Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Elvis Presley

Jawel, Elvis leeft. Niet in levende lijve maar gewoon op dvd. Een tijdje terug verscheen een reeks van Elvis-films op dvd bij de filmmaatschappij Paramount. Wat Paramount kan dat kunnen wij ook moeten ze gedacht hebben bij Warner Bros. Met als resultaat zes nieuwe dvd’s: “Viva Las Vegas”,“Double Trouble”, “Harum Scarum”, “Speedway”, “Spinout” en “The Trouble With Girls”. De reeks lijkt klein als je weet dat The King in zowat 31 langspeelfilms zijn ding mag doen.Dat ding bestaat hoofdzakelijk uit zingen, wiegen met de heupen, zijn haartooi in de juist vormen leggen, onschuldig kijken, vriendelijk lachen en als het even kan wat acteren. Voor zijn acteerwerk is Elvis niet gekend, voor zijn songs des te meer. Elk van deze films bevatten de nodige swingende nummers zoals “Viva Las Vegas”. En eigenlijk is het opleggen van een cd even, zelfs meer, bevredigend dan het kijken naar de films. Elvis kruipt in min of meer zes verschillende rollen. Een keer is hij een grand prix-coureur, de andere keer vliegt hij uit de bocht en in de armen van vrouwelijk schoon. Het brengt hem in “Double Trouble” zelfs naar onze hoofdstad en in “Harum Scarum” speelt hij gewoon zichzelf als de entertainer Johnny Tyronne. Meer moet je niet verwachten, en dat is maar goed ook want veel meer krijg je niet. Elvis is nu eenmaal Elvis. Echte fans die rennen ondertussen naar de winkel. Het is hen van harte gegund. Maar voor leken zoals ons is het nadeel bij zo een reeks dat je makkelijk van een overdosis kunt spreken. Om de woorden van Elvis te gebruiken: “I’m all shook-up”. Zes dergelijke films zijn net iets teveel van het goede. Hopelijk duurt het nog even voor iemand denkt aan het uitbrengen van die andere Elvis-films. Maar lang zal dat niet duren. De extra’s:- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

Thunderbirds

We kijken al lang niet meer op wanneer een zoveelste televisieserie omgetoverd wordt tot een langspeelfilm. Veel van die films zijn gedoemd om te mislukken. Deze “Thunderbirds” kan daar geen verandering in brengen. In de populaire reeks uit de jaren ’60 stonden doodgewone poppen centraal die iedere keer de wereld moesten redden van de ondergang. Voor de film werden echte acteurs uitgekozen met als bekendste gezichten die van Bill Paxton en Ben Kingsley. In de cockpit zit Jonathan Frakes die voor eeuwig door het leven gaat als William Riker de rechterarm van Captain Picard uit “Star Trek”.De film kreeg het label mee van jong, hip en avontuurlijk. Ideaal dus voor componist Hans Zimmer die voor zijn muziek in “The Lion King” nog een Oscar won en ook zijn kunsten toonde in de animatiefilm “Spirit: Stallion Of The Cimarron”. Frakes wilde tevens al lang eens samenwerken met Zimmer, en deed leek dan ook de aangelegenheid bij uitstek. Zimmer doet zijn ding, Frakes laat het van zijn kant afweten.Blijkbaar wilde Hans Zimmer deze keer deels afwijken van zijn sound. Ver ging hij niet lopen voor nieuwe deuntjes, want hij klopte aan bij collega John Powell die voor hetzelfde bedrijf Media Ventures werkt. Je kunt de nummers met een typisch Powell-geluid (veel elektronische hulpmiddeltjes) makkelijk herkennen als je vertrouwd bent met de muziek van onder meer “The Bourne Identity” of “The Italian Job”. En als je zou zeggen dat John Powell deze score had geschreven, we zouden het nog geloven ook. De heren letten dus in de toekomst beter op willen ze niet te gelijkaardig klinken. Het klinkt avontuurlijk en dat was wat regisseur Jonathan Frakes wilde horen, Het Amerikaanse publiek liet de film links liggen. In tegenstelling tot de film mag de muziek er best wezen. De popsensatie Busted, bekend van die hit “Year 3000”, waar menig jong, gillend en overwegend vrouwelijke teenager wild van is, mag het album afsluiten met het leuk klinkende “Thunderbirds Are Go!”. Maar gillen gaan we nu ook niet doen al voelen we ons bij momenten nog heel jong. 1. Thunderbirds Are Go!/Original TV Series Theme 2:062. International Rescue 2:403. Lady Penelope: At Your Service 1:364. The Hood 2:425. You Need to Grow Up 1:306. Can't Wait to Be a Thunderbird 1:557. Galion Electrolyte Compound 1:408. TB 3 Takeoff 3:409. Tracy Island 1:3110. Junior Mission 2:2711. Fafafa..No Way! 3:2512. Thunderize! 2:5113. Lady Penelope to the Rescue 4:1614. Buggy Chase 2:1215. Major Disaster 6:2816. Bank of England 4:0617. F.A.B 1:5718. Thunderbirds Are Go!, Busted 3:14
Nieuws generiek
urgent.fm

The Bourne Supremacy

De naam van Jason Bourne kennen we ondertussen sinds Matt Damons herinterpretatie van dit personage in “The Bourne Identity” (2002). Deze bij momenten visueel zeer geslaagde actieprent, vooral de korte opstoot met de agenten in het park en in de ambassade, gaf ons een kijk in het turbulente leven van een huurmoordenaar met geheugenverlies. Na afloop wilden we graag tekenen voor een nieuwe afspraak. Matt Damon die zag het ook zitten en ook zijn vrouwelijke tegenspeelster Franka Potente liet zich eveneens overhalen. Regisseur Doug Liman werd vervangen door Paul Greengrass (“Bloody Sunday”). Het resultaat is een door elkaar geschudde film geworden, die zowaar beter is dan het origineel. Componist John Powell (“Paycheck”, “The Italian Job”) werd opnieuw gevraagd voor de muziek. Toen we “The Bourne Identity” in de bioscoop zagen, was de muziek compleet aan ons voorbijgegaan. Pas met de dvd-release hebben we de score leren ontdekken en appreciëren. Rouwig zijn we er niet om, want Powell levert uitstekend werk af. De muziek volgt heel mooi het beeld en de actie. Vooral het laatste nummer op die soundtrack “Drum And Bass Remix” is zalig om naar te luisteren. En net zoals bij het origineel zorgt Powell voor layback music bij “The Bourne Supremacy”. Voor deze sequel hergebruikt Powell gekende thema’s die hij in de vorige prent meermaals liet horen. Jij opent de film met bekend werk. De dreigende score uit “Main Titles” is prominent aanwezig. Alleen gaat die dreiging uit deze keer over in meer vakantiegetinte melodieën (“Goa”). Het frisse deuntje maakt op zijn beurt plaats voor donkere klanken (“The Drop”) die ons geruststellen dat Jason en Marie nog steeds op de vlucht zijn. Elk componist die meewerkt aan een sequel waarvan hij ook bij het origineel betrokken was doet dat. Het publiek verwacht nu eenmaal herkenbaarheid, maar ergens wil je als luisteraar ook nog verrast worden. Die verrassing is deze keer niet zo nadrukkelijk aanwezig. Zo gebruikt hij haast volledig het nummer “Treadstone Assasins” in “To The Roof” en “Moscow Wind Up”. Wie de twee naast elkaar legt die zal de gelijkenis treffend (en inspiratieloos) vinden. Powells muziek is in “The Bourne Supremacy” steeds aanwezig alleen hoor je ze zelden of nooit (“Gathering Data”, "Nach Deutschland”). Je moet echt al vertrouwd zijn met de muziek uit de eerste film of gewoon houden van scores zodat je er gaat opletten. Op de momenten dat de muziek een grotere rol moet opeisen slaagt Powell daar volledig in. Afsluiter op de soundtrack is deze keer “Extreme Ways” van Moby. We hoorden het nummer reeds op het einde van “The Bourne Identity”, maar toen haalde het de cd niet. Deze keer dus wel, al hadden we toch liever een andere “Drum And Bass Remix” gehoord. Maar dat is dan gewoon voor de volgende keer. Matt Damon, Franka Potente en John Powell, we maken graag met jullie een nieuwe afspraak over een paar jaar. 1. Goa 2:592. The Drop 3:423. Funeral Pyre 2:214. Gathering Data 1:545. Nach Deutschland 2:406. To The Roof 5:327. New Memories 2:488. Berlin Foot Chase 5:169. Alexander Platz / Abbotss Confesses 3:3510. Moscow Wind Up 6:5511. Bim Bam Smash 5:0912. Atonement 1:3213. Extreme Ways – Moby 3:56
Nieuws generiek
urgent.fm

Once Upon A Time In Mexico

Dat Robert Rodriquez nog een Mariachi-film maakte danken we aan meneer Quentin Tarantino. Op de set van “Desperado” zei hij tegen Rodriquez dat het Dollars-films zijn, verwijzend naar de westerns van Sergio Leone. Tarantino verplichtte hem de trilogie te vervolledigen met een groots epos en ook de titel die hij aanraadde “Once Upon A Time In Mexico” nam Rodriquez over. Deze film was meteen ook de ideale gelegenheid om zijn eerste widescreen film te draaien volgens een geheel digitaal principe. En daar heeft George Lucas dan weer alles mee te maken, want Rodriquez was een van de eersten die de effecten mocht bekijken uit “Attack Of The Clones”. Het gevolg is dat dit derde deel het vooral moet hebben van de speciale effecten én Johnny Depp. Johnny Depp speelt Sands, een CIA-agent die waakt over het evenwichtig bestaan in Mexcio. Sands heeft een aantal vreemde gewoonten. Een daarvan is het neerknallen van chefs omdat ze zijn puerco pibil gewoon te lekker maken voor hun eigen goed. Tussen het eten door huurt Sands de diensten in van El Mariachi (Antonio Banderas) en zijn twee vrienden (waaronder Enrique Eglesias, jawel). Die moeten de president beschermen tegen Generaal Marquez (Gerardo Vigil) en Barillo (William Dafoe). De twee plannen immers een staatsgreep. El Mariachi kan een persoonlijke tête-à-tête met Marquez niet uit de weg gaan. De reden is, hoe kan het ook anders, een vrouw (Salma Hayek). Een einde in mineur dat is onze conclusie over “Once Upon A Time In Mexico”. Ergens hadden we dat verwacht, want zowel “El Mariachi” als “Desperado” waren vooral visueel sterk en lieten het qua verhaal compleet afweten. Nu is het niet anders, met dat verschil dat het visuele ook minder sterk tot uiting komt. Iets wat net niet de bedoeling was. De oorzaak ligt in het digitaal filmen. Op de interessante extra’s overtuigt de oude striptekenaar ons van de vele voordelen en vertelt hij een aantal keukengeheimen. Zo had hij slechts een budget voor zo een 70-tal speciale effecten, maar dankzij het digitaal filmen was er ruimte voor 400 effecten! De scène waarin Banderas en Hayek ontsnappen uit het hotel was voorzien in “Desparado” maar dat bleek toen financieel en technisch niet haalbaar. Dankzij de digitale ontwikkelingen heeft Rodriquez deze actiesequentie heropgevist. Een ander voordeel van goedkoop filmen en het goed doen aan de box office, is dat je meer creatieve vrijheid krijgt van de filmstudio. Rodriquez is het soort filmmaker dat alles ziet of hoort nog voordat het op het scherm verschijnt. Hij heeft alles graag onder controle. Zo liet hij zijn eigen garage ombouwen tot een montagestudio waar hij kan experimenteren met speciale effecten en waar hij muziek kan opnemen. Dat alles zou niet mogelijk zijn indien hij in Hollywood zou wonen. Nu kan hij alles rustig van op een afstand bekijken en de logica ervan zien. Al vertaalt hij dat in een surrealistisch beeld van Mexico. Maar Rodriquez ziet evenwel niet in dat hij net door het digitaal filmen en de overdaad aan speciale effecten de echtheid, de menselijkheid, de ziel en de overtuigingskracht van zijn film verliest. Hij besteedt te weinig aandacht aan het scenario en de acteurs. Met als gevolg dat Johnny Depp makkelijk met alle lof gaat lopen, al kan hij aan het einde van de film niet meer zien naar waar hij loopt. De extra’s:- 10 min. flick school- Inside Troublemaker Studio (11 min.)- 10 minute cooking school- Film is dead (13 min.)- A anti-hero’s journey (18 min.)- The good the bad and the bloody (19 min.)- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Timeline

In de reeks van totaal overbodige films volgt er nu een bespreking van zo eentje. “Timeline” heet het ding en de publiekstrekker van dienst luistert naar de naam van Paul Walker. Deze blonde verschijning kennen we nog uit het onding getiteld “The Fast And The Furious” en het verrassend vrij spannende “Joy Ride”. Verrassend en spannend kunnen we “Timeline” niet noemen, een onding daarentegen wel. Professor Johnston (Billy Connolly) heeft een passie voor geschiedenis. Die passie heeft hij echter niet doorgegeven aan zijn zoon Chris (Paul Walker). Die bezoekt hem zo twee keer per jaar voor zo’n drietal weken. En dan is het niet om zijn vader te zien, maar wel voor Kate (Frances O’Connor) waarop hij verliefd is. Maar haar hart heeft ze verloren aan de archeologie en niet aan hem. Na een kleine instorting op een site vinden de speurders een stuk papier met daarop de woorden “help me” getekend door EA Johnston, Chris’ vader. Het stuk papier is 600 jaar oud en heeft al die jaren het daglicht niet meer heeft gezien. De antwoorden op hun vragen zoeken ze in New Mexico. Daar keren ze via een wormhole terug in de tijd, meer specifiek naar de jaar 1357, midden in de 100-jarige oorlog tussen de Britten en de Fransen. We kunnen niet echt iets bedenken waarvan we zeggen dat het een reden is om deze te bekijken. Het verhaal stelt bijzonder weinig voor. De acteerprestaties zijn beneden niveau. Er wordt geen enkele moeite gedaan om de stompzinnigheid te maskeren. De Amerikaan Paul Walker als zoon van de Schotse Connolly, het is slechts een van de vele ongeloofwaardigheden. Het cliché van de Fransman die Engels probeert te spreken hebben we ook wel gehad. Nog voor de film halfweg is, heb je de neiging om naar je horloge te grijpen in de hoop dat het einde in zicht is. Maar het mag niet zijn. Wat heeft regisseur Richard Donner in hemelsnaam bezield. De man heeft immers films zoals de “Letheal Weapon”-reeks, “Conspiracy Theory” en “Assasins” op zijn naam staan. Dit is een schandevlek. OK. Het was vijf jaar geleden dat hij nog een film draaide, maar dit is beneden alle peil. Meer kunnen en willen we er niet over schrijven.De extra’s:- De tijd bepalen (17 min.)- De nachten van La Roque (20 min.)- Het schrijven van hun eigen geschiedenis (6,30 min.)- De texturen van Timeline (18 min.)- Trailers
Nieuws generiek
urgent.fm

Shouf Shouf Habibi

Wat zijn de vijf verschillen tussen Marokko en E.T.? E.T. zag er goed uit, kwam alleen, leerde de taal, wilde terug naar huis en had zijn eigen fiets (al klopt dat laatste niet helemaal). Dat soort van grappen en commentaar is eigen aan Ap (Mimoun Oaïssa). Hij staat centraal in de Nederlandse film “Shouf Shouf Habibi”. Maar Ap is niet alleen, want geheel volgens traditie komt de rest van zijn familie ook mee naar Nederland. Hoe zit het met die familie? Aps moeder volgde gewoon haar echtgenoot en houdt zich bezig met speciale thee voor haat dochter. Die dochter Laila volgt les in de modeschool en wil zich helemaal niet laten uithuwelijken. Trouwen staat maar een keer op haar verlanglijstje en het is zeker niet met iemand die werkt bij Megapool. Aps broer Sam werkt bij de politie en valt voor de charmes van zijn vrouwelijke collega. De kleinere broer Driss is een meester in afpersen en leugens vertellen. Voor vijf euro zwijgt hij tegen de pappa, want die zou een beroerte krijgen als zijn dochter geen hoofddoek draagt. Tenslotte heb je nog de drie vrienden van Ap. Geen enkel van hen zal je ooit zien in “Saving Private Saddam”, een oorlogsfilm over Afganisthan waarin ook geen enkele Arabische acteur zal meespelen. Een normale job is aan Ap niet besteed en een bank overvallen blijkbaar ook niet. Een grote mond en een hoge dunk van zichzelf, dat heeft hij wel. Over Marokko heeft de jongeman geen goed woord. Het land bestaat uit zand en stenen. Meisjes houden het daar geen dag vol. Daarom is ook half Marokko naar Nederland verhuisd. Of Nederland nu zoveel beter is, valt te betwijfelen. Dat onze noorderburen niet op hun mond zijn gevallen en denken dat de wereld aan hun voeten ligt, weten we allemaal. Maar dat geheel ter zijde. “Shouf Shouf Habibi” toont nog eens dat Nederlandse filmmakers meer kunnen dan “Costa”, “Flodder” en goedkoop bloot in beeld brengen. Hoofdrolspeler Mimoun Oaïssa speelt iedereen van het scherm. Hij verkoopt zichzelf als geen ander. Vrouwen krijgen het een en ander te verduren. Ap laat zich meermaals laagdunkend uit over het andere geslacht. De manier waarop hij omgaat met zijn zus Laila en haar liefdesleven zal kwaad bloed zetten bij de geëmancipeerde vrouw. Maar daar is het in deze film niet om te doen. Het gaat gewoon over mensen die een tikkeltje apart zijn, en zo zijn we toch allemaal.De extra’s:- Making of (23 min.)- B-Roll (20 min.)- Commentaar van de regisseur- Repetities (2,30 min.)- Audities (3,20 min.)- Locatiescouting (4 min.)- Radio 538 gastrol actie (6 min.)- Blooper (16 sec.)- Trailer- Kippenspel (weblink)
Nieuws generiek
urgent.fm

Runaway Jury

30.000 mensen komen elk jaar om het leven doordat ze geraakt worden door een of meerdere kogels. Geweren doden geen mensen wordt wel eens gezegd. De mensen die de trekker overhalen zijn de schuldigen. Hoe zit het dan met de wapenindustrie? Dragen zij enige verantwoordelijkheid? “It’s not my problem” vertelt een van de grote bazen in “Runaway Jury”. De scène doet denken aan de memorabele speech van Jack Nicholson in “A Few Good Men”. Een veroordeling is voldoende om de gehele industrie op de knieën te krijgen. George Bush en Charlton Heston zullen het niet graag zien gebeuren. Schrijver John Grisham kroop in de fictiepen en regisseur Gary Fleder maakte er een boeiende rechtbankthriller van.Op een doodgewone maandagmorgen gaat Jacob Woods (Dylan McDormett) naar zijn werk. Gisteren vierde hij nog de verjaardag van zijn zoontje en terwijl hij zich wanhopig het liedje probeert te herinneren dat hij samen met de jarige zoon zong, wordt er plots in de gang geschoten. Twee jaar later vindt het proces plaats, eentje waar veel van afhangt. Als verdediger van de slachtoffers kan het voor Wendell Rohr (Dustin Hoffman) dé zaak worden waarmee hij eindelijk de machtige wapenindustrie op de knieën krijgt. Rankin Fitch (Gene Hackman) is dan weer een gewetenloze advocaat die het onderste uit de kan moet halen in opdracht van diezelfde wapenindustrie. Maar wanneer twee honden vechten om een been, gaat er een derde mee gaan lopen. Die derde heet Nicholas Easter (John Cusack), iemand die tegen zijn zin zetelt als jurylid nummer 9. Alleen heeft Easter zijn eigen agenda. Ook de inbreng van de geheimzinnige Marlee (Rachel Weisz) doet bij de advocaten (en ons) vragen rijzen. Na onder andere “The Firm”, “The Pelican Brief”, “The Client”, “A Time To Kill”, “The Chamber”, “The Gingerbread Man” en “The Rainmaker” (vergeef ons als we er eentje zijn vergeten) waren we uitgekeken op de gerechtsdrama’s van John Grisham. Het was allemaal een beetje teveel van het goede, en de films waren niet altijd van een hoogstaand niveau. Ondertussen is er wat tijd gepasseerd en lijkt die tijd rijp voor een nieuwe Grisham. En het is er eentje geworden die met kop en schouders boven al zijn voorgangers uitsteekt. De film zet justitie op zijn kop en doet je nadenken of het in het echt ook zo kan verlopen. De prent is stukken boeiender dan “The Firm” en stukken minder ingewikkeld dan “The Pelican Brief”. Hier is het simpel en toch lekker niet. De advocaten hebben hun slinkse middelen willen ze bepaalde juryleden houden of weigeren, zolang ze er maar voordeel uit halen. Het is haast triestig te bedenken dat een vonnis vooraf kan vastliggen, ongeacht de getuigenissen, het bewijsmateriaal en het oordeel van de jury. Ook de gedachte dat alles zomaar gevolgd en gefilmd kan worden via verborgen camera’s en microfoons is verontrustend. Maar je moet het ook met de nodige korreltjes zout nemen. Je zou je tevens gaan afvragen of advocaten wel normale personen zijn. Geef toe, wie wil er een advocaat zoals de bende uit “Ally McBeal” en hetzelfde denken we nu ook over Gene Hackman. De 74-jarige acteur is geboren voor deze rol. Hij is stukken gemener en tegelijk aangenamer om volgen dan in “The Firm”. Hackman krijgt een aantal heerlijke dialogen. Voor hem is geloven in een wereld zonder geweren, mooi maar tevens een bijzonder naïeve gedachte. Zijn gewetensloos personage haat je vanaf de eerste minuut. Je zou voor minder op je benen staan trillen zoals Marlee nadat ze hem afwijst en afperst voor 10 miljoen dollar. Hackman vindt in Cusack een waardige tegenstander ondanks het feit dat er in de film tussen de twee geen of louter een korte confrontatie zit. Dustin Hoffman is de brave advocaat die wat op de achtergrond blijft en nooit echt een vuist kan maken. Daarvoor komt hij te weinig in beeld. Op dat vlak kan hij nog wat leren van Rachel Weisz. Hoe ze het doet geen idee, maar haar rollen mogen nog zo triviaal zijn, de actrice steelt de show. Net daarom houden we zoveel van haar. Ze mag ons altijd bellen als ze nog eens 10 miljoen dollar nodig heeft. De extra’s:- Audio Commentaar Gary Fleder- Deleted scenes- Exploring the scene- 7 features

Nieuws generiek
urgent.fm

Torque

Zes maanden geleden verdween Cary Ford (Martin Henderson) van de aardbodem. De man hield zich schuil in het verre Thailand. De reden van zijn terugkeer is de blonde schoonheid Shane (Monet Mazur), de meid die hij noodgedwongen moest achterlaten. Oh, en hij moet ook nog het een en ander regelen met een zekere Henry James (Matt Schulze). Ford heeft nog steeds enkele bike’s van James en hij wil die graag terug geven. Zo eenvoudig gaat dat natuurlijk niet. Ford krijgt het aan de stok met Trey (Ice Cube), een beruchte biker, én met een stelletje FBI-agenten die Ford nog kent van vroeger. Na de snelle wagens uit “The Fast And The Furious” krijgen we geweld op twee wielen in “Torque”. Het verhaal dat we zonet even hebben geschetst doet er helemaal niet toe. Acteurs, hmm, ook niet echt. Hoofdrolspeler Hendersons voornaamste verdienste op zijn cv is de film “The Ring” waar hij in een bijrol mocht rillen naast Naomi Watts. Verder zag je hem aan het werk in “Pride and Prejudice” en “Windtalkers”. Of dit zijn grote doorbraak moet worden, we hebben sterk onze twijfels. Wat biedt deze film dan wel? We blijven het antwoord jou verschuldigd. Joseph Kahn maakt met “Torque” de overstap van video naar film. Hij werkte samen met U2, Sisqo, Moby, DMX, Backstreet Boys, Brandy, Monica, Destiny's Child, Enrique Iglesias, Foxxy Brown, Ice Cube, Jennifer Love Hewitt en Eminem. Zijn roots kan hij niet verbergen. De beelden volgen elkaar bliksemsnel op en het is vooral van die korte shots dat deze film het moet hebben. Voor Kahn met de opnames startte had hij eigenlijk al de hele film gedraaid. Het begon met een stuk papier en beelden opgesloten in zijn hoofd. Die beelden tekende hij uit in de gekende storyboards, en gebruikte die dan als leidraad tijdens het filmen. Hij kreeg daarnaast ook nog hulp van animatiebeelden die hem toelieten keuzes te maken welke shots filmisch en technisch haalbaar zijn en welke niet. Als hij dan toch een beeld nodig had zoals een shot van onze held voor een passerende trein, gebruikte hij gewoon een kartonnen bord en liet het een paar keer langs de lens passeren. Iedereen denkt dat het de trein is, maar wij weten ondertussen beter. Meer noemenswaardige weetjes hebben we niet gehoord tijdens de bijdrage “Train Animatic”. Makkelijk verteerbaar amusement dat is “Torque”, al is amusement ook een groot woord. Bekijken en zo snel mogelijk vergeten. Moeilijk zal dat niet zijn (tenzij ze met een sequel op de proppen komen, en geloof ons ze zouden durven).De extra’s:- Commentaar regisseur en acteurs- Technische commentaar- Racing Animatic (1, 22 min.)- Train animactic (2,45 min.)- Music video “lean now” door Youngbloodz- Trailer
941 942 943 944 945
946
947 948 949 950 951
luister nu:
MIDI
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×