Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

To Catch A Thief

Mysterie, intrige en romantiek is het opschrift dat je kunt lezen op achterkant van de dvd-hoes van “To Catch A Thief”. Alles dus wat een goeie Hitchock-film nodig heeft. De master of suspens kan bovendien nog eens rekenen op de medewerking van Cary Grant en Grace Kelly. John Robie (Grant), een notoir juwelendief gaat schuil achter de alias “The Cat”. John is ondertussen een jaartje ouder geworden en heeft zijn beroepsactiviteiten gestaakt. Hij geniet van zijn welverdiend pensioen aan de Franse Rivièra. De streek wordt echter geteisterd door een reeks van diefstallen. Alle inbraken vertonen de kenmerken van “The Cat”. John moet en zal zijn onschuld bewijzen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker als hij de bloedmooie en rijke Frances (Grace Kelly) ontmoet die zelf een unieke collectie dure juwelen bezit. Wie wilt er nu eigenlijk iemand in de val lokken en wie is in dit alles een slachtoffer?De beloofde elementen zijn dus weldegelijk aanwezig. Het is zeker niet de beste Hitchcock die we al hebben gezien, maar best genietbaar. Grant en Kelly vormen een mooi koppel. Al zie je Grant eerder als Kelly’s vader dan haar liefdesinteresse. Maar ja, mannen worden knapper naarmate ze ouder worden, dat zeggen ze toch tenminste. En vrouwen vinden dat blijkbaar aantrekkelijk Maar daar heb je geen boodschap aan. Meer nieuwswaarde is het feit dat door deze film Grace Kelly haar toekomstige echtgenoot in Monaco vond, en noodgedwongen haar filmcarrière vaarwel moest zeggen. Een prinses die aanpapt met al van mannen, ook al zijn het acteurs, dat kan natuurlijk niet. Niet alleen Kelly vond die beslissing bijzonder jammer ook voor Hitchcock was het een moeilijk moment, want beide wilden terug met elkaar samenwerken voor “Marnie”. Nog meer van deze weetjes kan je ontdekken als je de extra’s van dichterbij bekijkt. Die zijn net zoals de film zeker de moeite waard. De extra’s:Writing and casting To Cath A Thief (9 min.)The Making Of (16 min.)Alfred Hitchcock: an appreciation (8 min.)Edith Head: the Paramount years (14 min.)Foto’s & postersTrailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Kill Bill Volume 1

“First things first. Wiggle your big toe”, zegt Uma Thurman tegen zichzelf op de achterbank van een knalgele pussy wagon. Daarmee krijg je al twee ingrediënten waarmee Quentin Tarantino zijn “Kill Bill Volume 1” kruidt: maffe dialogen en een regenboog aan kleuren. Mijn vrienden die hadden zo hun twijfels of ik de wraakactie van een dolgedraaide en woeste bruid wel zou lusten. Daarmee bewijzen ze dat ze mij minder goed kennen dan ze dachten, want man, man man (en vrouw) het heeft gesmaakt! En het smaakt naar meer, veel meer. “You may not be able to fight like a samurai, but you can at least die like a samurai”. En vervolgens vliegt weer een lichaamsdeel doorheen de lucht!Het eerste wat we zien, is een bebloede en verrot geslagen bruid (Uma Thurman). Meteen weten we al dat er iets niet klopt. Wat de gelukkigste dag uit haar leven moet worden, wordt haar grootste en meteen ook laatste nachtmerrie. De bruid kijkt letterlijk de dood in de ogen, want Bill (David Carradine) schiet haar zonder pardon een kogel door het hoofd. Maar tot groot ongeloof van iedereen overleeft ze deze executie. Vier jaar later ontwaakt ze uit haar coma met één enkele gedachte: Bill vermoorden. Voor ze die van kant maakt, stopt ze ook nog even bij zijn handlangers, de Deadly Viper Assasination Squad. Tot dat kringetje van uitverkorenen behoren Vernita Green (Vivica A. Fox), O-Ren Ishi (Lucy Liu), Budd (Michael Madsen) en Elle Driver (Darryl Hannah). Voor elk van hen heeft onze bruid een onprettige dood in gedachten.De blauwdruk van “Kill Bill” ontstond tijdens de opnames van “Pulp Fiction” (1994). Uma Thurman en haar regisseur lieten zich tussen de opnames door verrassen door allerlei ideeën, personages en plotwendingen. En toch heeft het lang geduurd vooraleer Tarantino actie mocht schreeuwen op de set van “Kill Bill”. De zwangerschap van Uma gooide immers roet in het eten. Zonder Tarantino’s muze zou de film er nooit komen. En gelijk heeft hij, want Uma Thurman is pure klasse. Vol overgave en vol overtuiging zet ze een memorabele vertolking neer. Geef ons maar deze ongekroonde diva van het witte doek. Samen met Lucy Liu en Vivican A. Fox toont ze dat meiden met zwaarden dodelijk zijn.Tarantino heeft deze film volgestopt met heel veel lekkers. Hij leent stukjes uit allerlei films en televisieprogramma’s zoals “Shadow Warriors”. Verder speelt hij met kleuren. Een immense actiescène wordt plots in het zwart-wit gefilmd, en dan weer eens met een prachtige blauwe achtergrond. Hij waagde zich zelfs aan een animatiesequentie die zonder probleem past binnen het geheel. Ook de confrontatie tussen Thurman en Liu op de tonen van “Please Don’t Let Me Be Misunderstood” door Santa Esmeralda (de soundtrack is ook weer om van te snoepen) is een gewaagde zet. Het is puur genieten van begin tot einde. De film mag dan wel zo wonderbaarlijk goed zijn, de 2-disc dvd-uitgave is absoluut lachwekkend. Naast de making of en trailers, krijg je nog de videoclips (of zoiets) van het groepje “5,6,7,8” die je in de film ook hoort ‘zingen’. En dat is het! Voor het pietluttige dat je aan extra’s krijgt, was één schijfje dus meer dan voldoende. Wil je persé een tweede schijfje uitbrengen, zorg dan dat daar ook iets opstaat. Het zijn dergelijke uitgaven die de term special edition oneer aandoen, alsook een film van dit kaliber.De extra’s:- Making of (14 min.)- Videoclip- Trailer Kill Bill 2, Jackie Brown, Pulp Fiction

Nieuws generiek
urgent.fm

Two Brothers

Een Oscar heeft hij al, dus je overtuigen dat Stephen Warbeck iets van muziek kent, dat moeten we al niet meer doen. Die Oscar verdiende hij met zijn werk voor de romantische film “Shakespeare In Love”. Maar wij Belgen kennen hem van zijn harde score voor Erik Van Looy’s “De Zaak Alzheimer”. De Brit startte zijn carrière met muziek voor de serie “Prime Suspect” en waagde vervolgens zijn kans met films zoals “Sister My Sister” (1994), “Devil’s Advocate” (1995) en “Mrs. Brown” (1997). Zijn jongste composities kun je horen in de avonturenfilm “Two Brothers” (ook bekent als “Deux Frères”).In deze film volgen we de levenswandel van twee tijgers. Als kleine welpjes worden ze van elkaar gescheiden. De ene groeit op bij een liefdevolle jongen, de andere trotseert de gevaren van de jungle en de grillen van zijn baas Aidan McRory (Guy Pearce). Jaren later laten ze aan elkaar terug hun tanden en klauwen zien. Misschien niet zo meeslepend als Jean-Jacques Annauds “L’Ours”(1988), maar daarom niet minder genietbaar. En dat kan je ook van de score zeggen. De soundtrack is weer iets compleet anders dan zijn werk voor “De Zaak Alzheimer”. Deze keer laat Warbeck zich meer beïnvloeden door rustig en sfeervol werk, met hier en daar oriëntale invloeden zoals in “Tentative Nocturne”. Het klinkt alvast stukken toegankelijker. En daarmee bewijst Warbeck dat hij van verschillende markten thuis is. Al is het even wennen aan het intermezzo uit Verdi. Niet dat we een degout hebben van klassieke muziek, ver van, maar gewoon omdat het zoals bij de rest van de soundtrack precies niet altijd even goed thuishoort binnen het geheel.1. Une famille heureuse 2:442. La séductrice de la jungle 3:103. Tentative nocturne 5:244. Le radeau 2:275. La vergine degli angeli de La Forza del destino, Verdi 4:416. Du miel et du lait 2:217. À la poursuite du camion rouge 1:588. La chasse au tigre 3:159. Comment on casse un tigre 1:4710. Le petit tigre et l'enfant 3:0011. La poursuite infernale 1:2312. Le tournant au destin 2:4713. L'adulte et l'enfant 3:1514. Dans l'arène 3:2315. L'embuscade des incendiaires 1:5016. Le bond à travers les flammes 3:0117. Liberté chérie 3:1018. La paix, enfin 2:5719. Au revoir 6:59

Nieuws generiek
urgent.fm

My Fair Lady

“The rain in Spain stays mainly in the plain”, prevelt Audrey Hepburn veertig jaar geleden in “My Fair Lady” (1964). Een zoveelste musical denk je misschien, maar wees gerust het is er eentje om van te houden. Dat ene zinnetje gebruikt Professor Henry Higgins (Rex Harrison) om een simpele doch charmante meid om te toveren tot een nieuwe Assepoester. Higgins heeft een (on)gezonde obsessie voor talen en mensen. Hij is een snob en denkt dat hij alles en iedereen een beter voorkomen kan aanleren. Daarom gaat hij ook een uitdaging door een collega niet uit de weg. Higgins leert de doodgewone sterveling Eliza Doolittle (Hepburn) alles over de stiff upper lip, hoe je een kopje thee drink en vooral hoe een dame zich gedraagt in de Britse high society. Maar het frêle meisje bijt van zich af zoals Julia Roberts dat doet in “Pretty Woman” (1990). Eliza valt net zoals Vivian heel even uit haar rol als ze te enthousiast supportert tijdens een paardenwedstrijd. Audrey Hepburn is sowieso een innemende persoonlijkheid die straalt als de camera op haar is gericht. Wat maakt het voor de doorsnee filmliefhebber uit dat ze haar eigen nummers niet zelf zingt. Niet dat ze het niet kan (dat kan je zelf horen, want twee van haar originele zangpartijen staan op de dvd), maar gewoon omdat ze geen sopraan is, dat geeft ze zonder blozen ook toe. Dat ze zelf niet zingt is waarschijnlijk ook de reden waarom Julie Andrews (die Eliza speelt in de theaterversie) met de Oscar ging lopen voor haar rol in “Mary Poppins”, terwijl Hepburn niet eens was genomineerd. Kunnen acteren én zingen, het is een Oscar-wereld van verschil. Een schande mag je het noemen, want een nominatie was wel dik verdiend. Zeker omdat zowel, de film, de regisseur als haar tegenspeler Harrison met een Oscar werden beloond. Maar geen nood de lotusbloem van het witte doek schittert in volle glorie op de speciale editie dvd van “My Fair Lady”. Een dvd die er bijna nooit was gekomen. De omstandigheden waarin de originele kopij was bewaard gebleven was verre van ideaal. Met de grootste precisie en oog voor detail slaagde men er toch in om “My Fair Lady” te reconstrueren met de hulp van digitale programma’s. Meer tekst en uitleg krijg je tijdens de audio commentaar van de twee belangrijkste betrokkenen in dat restauratieproces Robert A. Harris en James C. Katz. Verder krijg je nog de visie van Andrew Lloyd Webber en Martin Scorsese.De extra’s- Commentaar Gene Allen, Marni Nixon, Robert A. Harris en James C. Katz- More Lovely Than Ever: The Making of My Fair Lady – Then and Now (58 min.)- 1963 Production kickoff diner (23 min.)- Audrey Hepburn vocals (wouldn’t it be lovely? & Show me)- Show me galleries- The Fairest Lady (9 min.)- L.A. Premiere footage (5 min.)- Awards (Golden Globe speech Rex Harrison, 37th Academy Awards, Awards) (1 min.)- The comments (Martin Scorsese, Andrew Lloyd Webber (2 min.)- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Days Of Wine And Roses

Jack Lemmon, net niet te vergeten Lee Remick, zet weer eens een prachtprestatie neer. En het is bijzonder jammer dat de twee voor deze vertolkingen geen Oscar kregen. Van de vijf nominaties ging de enige Oscar naar de titelsong van Henry Manicini en Johnny Mercer. “Days Of Wine And Roses” (1962) is een film die je zonder ijsblokjes moet consumeren, pas dan kan je de impact ervan inschatten.Joe Clay (Jack Lemmon) is een bekende figuur in het milieu van de public relations. Door zijn job gaat hij regelmatig eentje gaan drinken. Zo kan hij ook meteen heel even zijn leeg bestaan vergeten. Zijn huwelijk met de mooie secretaresse Kirsten (Lee Remick) kan wel eens de helpende hand zijn die hij zo broodnodig heeft. Maar ook zijn vrouw grijpt graag naar de fles. Aanvankelijk om haar echtgenoot wat gezelschap te houden, maar al even snel als bij hem wordt die fles haar nieuwe beste vriend. Het gaat met de twee van kwaad naar erger. Niet alleen hun huwelijk lijdt onder hun alcoholprobleem, ook op het werk gaat alles minder vlot dan voorheen. Beiden kunnen hun driehoeksverhouding met de fles niet zomaar opzijschuiven. Maar het zal moeten, willen ze hun lever en verdere leven redden van de ondergang. Een slaapmutsje of eentje om het af te leren. Daar heeft niemand een probleem mee. Maar je moet je grenzen kennen en niet de held willen uithangen om die grenzen qua alcoholgebruik te verleggen. Het lijkt wel de moraliserende boodschap van een zaterdagavondfilm. Mijn excuses. Gelukkig houdt Blake Edwards (“Breakfast At Tiffany’s”) zijn alcoholfilm wel vrij van dat soort met de vinger wijzende zaken. Hij toont gewoon zoals Mike Figgis dat deed in “Leaving Las Vegas” (1995) waar het hem omdraait: alcohol maakt meer kapot dan je lief is. In 1958 is er al eens televisieversie van gemaakt met in de hoofdrollen Cliff Robertson en Piper Laurie. Maar het is de versie van Black Edwards die vooral is bijgebleven. Edwards vertelt uitgebreid tijdens de audio commentaar waar de verschillen in aanpak liggen tussen de twee versies. Wat hij allemaal vertelt, is iets waar je naar kunt blijven luisteren. In de leuke trailer vraagt Lemmon zich af waarom hij deze rol heeft gekozen. In dat kleine stukje vertelt hij veel meer dan in het langere interview dat ook op de dvd staat. Het is een wat surrealistisch stuk waarin het scherm in twee is geknipt. In de ene helft hangt Lemmon aan de telefoon met iemand, vermoedelijk een journalist. De andere helft van het scherm blijft zwart. Het moeilijke is vooral dat we de vragen niet horen. Grappig is dan wel dat je Lemmon dan echt wel ziet nadenken. De extra’s:- Commentaar Blake Edwards- Interview Jack Lemmon (5 min.)- 2 trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Shõgun

Het heeft mij enige moeite gekost voor ik de eerste zinnen rond de dvd-release van “Shõgun” kon schrijven. Niet dat de inspiratie zoek was, maar gewoon omdat het gaat om 5 dvd’s. Deze met een Oscar bekroonde reeks duurt op zich al negen en een half uur. Voeg daar nog eens een aantal extra’s aan toe, en dan ben je wel even zoet. Maar het is uiteindelijk gelukt en we hebben het ons zeker niet beklaagd. “Shõgun” is gebaseerd op de bestseller van James Clavell, de schrijver van “King Rat”. Centraal staat het personage John Blackthorne (Richard Chamberlain). Hij is een Britse avonturier die voor de kust van Japan samen met de muizen het schip moet verlaten. Hij wordt omgevangen door de Japanse gemeenschap, maar de ontvangst is niet altijd even hartelijk. Zijn westerse origine botst meermaals met de plaatselijke tradities en gewoontes. Zijn onbegrip kan je van zijn gezicht aflezen als een medemens’ hoofd zonder pardon wordt afgehakt. Of als Blackthorne letterlijk als pispaal wordt gebruikt. Leuk is anders. Tijdens zijn verblijf groeit er een heuse machtsstrijd waarbij Toranga (Toshiro Mifune) de Shõgun wil worden, de ultieme dictator. Als Blackthorne zich in dit gevaarlijk spel wil moeien, zal hij eerst een samurai moeten worden. Wie ondertussen “The Last Samurai” heeft gezien, die zal met een gekleurde visie naar deze reeks kijken. Vooral omdat Tom Cruise een grotere aantrekkingskracht heeft dan Richard Chamberlain. En ook omdat die film veel korter is dan deze reeks. Gelukkig hebben de scenaristen voldoende inspiratie gevonden en houden ze zo het verhaal levendig. Chamberlain zet een goeie rol neer. Ook al hadden ze de rol eerst aangeboden aan Sean Connery en zijn James Bond-collega Roger Moore. De man die het meest in het oog springt is Toshiro Mifune, de legendarische vechter uit 16 films van Akira Kurosawa. Frank Cardea, een van de producenten, noemt hem de John Wayne van Japan. Een andere en goedlachse verschijning is John Rhys-Davies, die kruipt in de huid van Rodriguez en toont zo nog eens dat hij de vrolijkheid zelve is. Een week voor de start van de productie moesten ze een nieuwe leading lady vinden. Een maand later hadden ze die nog niet gevonden, want geen enkele was de Engelse taal machtig. Uiteindelijk vonden ze Yoko Shimada. Ze vormt een mooi tegengewicht voor al het mannelijk geweld. Een dvd die vooral bestemd is voor de mensen die houden van nostalgie. De extra’s:- Commentaar Jerry London bij bepaalde scènes- The making of Shõgun (70 min.)- 3 Featurettes (13 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

The Pasion Of The Christ

Hoe je het ook draait of keert, je kunt niet ontkennen dat Mel Gibson de lottopot heeft gewonnen met zijn film “The Passion Of The Christ”. Alleen wordt het gevaarlijk als het bioscooppubliek deze filmversie voor waarheid gaan nemen. Meneer Gibson mag dan wel een katholiek zijn in hart en nieren, hij is niet altijd zo trouw gebleven aan datgene wat er in Gods woord staat geschreven. Maar daar geeft de massa blijkbaar niet echt om. Wij vonden de Romeinen twintiger keer erger en agressiever dan de joden. En je kunt je afvragen of Gibson de marteling niet al te expliciet heeft gemaakt, juist om de tongen los te maken, maar soit. Het evangelie volgens Mel Gibson hebben we ook aan een luistertest onderworpen. Als pakweg tien procent van die bioscoopbezoeker langs zijn platenboer passeert en er een exemplaar koopt van de soundtrack, dan is componist John Debney een tevreden man. Debney is een wat vreemde keuze, want Christus associeer je niet direct met Debney’s vroegere werk zoals de droomwereld uit “Elf”, Jim Carrey die een weekje God speelt in “Bruce Almighty”, de spionerende kinderen uit “Spy Kids” of de piraten uit “Cutthroad Island”. De soundtrack voor deze laatste is trouwens een echte must. Over de grote plas zijn er ondertussen al meer dan 500.000 exemplaren van de soundtrack van “The Passion Of The Christ” verkocht. De cd staat al een aantal weken op de hoogste positie in de hitlijsten voor soundtracks. En heeft zo de derde beste release na “Star Wars: Episode I - The Phantom Menace” en “Star Wars: Episode II - Attack of the Clones”. Debney laat zelfs Howard Shore (Lord Of The Rings”) en John Williams (Harry Potter) achter zich. Is de grote stormloop voor het werk van Debney wel echt de moeite waard? Ja, want de muziek past perfect bij de film. En zonder de film blijft die eveneens genietbaar. We waren al verknocht aan die muziek bij het zien van de eerste trailer. De lijdensweg van Christus is geen lachertje en Debney kan dan ook moeilijk met een groots en bombastische score afkomen. Sereniteit en rust zijn de twee voornaamste termen die in ons opkwamen toen we de muziek voor het eerst beluisterden. De term religieus geïnspireerd hoort daar nu ook eenmaal bij. Het veelvuldig gebruik van solozangpartijen en een koor laten een diepe indruk na. Trouwens, zowel Gibson als Debney lenen hun stem tijdens de koorgezangen. Maar vraag ons niet om de twee te herkennen. Het hoogtepunt op die soundtrack en in de film is het moment dat Maria naar haar zoon loopt, wanneer die voor de zoveelste keer op de grond valt. De samenhang van beeld en muziek zorgen dan voor een beklijvend moment. In dat ene moment slaat Debney met "Mary Goes To Jesus" de spijker op de kop. De schitterende vertolking van Maia Morgenstern zit daar vooral tussen. Zij is wat ons betreft de enige die deze film samenhoudt. Ondertussen is er ook nog een tweede soundtrack verschenen met nummers die door de film werden geïnspireerd. Of was de inspiratie eerder nog wat geld verdienen op de rug van de Messias? Als dat geen zonde is… .1. The Olive Garden 1:562. Bearing the Cross 3:423. Jesus Arrested 4:374. Peter Denies Jesus 1:585. The Stoning 2:256. Song of Complaint 1:337. Simon is Dismissed 2:258. Flagellation/Dark Choir/Disciples 5:549. Mary Goes to Jesus 2:4710. Peaceful But Primitive/Procession 3:3611. Crucifixion 7:3812. Raising the Cross 2:1313. It is Done 3:3714. Jesus is Carried Down 4:3915. Resurrection 5:04

Nieuws generiek
urgent.fm

Gothika

Halle Berry is een van de weinige actrices die bewijst dat er leven is na een James Bond-film. De spin-off over haar personages Jinx ligt weliswaar in de koelkast, maar Barry blijft niet bij de pakken zitten. Voor we haar in een leder outfit kunnen bewonderen in “Catwoman”, laat ze ons griezelen in de bovennatuurlijke thriller “Gothika”. Daarin speelt ze een vrouw die beschuldigd wordt van moord en in de instelling beland waar ze werkt. Jon Ottman is niet enkel componist. Van tijd tot tijd is hij ook verantwoordelijk voor de montage van films zoals “X-Men 2”. Zijn meest memorabele score is en blijft die magische en beklemmende muziek voor “The Usual Suspects”. Met de miserabele films “Halloween: H20” en “Urban Legends: Final Cut” waagde hij zich aan het meer suspens-horror genre. Met “Gothika” bewandelt hij dezelfde weg. Ottman zorgt voor een suspensevolle muzikale omkadering. Dat vertaalt zich in een groot aantal scherpe violen, belletjes, enkele interventies die de spannende momenten van op het scherm moeten uitvergroten en een aantal tierlantijntjes (“Remembering Rachael”) die typerend zijn voor het bovennatuurlijke. Vooral de plotse tussenkomst van de piano in “Final Escape”, heeft iets beangstigend en doet je vijf meter hoger springen. Ottman maakt eveneens ook gebruik van een aantal geluidseffecten die het geheel opsmukken zoals “Road Block/First Contact”.Als je de muziek kent van “X-Men 2”, dan herken je meteen ook de stijl van Ottman. Ook hier hanteert hij nogal dezelfde instrumenten. Ditmaal zijn het vooral de rustige momenten die blijven hangen zoals de nummers “An Affair?” en “Miranda’s Theme’. En dat vooral door de pianostukken. Ergens missen we wel de zeer mooie cover van Tears For Fears “Behind Blue Eyes” door Limb Bizkit. Maar aan de andere kant hebben we zo onze twijfels of het nummer op dit instrumentaal album zou passen. 1. Prologue 2:092. Miranda's Theme 1:473. Remembering Rachael 2:354. Final Escape 6:225. Road Block / First Contact 2:376. An Affair? 3:037. First Escape 4:208. One of Us / The Shower 4:019. Willow Creek 3:3810. Recollections 3:1711. The House / Dream 4:0012. I'm the Mirror / Not Alone 2:2413. Revelation 4:4414. You're Next 2:4215. I See Dead Kids 1:50

949 950 951 952 953
954
955 956 957 958 959
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×