Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

State And Main

Films die een kijkje nemen wat er allemaal op en rond set een filmset gebeurt, daar houden wij van. Met “State And Main” is dat niet anders. Het scenario en de regie gebeurde onder het nauwlettend oog van David Mamet. Hij bracht ons al gesmaakte verhaallijnen van films zoals “Heist” (2001), “The Winslow Boy” (1999) en “Hannibal” (2001). En door die films mag je deze “State And Main” zeker een kans geven. Stel je voor. Je zit midden in een filmopname en je hoort dan dat de hele filmploeg persona non grata wordt verklaard. Het overkomt regisseur Walt Price (William H. Macy) en zijn team. Geld hebben ze niet meer en de enige locatie die ze nog enigszins kunnen gebruiken willen ze nog een film hebben is Waterford, Vermont. Het stadje kan je zelf niet met de beste middelen nabouwen en geen enkele scenarist zou het ooit kunnen omschrijven. Iedereen kent iedereen en alles gaat aan een slakkengangetje vooruit. De komst van de filmploeg zet het stadje op stelten en niet alle inwoners zijn daar zo gelukkig mee. De enige twee zinnige personen die rondlopen zijn twee oudere mannen. Zij blijven in heel de heisa nuchter en prikken doorheen de ballon van het productieproces. Die ballon is vooral gevuld met lucht, want ook de filmploeg kent nogal wat problemen. Een oude molen heeft het stadje niet meer. Wat zorgt voor de opmerking van de regisseur of het wel een molen moet zijn? En als je weet dat de titel van de film “The Old Windmill” luidt, dan begrijp je de frustratie. Ook met de cast zit het niet goed. De ene (Sarah Jessica Parker) wil haar borsten niet meer tonen, terwijl die al in iedereen zijn geheugen staan gegrift, zoals een teamlid het nonchalant uitdrukt. De andere (Alec Baldwin) heeft een voorliefde voor 14-jarige meisjes, en in een stadje als Waterford is dat zoals overal niet zo evident. Oh, en ondertussen zoekt de scenarioschrijver (Philip Seymour Hoffman) haastig naar een tweede kans, een tweede verhaal, eigenlijk een tweede en totaal andere film. “State And Main” (2000) is niet zo geslaagd als Robert Altmans “The Player” (1992), waarin hij eveneens de hele filmindustrie doorlicht, maar het cynisme en sarcasme zit hier ook wel in. Vooral William H. Macy komt als de regisseur lekker egocentrisch uit de hoek. Als alle lievelingsbloemen van zijn steractrice uitverkocht zijn, geeft hij dan maar de opdracht om het vorige boeket uit haar kamer te stelen en er een nieuw papier rond te doen. Ze is toch te dom om te beseffen dat ze die bloemen al eerder heeft gekregen. Verder kaffert hij een teamlid uit als die klaagt dat zijn vrouw moeten bevallen en hij niet weg kan. Staat de bevalling van iemands vrouw op de werkplanning of is het een privé-aangelegenheid? Dat is Macy’s op zijn best. De extra’s:- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

World War II Classics box

Recent kregen de oud-strijders van de Tweede Wereldoorlog in de Verenigde Staten nog een bedanking in de vorm van een eigen monument. Velen dachten beter laat dan nooit maar tijdens het zingen van de nationale hymne verdween die kritiek. En de landing in Normandië die het einde inluidde van die oorlog wordt ook overal herdacht. Over de Tweede Wereldoorlog zijn al ettelijke pagina’s vol geschreven en een respectievelijk aantal films gemaakt. Als je dan toch zoveel films in je archief hebt liggen, dan kan je ook meteen eens zorgen voor een mooie verzamelbox. Toeval wil natuurlijk dat er zo een box in de winkelrekken verschijnt. In “World War II Classics Box” vind je drie films van hoogstaand kaliber: “From Here To Eternity”, “The Guns Of Navarone” en “The Bridge Over The River Kwai”.From Here To EternityMet “From Here To Enternity” (1953) gaan we naar het Hawaii van 1941. Terwijl de Duitsers Europa inpalmen doden de Amerikaanse strijdkrachten de tijd met bokswedstrijden en handjes vasthouden met hun vrouwen en vriendinnen. De officieren laten hun manschappen voelen dat het leger geen plezierreisje is. Alsof die het nog niet moeilijk genoeg hebben, beramen de Japanners een aanval die in de Amerikaanse geschiedenisboeken voor eeuwig staat als “the day of infamy”, aldus president F.D. Roosevelt. Michael Bay’s “Pearl Harbour” verdwijnt nog meer in het niets eenmaal je deze prent hebt bekeken. En dat is niet alleen te danken aan de indrukwekkende cast met onder meer Frank Sinatra, Burt Lancaster en Montgomery Clift. De extra’s:- Audiocommentaar Tim Zinnemann- Filmografieën- Trailer- Trailer “The Bridge Over The River Kwai” en “On The waterfront” The Guns of NavaroneDe kanonnen waarnaar wordt verwezen in de titel “The Guns Of Navarone” (1961) zijn grote moordtuigen die veilig en wel én strategisch zijn opgesteld tussen de rotsblokken aan de Egeïsche Zee. Je kan ze niet vanuit de zee of vanuit de lucht zomaar vernietigen. En toch moeten ze vernietigd worden, willen de geallieerde troepen de Duitsers verslaan. Dat is de opdracht van Gregory Peck, David Niven, Anthony Quale en Anthony Quinn. Zij moeten de basis binnendringen en dat is niet zonder gevaar. De film is gebaseerd op het boek van Alistar Macleans dat de filmstudio Columbia Pictures in het jaar 1957 kocht voor 6 miljoen dollar. Een groot bedrag maar nog altijd kleiner in vergelijking met de filmopbrengsten van 13 miljoen dollar in Noord-Amerika en het dubbele in de rest van de wereld. Scenarist Carl Foreman herwerkte het verhaal voor het doek. Hij is geen onbekende, want hij kon alvast met succes experimenteren tijdens "The Bridge Over The River Kwai". Omdat het oog ook wat anders wil dan mannen die elkaar overhoop schieten, riep hij ook twee vrouwelijke personages tot leven. De film heeft dus voor iedereen wat wils. De extra’s:- Audiocommentaar J. Lee Thompson- “Memories Of Navarone” (30 min.)- Two Girls On The Town (4,25 min.)- Great Guns (4, 25 min.)- No Visitors (4,25 min.)- Honeymoon On Rhodes (4,25 min.)- A Message From Carl Foreman (2 min.)- Talent Profile (J. Lee Thompson, Gregory Peck, David Niven en Anthony Quinn)- Trailer The Bridge over The River KwaiVan de drie films is “The Bridge Over The River Kwai” (1957) ongetwijfeld de bekendste. Alec Guinness, de enige echte Obi-Wan Kenobi, schittert als een officier die voor zijn Britse vaderland de Japanse boosdoener trotseert. Tijdens zijn gevangenschap in een concentratiekamp bouwt hij een brug in Birma. Daarmee wil hij een staaltje van echte Britse vakmanschap tonen. Maar met de bouw van de brug wil hij, naast hun legendarisch fluitconcert, vooral de moraal van zijn manschappen hoog houden. De climax van de hele film is ongetwijfeld het moment waarop de brug slachtoffer wordt van de oorlog. Het werk van acht maanden verdween met de hulp van 1.000 ton dynamiet in dertig seconden van het aardoppervlakte. Producent Sam Spiegel wilde het niet anders. De man is immers gekend en berucht omwille van zijn reputatie en zijn films zoals "The African Queen" (1951) en "On The Waterfront" (1954). De film ontving welgeteld zeven Oscars en de dvd is rijkelijke gevuld met extra’s voornamelijk dan documentaires over de Tweede Wereldoorlog en natuurlijk hoe de film in dat plaatje past. De film is gebaseerd op een werk van Pierre Boulle en die kennen we dan vooral van zijn ander boek “Planet Of The Apes”. Meer informatie kan je ook lezen in de mooie bijhorende brochure. De extra’s:- “Kaarten en militaire strategieën”- “Quiz de brug bouwen”- Geïsoleerde soundtrack- Making of (53 min.)- Korte film met introductie van William Holden (16 min.)- De komst en de val van een reus in de jungle (6 min.)- “Een eerbetoon” door John Milius (8 min.)- Foto’s (7 min)- Screensavers- Filmografieën- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Good Bye Lenin!

1989 was voor elke Duitser een opmerkelijk jaar. De bouw van de Berlijnse muur verdeelde het land in Ossies en Wessies. Slechts enkele durfden dromen van een hereniging. Toen die hereniging uiteindelijk realiteit werd, ging voor die dromers een nieuwe wereld open. Iedereen wist precies nog wat ze op dat moment deden. Iedereen, behalve Christiane Kerner (Katrin Sass). Voor haar is de klok immers blijven stilstaan. En de waarom van dat alles, dat komen we te weten in “Good Bye Lenin”.De 21-jarige Alex Kerner (Daniel Brühl, zelf een Wessie) is blij met de val van de muur, maar Alex maakt zich ook zorgen. Acht maanden geleden heeft zijn moeder een hartaanval gekregen toen hij tijdens een demonstratie werd opgepakt. Nu ligt ze in coma. De dokters geloven niet dat ze ooit nog zal ontwaken. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Alex’ moeder ontwaakt. Ze mag echter geen grote inspanningen doen en grote verrassingen kunnen fataal zijn. Alex zegt niets van de hereniging, sterker nog hij creëert binnen de 79m² waarin zijn moeder leeft de oude DDR. Gaandeweg stapelen de leugens om bestwil zich op. De jongeman ondervindt steeds meer dat het bijzonder moeilijk is om alle reclameboorden van Coca Cola en andere commerciële geneugten te verstoppen, en ook zijn zus Ariane (Maria Simon) kan niet blijven verbergen dat ze voor Burger King werkt. Zoiets vertel je niet spontaan aan een moeder die een voorstander is van het oude gedachtegoed. Voor wie houdt van buitenlandse films met een knipoog en nostalgie is “Good Bye Lenin!” een aanrader. Schaterlachen dat hebben we niet gedaan tijdens het bekijken van de film, maar fijnzinnige humor is er wel. Vooral de complete vercommercialisering van het voormalige Oost-Duitsland is best grappig, maar het is een logisch gevolg van het openen van de grenzen. De vertrouwde Spreewald gherkins moeten plaatsruimen voor Hollandse augurken, Coca-Cola en Burger King vergroten moeiteloos hun afzetgebied en als de kleine Trabant tegensputtert dan kiezen we toch voor een Westers model. De aanvallen op die consumptiemaatschappij doet denken aan het gebruik van Coca-Cola in Billy Wilders grappige “One, Two Three” (1961) waarin de flesjes gretig over de grens werden gesmokkeld. Ook de ideeën van Alex zijn inventief. Hij maakt samen met zijn vriend Denis (Florian Lukas) televisiejournaals die zijn wilde verhalen ondersteunen. Hoe hard hij ook zijn best doet, toch kan hij niet alles controleren. Als zijn moeder naar buiten wilt, grapt zijn zus meteen dat hij zich moet haasten wil hij de hele stad veranderen. Zover hebben de makers het niet gedreven al hebben ze de digitale effecten zodanig kunnen inplanten dat ze onzichtbaar zijn voor het gewone oog. Het hoogtepunt van dat alles is een vliegende Lenin. Op het scherm lijkt het allemaal eenvoudig, maar dat was vaak niet het geval. De crew kende nog voor de eerste take een hele resem problemen van allerlei aard. Ziektes, inzinkingen, financiële tegenslagen. Erger kon niet meer, althans dat dachten ze. De opnames zelf lagen vaak stil door weersomstandigheden, wijzigingen in het scenario en materiaal dat plots niet meer werkte. Toch gingen ze elke dag met geheven hoofd aan de slag. Filmliefhebbers die eveneens “Das leben ist eine Baustelle” (1997) hebben gezien, die zullen de inside joke met het kuiken in de supermarkt zeker opmerken. De anderen, die kijken ondertussen gewoon maar verder naar een aangename film. De extra’s:- Documentaire Duitsers hebben heimwee naar DDR Tijdperk (10 min.)- Making of (71 min.)- Lenin leert vliegen (20 min.)- Aktuelle Kamera (8 min.)- 7 Deleted scenes met commentaar van de regisseur- Polaroid gallery
Nieuws generiek
urgent.fm

The Day After Tomorrow

Een klinkende naam zoals die van John Williams, Jerry Goldsmith of Hans Zimmer heeft hij niet. En groots kan je zijn score voor de rampenfilm “The Day After Tomorrow” niet noemen. Daarvoor is de muziek te rustig. Voor de 48-jarige componist Harald Kloser is dit zijn eerste echte blockbuster en daarmee breekt Roland Emmerich met David Arnold die de muziek mocht doen voor “Stargate” (1994), “Independence Day” (1996) en “Godzilla” (1998). Achteraf gezien en gehoord was dat zo geen verstandige keuze. De muziek staat in contradictie met datgene wat we op het scherm zien. Bij vloedgolven, tornado’s, ijsstormen en nog meer van dat fraais verwachten we ook een immense score, zo eentje waar Hans Zimmer in uitblinkt. Zelf omschrijft Kloser zijn muziek als bij momenten lyrisch, episch en dan weer thematisch en melodisch. Maar daarmee heb je eigenlijk niets gezegd. Zijn uitleg over het ontbreken van echte motieven die horen bij de verschillende personages of gebeurtenissen, is kort en bondig. Het publiek heeft geen muziek nodig dat hen vertelt dat de held eraan komt. Al helpt het wel natuurlijk. De gelijknamige openingstrack bevat alles wat een degelijke opening moet hebben: een stukje breekbaar gezang, violen in crescendo en dreigende drums. Jammer dat Kloser deze lijn niet doortrekt. De meer up-tempo stukken (Tidal Wave”, “Rio Grande”, “Superfreeze) verdwijnen in het niets naast de vele droommelodieën die Kloser heeft geschreven. Ook die laatste blijven nauwelijks hangen.Heeft deze Duitser zijn kans gemist om uit te pakken met iets gigantisch dat hij als visitekaartje kan gebruiken? Ja, absoluut, want bij een rampenfilm hoort een groot bombastisch geluid. Het klinkt allemaal zoals een weerbericht. Hier en daar regen dan weer eens wat opklaringen en zonneschijn. Maar meteen denken we ook dat er morgen meer weer is, en volgende week opnieuw een andere soundtrack. Laten we voor hem hopen dat hij het volume opdrijft zijn volgende project “Alien vs. Predator”. 1. The Day After Tomorrow (3:27) 2. Tornado Warning (2:00) 3. Sam! (1:20) 4. Tidal Wave (3:14) 5. Body Heat (1:50) 6. Russian Ghost Ship (1:24) 7. Hall's Plan (0:53) 8. Rio Grande (1:11) 9. Bedtime Story (2:03) 10. Blizzard (2:18) 11. Superfreeze (3:04) 12. Cutting the Rope (3:29) 13. Because of You (2:29) 14. President's Speech (4:19) 15. The Human Spirit (3:36) 16. Burning Books (1:42)
Nieuws generiek
urgent.fm

Citizen Kane

“Citizen Kane” gaat over de opmars en de val van Charles Foster Kane (Orson Welles), een man die zonder scrupules iedereen onder de voet loopt als ze in zijn weg naar de eeuwige roem staan. Die roem wil hij vooral zelf creëren en een betere manier om dat te doen dan het controleren van de media bestaat er niet. Als er geen nieuws is, dan maakt hij samen met zijn team dat nieuws gewoon zelf. Daarbij wordt steeds een versie van de waarheid gedrukt. Zijn imperium bouwt hij verder uit en op zijn hoogtepunt is Kane eigenaar van 37 kranten, goed voor zo’n 44 miljoen lezers, een radiostation en twee persdiensten. Maar zijn carrière wordt overschaduwd door persoonlijke problemen. Zijn affaires maken een einde aan zijn politieke ambities en zijn relatie met Susan bestaat veelal uit scheldpartijen. Zelfs de bouw van Xanadu, een persoonlijk Disneyland waar zelfs Michael Jackson lijkbleek van zou worden, kan hun verzuurde verstandhouding niet meer helpen. Bij zijn onverwachtse dood weet iedereen wat de man in zijn leven heeft gepresteerd, maar niemand weet wat voor man Charles Foster Kane was. Ook de betekenis van zijn laatste woord die hij uitte op zijn sterfbed is een al even goed bewaart geheim. Een journalist moet als de opdracht de man achter de mythe leren kennen. “Citizen Kane” (1941) wordt door velen beschouwd als één van de beste films ooit. Wij gaan daar volledig mee akkoord. Je moet wel in de stemming zijn wil je opgaan in dit intrigerend portret. Maar snel duurt het niet voordat Orson Welles jouw in zijn macht heeft. Het beeld dat de 24-jarige jonge ambitieuze filmmaker heeft gemaakt over de toen 76-jarige mediamagnaat William Randolph Hearst blijft nog steeds overeind. Hearst zal zich tot in de eeuwigheid der dagen blijven omdraaien in zijn graf. Al heeft de oude man het Welles verdomd lastig gemaakt. Dat kom je allemaal te weten in de interessante documentaire die je op de tweede disc vindt. Slechts de laatste pakweg 30 minuten gaan effectief over de film. Daarvoor wordt gedurende 80 minuten de portretten geschetst van de twee figuren waar het allemaal om draait. Orson Welles die de film maakt, en William Randolph Hearst die de film kost wat kost wil vernietigen. Die kon absoluut niet lachen toen hij de film zag, omdat het zowat zijn levensverhaal weergeeft. Vanuit zijn afgelegen kasteel San Simeon heeft Hearst alles gedaan om de release tegen te houden. Hij wilde zelfs op een bepaald moment alle filmnegatieven kopen met één doel voor ogen: ze stuk voor stuk vernietigen. Je kan de man geen ongelijk geven, want de gelijkenissen met zijn figuur zijn opmerkelijk, en niet zo flatterend.Al even interessant is de levenswandel van Orson Welles zelf. Vanaf zijn geboorte krijgt de kleine Orson Welles van iedereen alleen maar lof. Hij wordt geprezen voor wie hij is en voor wat hij kan. Terwijl hij tot dan toe nog maar bitter weinig heeft gedaan. De mythe rond zijn figuur groeiende zoals kringen die ontstaan als je een steen in het water gooit. Welles baande zich een weg naar het theater waar hij zijn versies bracht van wereldberoemde toneelstukken, gevolgd door een overname van het radioleven met het baanbrekende “The War Of The Worlds” en uiteindelijk lag ook de hele filmindustrie aan zijn voeten. Maar dat verliep niet zo makkelijk als de man had gedacht. Hoe groot en magistraal deze film ook is, hoe des te pijnlijker het gehele productieproces verliep en de gevolgen die het inhield voor Welles’ verdere carrière. Het heeft zijn kijk op het productieproces danig gekleurd. Twee procent van dat proces gaat over maken van een film, de rest draait rond het financieren ervan. En dan vooral het smeken en zoeken naar vrijgevige zielen de hun steentje willen bijdragen. Net daardoor vindt Welles dat hij zoveel kostbare tijd heeft verloren. Het is een cliché, maar ook clichés hebben hun grond van waarheid. Talentvolle creatieve geesten worden pas na hun dood gewaardeerd voor wat ze hebben gepresteerd. Bij Orson Welles is dat niet anders.De extra’s:-Documentaire (110 min.)- Foto’s- Biografieën
Nieuws generiek
urgent.fm

Dark Blue

De maand april in het jaar 1992, een maand die de inwoners van Los Angels nooit meer zullen vergeten. Toen vulden de straten zich met een woedende, plunderende en haatdragende massa. De reden was het vonnis dat de rechter uitsprak in de zaak rond Rodney King. Deze kleurling werd hardhandig in elkaar geslagen door een stel blanke politieagenten. De rechter sprak de daders vrij, en dat tot groot ongeloof en ongenoegen van de zwarte medemens. Met dat alles in het achterhoofd volgen we de twee agenten Eldon Perry (Kurt Russel) en zijn jongere collega Bobby Keough (Scott Speedman). Ze moeten een roofmoord onderzoeken. Het is een klus die buiten hun normale dagtaak ligt, althans dat is de eerste indruk die iedereen heeft. De woorden corruptie, omkoping, schandaal en doofpot duiken regelmatig op. Zeker omdat Perry zo zijn methodes heeft om de slechteriken te vatten. Het duo heeft bovendien pas een intern onderzoek achter de rug, waar hun manier van werken op de korrel werd genomen. “Dark Blue” mag je gerust Ron Sheltons versie noemen van “Training Day”. De gelijkenissen tussen beide films zijn groot, alleen beschikt Shelton niet over een even sterke cast of scenario. Kurt Russel acteert dat hij uitgeblust en kwaad is, maar je gelooft hem nooit. De scène die het meest bijblijft is de confrontatie met zijn echtgenote. Niet dat Russel daar zo fantastisch in is, integendeel het is Lolita Davidovich die zijn echtgenote vertolkt die gaat met alle lof lopen. Ook de jonge Scott Speedman is te magertjes en kan op geen enkel moment de schoenen vullen van Ethan Hawke uit “Training Day”. De twee andere bekende gezichten, dat van Michael Michele (uit “E.R.”) en Ving Rhames (“Mission Impossible”), hebben een te kleine inbreng ondanks hun interessante uitgangspositie. Ook aan het scenario schort er het een en ander. Zo weet je het eerste kwartier al hoe alles in elkaar zit. Daardoor verliest de film zijn bestaansreden en onze interesse. Alleen dat de gebeurtenissen zich afspelen tijdens de vijf dagen rond het vonnis over de zaak Rodney King biedt een meerwaarde, al is die bijzonder klein. Shelton had beter eens gekeken naar “Narc” (2002), want dat is pas een sterke politiefilm, waarin zowel de personages als het verhaal blijven boeien tot het einde.De extra’s:- Interviews met Kurt Russel, Michael Michelle, Ving Rhames, Scott Speedman, Ron Shelton (16 min.)- Featurette Code Blue (18 min.), By The Book (7 min.), Necesarry Force (7 min.)- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

Gerry

We zijn het ondertussen al gewoon van Gus Van Sant. Een doorsnee filmmaker wordt hij nooit, gelukkig maar. Een film draaien volgens de normen en richtlijnen van Hollywood zoals “Finding Forrester” (2000) en “Good Will Hunting” (1997) past gewoon niet bij hem. Geef ons dan maar raadselachtige en intrigerende films zoals “My Own Private Idaho” (1991), “To Die For” (1995) en “Elephant” (2003). In dat rijtje van aparte films staat eveneens “Gerry” (2002), een film over niets en over alles. Dat vraagt om wat meer uitleg.De eerste zeven minuten wordt er in deze film geen woord gesproken. Het enige wat we zien is een wagen op weg naar iets. In die wagen zitten twee jongens (Matt Damon en Casey Affleck), die zoals later blijkt allebei Gerry heten. De twee stappen plots uit en trekken de wildernis in. Ze zoeken naar ‘the thing’. Meer informatie krijgen we niet, en zullen we daarover ook niet krijgen, want wat later zijn ze het wandelen beu en maken ze rechtsomkeer terug richting wagen. Althans dat is de bedoeling, maar naar verloop van tijd beseffen ze dat ze verloren zijn gelopen. Zonder water, zonder voedsel, zonder een duidelijk oriëntatiepunt moeten ze terug naar de bewoonde wereld. Erg veel gebeurt er niet in “Gerry”. Voor de overgrote meerderheid van de tijd kijken we naar twee personen die wandelen, strompelen, wandelen en strompelen. Meer niet. Af en toe is er een gesprek over een aflevering van het Rad van fortuin dat de ene heeft gezien op televisie. Verder kibbelen ze over wat nu de juiste richting is willen ze water vinden, en waar hun ontmoetingsplaats ligt die ze hebben afgesproken. Misschien het meest gewaagde in de hele film is het ogenblik dat de ene Gerry van een rotsblok springt. Die scène alleen duurt iets van tien minuten, zonder dat er effectief iets gebeurt. Stuntmannen zullen zeggen dat je op ontelbare manier van zo een rotsblok kunt springen, maar hier bleef het gewoon bij springen.Is “Gerry” dan een saaie film? Neen, niet echt. Het stilzwijgen zegt veel over hoe de twee zich voelen: eenzaam en alleen, afgesloten van de bewoonde wereld, zonder zekerheid dat ze die vertrouwde wereld nog gaan terugvinden. Gus Van Sant registreert wat er voor de lens gebeurt. Vaak is dat niet meer dan een acteur die vanuit de verte voorbij de lens wandelt. Het levert wel enkele mooie natuurbeelden op. Liefhebbers van National Graphic weten dus waar ze eens naar moeten kijken.

Nieuws generiek
urgent.fm

Looney Tunes & Space Jam

Dat de Looney Tunes gek kunnen doen, dat moeten we je niet meer vertellen. En ze zijn terug van weg geweest. Bugs Bunny, Daffy Duck en kompanen vliegen elkaar weer eens in de haren in de twee dvd-releases: “Space Jam” en “Looney Tunes Back In Action”. Plezier voor het hele gezin, want we mogen in deze harde tijden toch ook nog eens lachen.De dvd van “Space Jam” (1996) wordt in een dubbele dvd op de markt gegooid. Zowel de film als de dvd kan je moeilijk bestempelen als het grootste en het beste wat we ooit hebben gezien van onze favoriete cartoonfiguren, maar het is gewoon fun. De Looney Tunes moeten het in een basketbalwedstrijd opnemen tegen de Nerdlucks, een groep van weinig aantrekkelijke schepsels. Onze vrienden die kennen weinig of niets van basketbal, dus schakelen zij de hulp in van de grootste basketbalspeller die er bestaat: Michael Jordan. Zijn medewerking is belangrijk, want als de Looney’s verliezen wordt ze verbannen naar een ander uiteinde van het heelal. Als ze winnen mogen ze op aarde blijven. Wie geen genoeg kan krijgen van de grappen en grollen die zal zeker zijn gading ook vinden in “Looney Tunes Back In Action”. Daarin wordt Daffy Duck ontslagen. Hij kan niet meer de grote massa en het grote geld aantrekken, zeker niet als je het vergelijkt met de inkomsten en de populariteit van Bugs Bunny. Brendan Fraser is de lokale veiligheidsagent die Daffy moet buitengooien. Maar het draait net iets anders uit. De twee willen samen met de knappe Kate (Jenny Elfman) Frasers vader redden en onderweg willen ze ook de Blue Diamond bemachtigen.Beide films bestaan uit een combinatie van live action en tekenfilm. Iets waarbij Michael Jordan zichtbaar nogal problemen mee heeft, in tegenstelling tot Brendan Fraser en Jenny Elfman. Die laatste twee amuseren is te pletter en maken deze “Looney Tunes Back In Action” nog best genietbaar. Qua verhaallijn stelt het allemaal bitter weinig voor. Opnieuw wordt er de draak gestoken met tal van andere films, vooral de James Bond-films, en echt origineel is dat al lang niet meer. Timothy Dalton heeft zich zelfs laten omkopen en parodieert de held die hij in twee films heeft mogen spelen. Ook Brendan Fraser verwijst meermaals naar zijn “The Mummy”-verleden. Iets of wat memorabel is de verschijning van Heather Lockheart als een Britney Spears-kloon. Echt grappig zijn beide films niet, maar de kleintjes zullen zich ongetwijfeld amuseren. En dat is het voornaamste, toch? De extra’s Space Jam:- Productie-informatie- Trailer- Documentaire Jammin met Bugs Bunny and Michael Jordan- Bugs vs Daffy : het gevecht van de videoclipsterren- Videoclips: “Fly Like An Eagle” door Seal, Hit ‘Em High, lijflied van de Nerdlucks- Trailer Looney Tunes Back In ActionDe extra’s Looney Tunes Back In Action:- Achter de schermen bij de tekenfilm- Pats, boem, knal! - Looney Tunes out of action: deleted scenes- De tovenaar van oh- Trailer- Videoclip M-Kids- Weblink
947 948 949 950 951
952
953 954 955 956 957
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×