Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Troy

Iedereen die een beetje van soundtracks houdt, die kent het verhaal van waarom James Horner op de credits staat van “Troy” en waarom we zijn muziek horen in die film, en niet die van Gabriel Yared. Maar voor zij die niet op de hoogte zijn, laten we kort nog even de hetze samenvatten.Een jaar geleden begint Gabriel Yared (“The English Patient”) met zijn muziek voor “Troy”. Regisseur Wolfgang Peterson en de producenten zijn tevreden met het resultaat. Alleen omschrijft iemand in het testpubliek (films worden altijd getest om te zien of er iets beter kan) de score als ouderwets! En zonder pardon wordt de hele score naar de prullenmand verwezen. Binnengewandeld komt James Horner die binnen een maand of dertien dagen, naar gelang van wie het verhaal vertelt, een volledige score uit zijn mouw moet schudden. Ons maak je niet wijs dat één iemand uit een testpubliek zo een grote invloed kan hebben, zonder dat er al een zekere twijfel bestaat over de score. En een maand of dertien dagen is niet realistisch wil je een goede score afleveren, tenzij je gewoon iets uit je archief neemt en het hier en daar wat aanpast, wat Hans Zimmer en aanverwanten wel durven doen. Hetze twee is dat Yared op zijn eigen website het voorval belicht en voor de fans fragmenten van zijn score aanbiedt. Ondertussen zijn die fragmenten, op vraag van de andere partij, van de website verdwenen. Maar wie weet vind je ze nog ergens op het internet. De fans hebben ook een petitie opgesteld met de eis dat Yareds volledige score op cd verschijnt, of ten minste via het internet gedownload kan worden. Wij hopen dat één van de twee realiteit wordt, want het moet gezegd worden dat de score van Yared beter klinkt dan die van Horner. Meteen voegen we daaraan toe dat terwijl de muziek van Horner totaal niet werkt in de film, de score nog redelijk verteerbaar is doorheen de stereoboxen. Het is vooral het nadrukkelijk gebruik van het klaaggezang van Tanja Tzarovska (dezelfde zangers die Yared gebruikt in zijn werk) dat Horner nekt. Het stoort in de film en het stoort op de soundtrack. Het klinkt ook teveel op andere soundtracks zoals de score van “Gladiator” door Hans Zimmer maar die laatste kon ons wel op heel veel vlakken bekoren. Er zitten lange composities in maar het zijn vaak heel kleine stukjes muziek die het hem doen zoals de opbouw in “Troy” of het percussiewerk in "Achilles Leads The Myrmidons". Ook de andere actiescène "The Greek Army and It's Defeat" bevat sterk muzikaal werk, al doet het ons aanvankelijk denken aan Wojiech Kilars bijdrage voor “Bram Sokers Dracula”. Het beste nummer op de soundtrack is voor ons “The Trojans Attack” daarin brengt Horner de actie en de romantiek samen in een geheel. We zijn natuurlijk ook enigszins verplicht de scores van beide componisten naast elkaar te leggen, ook al hebben we enkel fragmenten van Yared, maar die fragmenten zijn sterk. “Approach Of The Greeks” is gewoon hét soort van nummer dat je wilt horen bij aanvang van een gevecht. De zang stuwt de troepen vooruit en je voelt zo de actie opbouwen. Ook Yared gebruikt Tanja Tzarovska, weliswaar als volwaardige stem in zijn endcredits. Het is minder melodisch en catchy als “Remember”, maar met dat verschil dat we Tanja, met alle respect, ondertussen niet beu zijn gehoord zoals bij Horner. James Horner heeft in het verleden al mooie muziek geschreven zoals “A Coward No More” uit “The Four Feathers”, “A Kaleidoscope of Mathematics” uit “A Beautiful Mind” of de hele score van “Glory”. Hij houdt tevens ook van themesongs en probeert sinds zijn overdonderend succes met “My Heart Will Go On” gezongen door Céline Dion voor de u wel bekende film “Titanic” opnieuw te scoren met een themalied. Voor “The Mask Of Zorro” probeerde hij dat met de ballade “I Want To Spend My Lifetime Loving You”. Het leverde hem en zangers Marc Anthony en Tina Arena een bescheiden hit op. Deze keer brengt hij Josh Groban en Tanja Tzarovska samen voor “Remember”. Het nummer klinkt zeker niet onbekend, want de melodie is gewoon dezelfde die al de hele soundtrack lang hoort, vooral in “Briseis and Achilles”, deze keer met tekst gezongen door Josh Groban. Groban is een prima zanger en deze muziekstijl ligt hem zonder twijfel, maar ergens wringt het. Het werkt niet zoals het zou moeten werken. De emotie klinkt fake. Of we met deze soundtrack het laatste hebben gehoord rond de muziek van “Troy” dat wachten we samen met jou af. We zetten alvast onze handtekening onder de petitie. Een dvd-uitgave waarop we zelf de muziek kunnen kiezen, lijkt ons ook best wat. 1. 3200 Years Ago (03:36)2. Troy (05:01)3. Achilles Leads the Myrmidons (08:30)4. The Temple of Poseidon (03:28)5. The Night Before (03:28)6. The Greek Army and It's Defeat (09:38)7. Briseis and Achilles (05:19)8. The Trojans Attack (05:01)9. Hector's Death (03:27)10. The Wooden Horse and The Sacking of Troy (10:02)11. Through the Fires, Achilles... and Immortality (13:27)12. Remember Me (04:18) - Performed by Josh Groban with Tanja Tzarovska

Nieuws generiek
urgent.fm

Harry Potter And The Prizoner Of Azkaban

Harry Potter heeft voor zijn derde avontuur een nieuwe regisseur gekregen. Meteen zie je ook het verschil tussen Alfonso Cuarón en Chris Columbus. Terwijl de eerste twee nog bestempeld kunnen worden als kinderfilms, kan je dat niet echt zeggen van deel drie. Zonneschijn heeft plaatsgemaakt voor regen, kleurrijke decors hebben plaatsgemaakt voor grauwe grijze kamers en nietsvermoedende blauwe vogeltjes worden zonder pardon gepluimd door bomen met een slecht karakter. Deze “Harry Potter And The Prisoner Of Azkaban” is meer volwassen dan zijn voorgangers en de Dementors kunnen wel eens na de Nazgûl de nieuwe nachtmerrie van de kleintjes worden. Naast de nieuwe elementen zijn er ook de vertrouwde gezichten, de ene met wat meer rimpels en de andere al wat meer in de pubertijd. Voor de muziek doet Cuarón beroep op een vertrouwde score van John Williams. Al volgt Williams duidelijk de donkere kant van de regisseur. Met “Lumos! (Hedwig's Theme)” en de heel leuke walz die samengaat met het ter hemel gaan van tante Marge beklemtoont datgene wat we al weten: we zitten in Harry Potter-land.Vervolgens brengt Williams een mix van verschillende stijlen. De busrit krijgt begeleiding van jazzmuziek, de Dementors worden muzikaal even donker en luguber weergegeven en bij “Hagrid the Professor” verwachten we dat Laïs elk moment begint te zingen. De hectisch klinkende “The Whomping Willow and the Snowball Fight” zijn twee korte fragmenten die bij elkaar werden gegooid. Een van de mooiste momenten in de film is de vliegreis van Harry op de rug van Buckbeat. We zouden haast durven zeggen dat Cuarón zijn eigen “E.T”-moment heeft gerealiseerd en John Williams zorgt als geen ander voor passende muziek. “Buckbeat’s Flight” begint vrij dreigend en agressief, maar gaat dan over in een hemelse reis. Als kijker en als luisteraar heb je zelf het gevoel dat je op de rug van het dier doorheen de lucht zweeft. Het zevende nummer “A Window To The Past” sluit daarbij heel mooi aan. Traditietrouw brengt Williams alle thema’s nog eens samen in het slotnummer en opnieuw hoor je dat het goed is.1. Lumos! (Hedwig's Theme) 1:382. Aunt Marge's Waltz 2:153. The Knight Bus 2:524. Apparition on the Train 2:155. Double Trouble 1:376. Buckbeat's Flight 2:087. A Window to the Past 3:548. The Whomping Willow and the Snowball Fight 2:229. Secrets of the Castle 2:3210. The Portrait Gallery 2:0511. Hagrid the Professor 1:5912. Monster Books and Boggarts! 2:2613. Quidditch, Third Year 3:4714. Lupin's Transformation and Chasing Scabbers 3:0115. The Patronus Light 1:1216. The Werewolf Scene 4:2517. Saving Buckbeak 6:3918. Forward to Time Past 2:3319. The Dementor's Converge 3:1220. Finale 3:2421. Mischief Managed! 12:10

Nieuws generiek
urgent.fm

Police Academy

Doorheen de jaren van het volwassen worden zijn er altijd films die je tijdens de tienerjaren graag bekijkt. Maar als je ze achteraf nog eens in je dvd-speler stopt, dan moet je je met schaamrood op de wangen afvragen wat jou toen in godsnaam heeft bezield. De hormonen, de onvolwassenheid, het klein kind in onszelf zijn dan vooral de excuses waarnaar we verwijzen. Neem nu een reeks zoals “Police Academy”. De films hebben hun charme en zijn grappig amusement, maar dat was dan vooral in de jaren ’80. Nu we ze opnieuw hebben bekeken voor het schrijven van deze recensie zijn we tot een min of meer andere conclusie gekomen. De eerste film begint met de opleiding van een nieuwe groep politieagenten. De stad heeft nood aan nieuw krachten en de burgemeester voert een nieuwe regeling door. Geslacht, gewicht, lengte en intelligentie (jawel) zijn geen factoren meer die bepalend zijn voor de politie. De nieuwelingen moeten wel de burger kunnen beschermen tegen allerlei gespuis. Maar daarvoor moeten ze eerst de harde opleiding in de academie overleven. Van hoofdcommissaris Eric Lassard (George Gaynes) hebben ze niets te vrezen. Die nadert de pensioengerechtigde leeftijd en een hoog IQ heeft de man ook niet. Hoe hij het in hemelsnaam zo ver heeft kunnen schoppen, dat laten we in het midden. Wie de nieuwe kadetten wel wil laten afzien is luitenant Harris (G.W. Bailey). Die speelt de bekende rol van bad cop. Hij krijgt een zootje van ongeregelde individuen over de vloer gaande van een bloemist, een timide vrouw tot een schietgrage gek en iemand die via de academie zijn gevangenisstraf wil ontlopen. De ergste van de bende is Mahoney (Steve Guttenberg), die maakt het leven van luitenant Harris bijzonder zuur. Over een periode van tien jaar kregen we maar liefst zeven films in onze maag gestampt. We zouden liegen als we schrijven dat de kwaliteit van de films naarmate de jaren verbeterde. Alle grappen uit het origineel worden steeds wat aangepast naar gelang de situatie en de invalshoek. Je kunt het best vergelijken met de grappen die steeds terugkwamen in de “American Pie”-reeks: meer van hetzelfde dus. Wie houdt van komedies uit de jaren ’80 zoals “Naked Gun” met Leslie Nielsen of “Dumb & Dumber”, een film van de broertjes Farrelly, die zal deze reeks ook wel lusten. De films volgen elkaar mooi op. De verse krachten worden eerst gekneed tot politieagenten en moeten vervolgens zelf hun rekruten opleiden. Hun avonturen nemen hen zelfs naar het zonnige Miami en het koude Moskou waar ze geen warm onthaal krijgen van Christopher Lee (“The Lord Of The Rings”). Het best kan je “Police Academy” nog vergelijken met de fratsen van Louis de Funès en zijn collega’s in de reeks “Le Gendarme”. Opvallend is dat we van Louis De Funès nog steeds kunnen genieten. Het zal wel liggen aan de Franse fijnzinnige humor en finesse die bij deze Amerikaanse tegenhanger compleet ontbreken. De extra's:- Audio commentaar Steve Guttenberg, Michael Winslow, Leslie Easterbrook, G.W. Bailey, regisseur Hugh Wilson en producent Paul Maslansky (1ste film)- Documentaire: “Behind Academy Doors”, “Accidental Heroes”, “All Washed Up”, “Remembering A Lofty Investigation”, “Mistaken Identity”, “Unholy Alliance”, “Underneath The Mission”- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Van Helsing

Naar “Van Helsing” moet je niet gaan kijken. Je mag, maar weet dat het absoluut geen hoogvlieger is. Regisseur Stephen Sommers (“The Mummy” en “The Mummy Returns”) brengt daarin drie van Universals grote horrorfiguren samen: Dracula, het monster van Frankenstein en de weerwolf. Daartegenover staat Van Helsing (Hugh Jackman), de enige man die genoeg wapens heeft en over stalen zenuwen beschikt wil hij het gevecht met hen aangaan. De rest is gewoon lachwekkend en slecht om te vertellen. Het is zowat één van de slechtste films van dit jaar. U weze gewaarschuwd.Wie het toch niet kan laten, die sluit best gewoon de ogen en laat je meeslepen door de overdonderde muziek. Met de score voor “Van Helsing” bewijst Alan Silvestri alvast twee dingen. Hij bevestigt dat een superslechte film wél een heel goeie soundtrack kan hebben én hij laat horen dat hij evengoed de score kon geschreven hebben voor “Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl” in plaats van Klaus Badelt, want dat was oorspronkelijk het geval. Maar je zal de componist waarschijnlijk niets horen zeggen over de kwaliteit van “Van Helsing” of diens regisseur, want de twee kennen elkaar nog van “The Mummy Returns”. De score voor “Van Helsing” is luid, luid, luid en nog eens luid. Alan Silvestri haalt immers het grote slagwerk boven. In een gewone actiefilm gebeurt het maar als te vaak dat de muziek wordt verdrongen naar de achtergrond door de vele explosies. Hier is het net het omgekeerde. De muziek is zo waanzinnig luid dat het alles domineert, en dat is geen slechte zaak. Ik heb meer moeten lachen met de acteerprestaties, de accenten, de dwaze sequenties, de speciale effecten, gewoon alles eigenlijk. Enkel van de muziek heb ik effectief genoten. Twaalf composities lang mept Silvestri er naar hartelust op los. Daarbij maakt hij handig gebruik van heel herkenbare melodieën die hij meermaals te voorschijn tovert. Met het openingsnummer weten we meteen welke richting hij gaat uitgaan en hij voldoet aan alle verwachtingen. Een groot verschil tussen de tracks bestaat er niet. Het enige nummer dat zich min of meer onderscheid is “Reunited”. Daarin duikt vanuit het niets een mooi liefdesthema op. Het is heel vluchtig, want kort daarna vervalt hij terug in het luide werk, maar toch lang genoeg om een indruk achter te laten. De scène in de film werkt langs geen kanten, maar de muziek voldoet aan alle eisen. Nog zoiets is het metaalklinkende gitaarwerk in “Journey To Transylvania”. In de film klinkt het nogal ongepast, maar op cd blijft het hangen. Het doet denken aan de opening van “Deep Rising” waarvoor Jerry Goldsmith ook is heel metaalachtig iets componeerde. Silvestri herneemt het ook nog eens in “Transylvanian Horses” en vergroot opnieuw zo de herkenbaarheid. Iets voor de fans van luide en gotische soundtracks. 1. Transylvania 1887 1:262. Burn It Down! 4:463. Werewolf Trap 1:534. Journey to Transylvania 1:335. Attacking Brides 5:026. Dracula's Nursery 5:467. Useless Crucifix 2:358. Transylvanian Horses 3:559. All Hallow's Eve Ball 3:0110. Who Are They to Judge? 2:0011. Final Battle 6:2812. Reunited 4:23

Nieuws generiek
urgent.fm

Calendar Girls

Nu we jullie aandacht hebben, laten we het even hebben over vrouwen en bloemen. “Flowers of Yorkshire are like the women of Yorkshire. Every stage of their growth is more beautiful than the last. But the last phase is always the most glorious”. Geef toe, dergelijke mooie woorden hoort elke vrouw graag. Wie enkele jaren geleden genoten heeft van “The Full Monty” (1997) die moet beslist “Calendar Girls” op dvd eens bekijken. Noem het gerust de vrouwelijke tegenhanger van “The Full Monty”. De film straalt dezelfde sfeer, warmte en affectie uit. Dat is vooral de grote verdienste van de hoofdrolspeelsters, met Helen Mirren en Julie Walters voorop. Persoonlijk vonden we deze versie leuker, spontaner en jawel net een tikkeltje meer sexy. "I love my little calendar girl" zingt Neil Sedaka. Als je wilt weten wat de dames van zichzelf blootgeven, dan zal je iets verder moeten lezen. North Yorkshire, een klein plaatsje ergens in het vergeten Groot-Brittannië zal nooit meer hetzelfde zijn. De mannen hebben hun favoriete pub, de vrouwen die vinden hun heil in de RWI, “Rylstone Womens Institute”, een vereniging die vrouwen elke week samenbrengt en hen zo iets nieuws leert over de meest uiteenlopende onderwerpen zoals het klaarmaken van broccoli op duizend-en-één manieren. Welke vrouw wilt dat niet weten. Elk jaar brengt de RWI ook een kalender uit. Chris en Annie hebben geen zin in foto’s van bruggen of kerken en lanceren hun eigen voorstel: een naaktkalender…van hen. De vrouwen van North Yorkshire hebben allemaal hun vormen en rondingen, maar ze zijn niet meteen Claudia Schiffer of Britney Spears. Er wacht Chris en Annie de moeilijke taak om hun vriendinnen te overtuigen. Dat proberen ze met de zin “Don’t think of it as naked, think of it as nude”. Een wereld van verschil. Ze moeten ook de goedkeuring krijgen van hogerhand. Het is afwachten of hun motivatie, het kopen van een nieuwe zetel voor de wachtzaal in het ziekenhuis, een sterk genoeg argument is. Helen Mirren (“Gosford Park”) is als Chris op en top in haar element. Ze bijt en klauwt naar alles en iedereen die haar van haar doelstelling wil houden. Vooral haar zoon Jem is daarvan het slachtoffer. Geen enkele puber is happig om zijn moeder naakt te zien, zeker niet in het bijzijn van een pak andere vrouwen op leeftijd. Ook haar echtgenoot Rod (Ciarán Hinds, “Lara Croft Tomb Raider: The Cradle Of Life”) raakt het hele gedoe snel beu en maakt de dingen daardoor nog erger. Tegenover Chris staat Annie, een mooie rol van Julie Walters (“Billy Elliot”). Ze is het voorbeeld van de liefhebbende echtgenote die zielsveel van haar man houdt. Wanneer diens koffers in de gang staan, is haar onmiddellijke reactie dat hij haar niet mag verlaten. De angst lees je in haar ogen. Gelukkig is hij dat niet van plan, toch niet als hij de beslissing mag nemen. Haar motivatie voor de naaktkalender is persoonlijker dan die van Chris, maar de inzet van beide vriendinnen is even groot. Een jaar telt 12 maanden en dat betekent dat ze evenveel dames moeten vinden die zich willen blootgeven. Als je denkt dat zoiets een groot probleem is dan vertellen we er nog even bij dat de dames die hun fiat hebben gegeven onderling meer kibbelen wie welke maand voor zich mag nemen en waarom, dan de angst om naakt te gaan, en ook wel de angst voor de fotograaf. Een van de vrouwen bekent dat ze enkel topless wil gaan, de rest heeft ze bewaard voor de enige man in haar leven, en dat was niet haar echtgenoot! Women will be women… . Grappig is ook Chris’ obsessie voor George Clooney. Of de acteur al dan niet zijn exemplaar van de kalender komt ophalen, dat zal je zelf moeten bekijken. Trouwens op de extra’s kan je kennismaken met de vrouwen waarop dit verhaal is gebaseerd, inclusief hun foto. Tot slot een woordje over de muziek. Een van onze favoriete componisten Patrick Doyle (“Great Expectations”) zorgt voor een leuke muzikale begeleiding die vooral de landelijke ligging van dit verhaal weergeeft in eenvoudige gitaarakkoorden. “Calendar Girls” is een van de betere komedies die we de laatste tijden hebben mogen bewonderen en beslist eentje om te hebben. De extra’s:- The Naked Truth (15 min.)- Creating The Calendar (6 min.)- 4 deleted scenes

Nieuws generiek
urgent.fm

The Quiet American

Iedereen die naar Vietnam komt, leert de eerste minuten heel veel, de rest beleef je. Dat is de visie van Thomas Flower (Michael Caine) op het land. Flower werkt voor de London Times. Hij noemt zichzelf een correspondent, geen verslaggever omdat hij over alles schrijft zonder dat hij zijn mening opdringt. De Brit houdt van zijn thuisland, maar van op een afstand net zoals zijn relatie met zijn vrouw ook iets is van op een afstand. Misschien maar best want Flower raakte in Vietnam bedwelmt door een vrouwenstem en verloor tevens daar zijn hart. Wat hij de komende dagen meemaakt is heel wat. Wanneer we hem voor het eerst zien, staat hij boven het lichaam van een vriend die door de politie een stille Amerikaan wordt genoemd. Wat er met de man is gebeurd dat komen we te weten aan de hand van flashback. Daaruit blijk dat de man Alden Pyle (Brendan Fraser) heet, een wat onduidelijk omschreven job heeft maar wel met het hart op de juiste plaats. Beide mannen kunnen het best met elkaar vinden. Maar hun verstandhouding krijgt een deuk zodra Pyle kennismaakt met Phuong (Do Thi Hai Yen), de minnares van Flower. Er ontstaat een liefdesdriehoek die alles gaat domineren en kleuren. Flowers zegt op een bepaald moment dat er geen vertrouwen is wanneer er een vrouw in betrokken is. Beide heren interpreteren alles wat de andere doet en zegt op basis van die driehoekverhouding. Terwijl Pyle zichzelf nuttig maakt op allerlei manieren voor de lokale bevolking, werkt Flower haastig aan een nieuw artikel zoniet moet hij terugkeren naar Londen, en die gedachte maakt hem ongemakkelijk. Maar meermaals kruisen de padden van de heren en hun ontmoetingen zijn al even gespannen als de politieke machtsstrijd tussen de Amerikanen, Fransen en communisten die aan een opmars zijn begonnen. “The Quiet American” vindt zijn oorsprong in het boek van Graham Green en was in 1958 al eens omgetoverd tot een langspeelfilm. Toen vertolkte Michael Redgrave de rol van Flower, terwijl Audie Murphy de titelfiguur speelt. Goed nieuws is dat je deze versie bij de dvd-release van de remake er ook bij krijgt. Zo kan je zelf uitmaken welke versie je nu het beste vindt. Ongeacht daarvan zal je het er beslist met eens zijn, dat dit één van de betere remakes is die we al hebben gezien. Een sterk moment is het bombardement van het marktplein. Michael Caine toont waarom hij Michael Caine is en waarom hij opnieuw voor een Oscar werd genomineerd. In vergelijking met hem, loopt Brendan Fraser verloren. De jongeman is nog niet helemaal klaar voor het grotere werk. Voorlopig achtervolgt zijn slapstick imago hem nog teveel. Tot slot nog een kort woordje over de regisseur. Phillip Noyce is een briljant cineast, eentje die niet altijd gewaardeerd wordt om zijn werk. Maar feit blijft dat hij nog steeds één van de beste autoachtervolgingen heeft geregisseerd in “Clear And Present Danger” (1994) en met “Rabbit-Proof Fence” (2002) leverde hij ook al kwaliteit af. Met “The Quiet American” is dat niet anders.De extra’s:- Audio commentaar Phillip Noyce- Dvd van “The Quiet American” uit 1958- Trailers- Making of - Sundance Special Anatomy Of A Scene

Nieuws generiek
urgent.fm

La Mala Educación

Het is een traditie. Telkens Pedro Almodóvar met een nieuwe film op de proppen komt, verschijnt er ook nieuw werk van componist d’Alberto Iglesias. Overdonderend kan je de muziek van d’Alberto Iglesias voor Almodóvar jongste productie niet noemen. Maar dat is begrijpelijk, want bij Almodóvar raak je in de eerste plaats door het verhaal geboeid. Hier dient de muziek louter ter ondersteuning. Iglesias weet dat uit ervaring, want hij schreef ook de muziek voor onder andere “Carné Tremula” (1997), “Todo Sobre Mi Madre” (1999) en “Hable Con Ella” (2002).De film opent met het nummer “Títulos de çabecera” een vrij dramatisch stukje muziek dat weinig goeds voorspelt qua verhaallijn dan, niet op het vlak van de muziek laat dat duidelijk zijn. Het heeft veel weg van wat Bernard Herrmann zou geschreven hebben voor een Hitchcock-thriller. Bij “Quizás, Quizás, Quizás” flits het beeld van hoofdrolspeler Gael Garcia Bernal (“Amores Perros”) of moeten we zeggen van Zahara steeds voor onze ogen.Wie tijdens “Troy” aan het wegdromen was toen Brad Pitt en Orlando Bloom met bloot bovenlijf meerdere keren voorbij de cameralens wandelden, die moeten met Bernal op hun hoede zijn. De Mexicaanse wonderboy, of zoals een vriendin hem omschrijft: “die met zijn mooie blote poep”, trekt deze keer vrouwenkleren aan maar ook vooral uit. En zielen die niets moeten hebben van twee kussende mannen, die gaan beter naar een andere prent. Wie houdt van Bernal (en wie doet dat niet) die kijkt zeker al uit naar zijn volgende prent “The Motorcycle Diaries” waarin hij in de huid kruipt van Ernesto “Ché” Guevara. Maar we hadden het over de muziek. De soundtrack is door de verhaallijn van een turbulente kinder- en schooltijd doorspekt met een aantal religieus getinte nummers zoals “Kyrie”, Viaje”, “Noir” en “Puerta Final”. Het zevende nummer “Curo Matto” door Little Tony is een speels en welgekomen afwisseling na een hele reeks van rustige nummers. In die nummers geeft Iglesias de essentie weer van deze film namelijk (onmogelijke) liefde, ongeacht in welke vorm of verpakking het wordt beleefd. Vervolgens is het weer wachten tot “Escena Familiar” en “Foulard De Seda” voor het meer dramatische werk. De film kan je samenvatten in één enkel nummer “Moon River” gezongen door de nachtegaal met de fijne stem van de kleine Pedro José Sánchez Martínez. Zijn versie nadert het origineel gecomponeerd door Henry Mancini uit de film “Breakfast At Tiffany’s” (1961). Hij mag het album ook op een waardige manier afsluiten met “Jardinero”. 1. Titulos De Cabecera 1:322. Quizas, Quizas, Quizas, Sara Montiel 2:453. Cine Olimpo 1:134. Kyrie 2:445. Viaje A Galicia 2:276. Noche Oscura 2:137. Cuore Matto, Little Tony 2:528. Plegaria Atendida 2:169. Por Mi Grandisima Culpa 2:1110. Los Cocodrilos Hambrientos 1:0711. Carta Del Mas Alla 2:2212. La Piscina 2:2113. Escena Familiar 2:1614. Foulard De Seda 2:2515. Noir 3:1216. Juan Y El Sr. Berenguer 1:5917. El Cine Como Espejo 1:4718. Saxo + Cuarteto :5319. Puerta Final 6:0920. Exotica :3421. Maniqui Parisien, Sara Montiel 2:4922. Plato 1:4823. Adagietto 2:4724. Moon River, Pedro José Sanchez Martinez 3:2725. Valsetto 1:4126. Jardinero "Torna A Surriento", Pedro José Sanchez Martinez 1:30

Nieuws generiek
urgent.fm

Spartacus

Spektakelfilms zitten weer in de lift. Terwijl Brad Pitt en Orlando Bloom de bioscoop onveilig maken met het epos “Troy”, waarin ze door middel van hun bloot bovenlijf ons wakker proberen te houden, toont Kirk Douglas op de dvd van “Spartacus” (1960) hoe het in een grootse film wel moet. Volgens de geruchtenmolen was het tot dan de duurste film ooit. Niet dat zoiets relevant is, want dure films zijn niet noodzakelijk goeie films, maar we gaan het weer niet hebben over “Troy”. Eén ding is zeker bij “Spartacus” krijg je wel waar voor je geld. De film begint met Batiatus (Peter Ustinov) die nieuwe slaven koopt in een werkkamp. Wat de koop beslissend maakt zijn de tanden van de slaaf. Een goed gebit staat garant voor een stevig skelet en daardoor kunnen de mannen harder en zwaarder werk verrichten. Tijdens zijn kooptocht botst Batiatus op de rebelse slaaf Spartacus. Vanaf dan is die slaaf eigendom van Batiatus en leidt hij hem op tot een gladiator, een man die moet vechten wil hij overleven. Spartacus’ kracht, uithoudingsvermogen en vechtlust zijn drie eigenschappen die van pas komen als hij zijn grootste tegenstander ontmoet buiten de arena: het Romeinse keizerrijk. Spartacus heeft zoals elk gezond persoon ook nog een verstand en een hart en beide slaan op hol als hij Varinnia (Jean Simmons) ontmoet, de mooie slavin van Batiatus die wordt verkocht aan een Romeinse heer. Voor de jonge filmkijker klinkt het verhaal bekend in de oren. Russel Crowe doet het als de slaaf die een gladiator wordt en de gladiator die de keizer uitdaagt zoveel jaar nog eens over in “Gladiator” (2000). Voor de versie van Stanley Kubrick moet je meer dan 3 uur van je vrije tijd opofferen, maar de tijd wordt goed besteed. Naast alle slag- en slachtpartijen bevat “Spartacus” een heel mooie romantische verhaallijn. Daardoor zal zowel hij als zij wegdromen van alles wat zich op het kleine televisiescherm afspeelt. Het is Kubricks meest conventionele langspeelfilm. Hij blijft mooi binnen de richtlijnen van een Hollywood-productie en net daarom heeft de regisseur deze film altijd gehaat. Oorspronkelijk was Kubrick niet eens aan het project verbonden. De eerste scènes vonden plaats in Death Valley en die scènes dragen nog steeds de stempel van Tony Mann die aanvankelijk in de regisseurstoel zat. De film was in handen van Bryna Productions, het bedrijf van Kirk Douglas en daardoor had de hoofdrolspeler een grote inbreng in het selecteren van de regisseur en ook het recht om die te vervangen volgens eigen goeddunken. Zelf toont Kirk Douglas dat hij zoveel jaar geleden nog kon lopen, springen en wegduiken als geen ander. Hij krijgt het gezelschap van de legendarische Laurence Olivier als Marcus Licinius Crassus en Peter Ustinov als Lentulus Batiatus. Het is vooral deze laatste die de extra’s op de dvd het bekijken waard maakt. De man vertelt in zijn eigen stijl en op een grappige manier een aantal anekdotes. Zo was deze materie voor hem niet geheel onbekend. Hij vertolkte immers de rol van Nero in die andere klassieker “Quo Vadis” (1951). Maar tot zijn grote verbazing bevatte het scenario geen of weinig referenties naar Christus of de kerk, wat tot dan de evidentie zelf was. Bij momenten steekt hij de draak met zijn tegenspelers en ook zijn theorie waarom hij een Oscar kreeg, is iets wat je zelf moet bekijken. Een ander noemenswaardige extra is “The Hollywood Ten” waarin wordt stilgestaan bij de tien creatieve geesten die destijds wegens zogezegde banden met het communisme een bedreiging vormden voor het Westen. Met het groot aantal van klassiekers die op dvd verschijnen wordt de keuze welke eerst aanschaffen steeds moeilijker, maar “Spartacus” mag zeker hoog op je lijstje staan. De extra’s:- Audio commentaar acteurs & filmmakers- Audio commentaar Dalton Trumbo met scoremuziek van Alex North- Promo interview met Jean Simmons uit 1967 (3,35 min.)- Video interview met Peter Ustinov uit 1992 (25 min.)- Behind the scenes at gladiator school (5 min.)- Production stills- Lobby cards- Posters & prints- Comic book- Kubrick’s sketches- The Hollywood Ten (15 min.)- Saul Bass Stroyboards- Trailer

946 947 948 949 950
951
952 953 954 955 956
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×