Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Philadelphia

Jonathan Demme maakte voor zichzelf een naam met de beklijvende film “The Silence Of The Lambs” (1991). Twee jaar later is het alweer bingo met de al even magistrale film “Philadelphia”. Deze keer staat geen geperverteerde moordenaar centraal, maar wel een gewone man van vlees en bloed die homo is en die AIDS heeft. Een gedurfde film die voor zowel de makers als voor het publiek informatie geeft en daardoor de vooroordelen, stereotypering en clichés wil doorbreken.Andrew Beckett (Tom Hanks) is een succesvol advocaat die zijn job met bravoure uitoefent. Hij staat dicht bij een welverdiende promotie. Maar in plaats van een promotie wordt hij door de bedrijfsleiders ontslagen. Als reden wordt er verwezen naar een belangrijke deal die bijna slecht is afgelopen. Maar volgens Andrew is het feit dat hij homo is en ook nog eens AIDS heeft, de ware reden. Met dit verhaal gaat hij naar advocaat Joe Miller (Denzel Washington). Aanvankelijk staat die even argwanend en afstandelijk tegenover Andrew als alle andere advocaten waar Andrew ging aankloppen. Maar uiteindelijk vind ook Joe de kracht en de moed om deze vorm van discriminatie aan te klagen. Het proces wordt een lange strijd, een strijd die Andrew mogelijks niet tot het einde zal kunnen meemaken. Toen Juan, een vriend van Jonathan Demme en zijn vrouw, hen vertelde dat hij AIDS had, wilde ze daar iets doen. En wat kan je als filmmaker dan beter doen dan een film maken. In die periode circuleerden in Hollywood zowat 10 scenario’s rond dit thema. Alleen ging het steeds om hetero’s. Scenarist Ron Nyswaner vond het echter tijd om zowel professioneel als op persoonlijk vlak uit de kast te komen en schreef een scenario rond het koppel Andrew en Miguel (Antonio Banderas). De werktitel luidde “People Like Us”. En wie beter dan de Tom Hanks, de aardige en eenvoudige jongen bekend van een groot aantal komedies, kon Andrew vertolken. Hij zette zijn carrière op de helling, maar het bleek de juiste beslissing. Hanks werd bekroond met een Oscar en toonde zijn dankbaarheid met een aangrijpende speech. Heel even twijfelde Demme toen Denzel interesse toonde, want het zou van de film nog een groter statement kunnen maken en de aandacht van de AIDS-problematiek afleiden. Maar de ongerustheid was overbodig. Ook Denzel Washington overtrof zichzelfDe dvd bevat een mooie en informatieve making of getiteld “People Like Us”. Ook de documentaire “One foot on a banana peel, the other in the grave” laat een diepe indruk na. Deze documentaire bestaat uit opnames van AIDS-patiënten, waaronder Juan, en hoe zij omgaan met deze ziekte, hun pijn, hun verdriet. Hun verhalen waren een belangrijke inspiratiebron. Een mooie scène die de uiteindelijke filmversie niet heeft gehaald, vind je terug op de extra’s. Het is de discussie tussen de advocaten en de rechter om de aanklacht in de minne te regelen. De partijdigheid van de rechter komt daarin heel sterk naar voren. Maar Andrew is sterk genoeg en laat zich daardoor niet afschrikken. Zijn rechtszaak is zoals deze film noodzakelijk omdat we uiteindelijk in een maatschappij leven en niet binnen de ‘veilig’ muren van een rechtszaal. De extra’s:- Audio commentaar Jonathan Demme & Ron Nyswaner- 6 verwijderde scènes - Documentaire “People Like Us” (55 min.)- Documentaire “One foot on a banana peel, the other in the grave” (80 min.)- Originele making of (6 min.)- Videoclip Bruce Springsteen “Streets Of Philadelphia”- TV-spot Joe Miller- Trailer- Trailers “A League On Their Own”, “Sleepless In Seattle”- Filmografieën

Nieuws generiek
urgent.fm

The Postman Always Rings Twice

In deze moderne tijden van sms, email, msn en aanverwanten heeft onze goeie vriend de postbode het niet gemakkelijk. De man (of vrouw) heeft minder en minder werk, maar gelukkig zijn er nog goeie zielen zoals ondergetekende die voor werk zorgen. Mijn postbode die mag regelmatig met pakjes sleuren. En in een van die pakjes zat de dvd van de klassieker “The Postman Always Rings Twice” (1946). Als je denkt dat deze film over een postbode gaat, dan moet ik je teleurstellen. In de plaats daarvan krijgt je een sterke film-noir over jaloezie, hebzucht én moord. Frank Chambers (John Garfield) houdt niet van zijn huidige job en nog minder van de volgende. Nooit blijft hij lang op dezelfde plaats hangen. Zijn voeten kriebelen voortdurend zoekend naar nieuwe horizonten. Die voeten leiden hem naar Twin Oaks, een snelwegrestaurant dat wordt uitgebaat door Nick (Cecil Kellaway) en zijn vrouw Cora (Lana Turner). Nick zoekt een nieuwe kracht die hem met het restaurant kan helpen. Franks motivatie voor de job is niet zijn voorliefde voor het zwoegen en zweten, maar wel Cora. Lang duurt het niet voor de twee passioneel kussen. Althans van zijn kant is er veel passie, Cora blijft er bijzonder onverschillig bij. De spanning tussen de twee stijgt wanneer Cora’s echtgenoot Nick grapt dat Frank verliefd moet zijn omdat hij niets eet. De arme man zit dichter bij de waarheid dan hij durft vermoeden. De dame des huize voelt zich gevangen: ze wil leven, iemand worden, geld hebben en zich alles kunnen permitteren wat ze ook maar wil hebben. En wordt er gespeculeerd... wat als Nick er niet meer zou zijn? Wat als Nick met zijn auto van een ravijn zou rijden of een ongeval zou hebben waarbij water en elektriciteit elkaar ontmoeten? Lana Turner en John Garfield spelen volgens de regels van de kunst en de regels van de film-noir. Frank vertelt in de film dat naarmate de wind aan kracht en snelheid toeneemt, het warmer en warmer wordt. Maar hij vergeet er ook bij te zeggen dat hij en Cora ook meer een meer in een vicieuze cirkel belanden. De allesvernietigende kracht in die cirkel is de femme fatale. Ze is zo een vrouw die het hoofd van een man gek maakt en hem tot het uiterste kan drijven. Hij zou alles voor haar doen om haar te plezieren. Maar de kans is groot dat het nooit genoeg is. Iemand zijn vrouw afnemen is één ding, een moord begaan in onuitwisbaar. In 1981 deden Jack Nicholson en Jessica Lange het allemaal nog eens over, alleen doen ze dat intenser en gewaagder. Maar het origineel kunnen ze niet overtreffen. Nicholson als onweerstaanbare minnaar, euhm, we hebben zo onze twijfels. Al heeft Diane Keaton daar geen last van in “Something’s Gotta Give”. Op de dvd staat een documentaire over het leven John Garfield. Een groots acteur die in het verleden een even grote indruk heeft achtergelaten op zijn werkcollega’s en het publiek. Een indruk die door zijn werkgevers niet altijd werd erkend en geapprecieerd. Met films zoals “Four Daughters” (1938), “The Made Me A Criminal” (1939), “Pride Of The Marines” (1945) en “Humoresque” (1946) bewees Garfield wat hij allemaal kan. Naarmate zijn carrière vorderde werd hij nog beter. Maar de heksenjacht in Hollywood op zogenaamde sympathisanten van het communisme in de jaren ’40 hebben hem gestigmatiseerd. Op zijn begrafenis in 1952 waren het aantal fans die afscheid namen van hun held op een hand niet te tellen. Voor wie John Garfield niet kent, is deze film alvast een aangename kennismaking. De extra’s:- Introductie door Richard Jewell, filmhistoricus- The John Garfield Story (60 min.)- Behind-the-scenes image gallery- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

King Solomon’s Mines

Ik herinner me nog levendig mijn kindertijd waar ik de films films “King Solomon’s Mines” en “Allan Quatermain And The Lost City Of Gold” meermaals heb gezien. Al die jaren later, vraag ik me af wat ik toen zo goed vond aan deze films. Vermoedelijk had het gewoon iets met de leeftijd te maken, en droomde ik stiekem dat ik en niet Richard Chamberlain degene was die de held mocht uithangen. Maar met mijn verschillende fobieën en angsten, ging ik het allemaal niet overleven. Ik hou het dus maar wijselijk bij het bekijken van de dvd’s.In zijn eerste avontuur “King Solomon’s Mines” (1985) wordt Quatermain ingehuurd om de vader van Jessie Hutson (Sharon Stone jawel) terug te vinden. Die verdween ergens in de steppe van Afrika. De zoektocht wordt opgevrolijkt door een stel kannibalen, Nazi’s en nog meer van dat fraais volk. Uiteindelijk belanden ze op de plaats waar haar vader voor het laatst werd gezien: de beruchte mijnen van koning Solomon. Een plaats die nog gevaarlijker is dan alles wat ze voordien hebben meegemaakt. In het vervolg “Allan Quatermain And The Lost City Of Gold” (1987) zoekt Quatermain zijn vermiste broer. Die verdween tijdens zijn speurtocht naar een zogenaamde verloren stad. De verhalen doen de ronde dat er in die stad geheel volgens de traditie van de Jommekes strips een gouden schat zit. Samen met zijn verloofde Jesse (opnieuw Sharon Stone), Umslopogaas (what’s in a name), een vechter op leeftijd vertolkt door James Earl Jones, en de raadselachtige Swarma (Robert Donner) maakt Quatermain zich klaar over een nieuw avontuur. Met de films “King Solomon’s Mines” en “Allan Quatermain And The Lost City Of Gold” treedt acteur Richard Chamberlain in de voetsporen van Indiana Jones. Het blijft bij een poging. Alle noodzakelijke ingrediënten zijn aanwezig, maar Richard Chamberlain mist de uitstraling en het charisma van Harrison Ford om een overtuigende hedendaagse, althans één voor de jaren ’80, held van de jungle neer te zetten. Zijn omringende cast kan deze films ook niet naar een zeker niveau tillen. Het is vrij beschamend dat ze zelfs durven suggereren dat Afrikanen mensen in grote kookpotten stoppen en ze vervolgens oppeuzelen. Voor John Rhys-Davis (Gimli uit The Lord Of The Rings”-trilogie”) is dit ook een film die hij uit zijn geheugen heeft verbannen. De films verschijnen op dvd onder het label Big Deal van 20 Century Fox. Zo een grote heisa rond deze films moet je zeker niet verwachten. De dvd’s zijn beschikbaar aan een zacht prijsje, en veel meer dan de trailer krijg je er niet bij. Absoluut geen must, maar gewoon leuk om nog eens te zien waar we al die jaren naar hebben durven kijken. Voor meer informatie over Big Deal-films kan je gerust surfen naar de voorziene website. De extra’s:- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Girl With The Pearl Earring

In een van de recensies van onze Urgent-collega Griet kan je lezen wat zij vond van de film “Girl With The Pearl Earring”. Voor mij was het een mooi plaatje, maar niet meer dan dat. Bij films die minder boeien, gebeurt het dan ook meermaals dat mijn aandacht sneller gaat naar de omkadering. Het visuele aspect, de camerapositie, de fotografie, de montage en vooral de muziek. Zo denk ik meteen “Cutthroad Island” (1995) en “The Time Machine” (2002). Twee verschrikkelijk slechte films, maar twee films met een crème van een soundtrack. Respectievelijk geschreven door John Debney (The Passion Of The Christ) en Klaus Badelt (Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl). Een bijkomende reden om deze “Girl With The Pearl Earring” te zien, is vooral om het beeld bij de muziek te plaatsen. Al is de muziek op zich ook een must. De man die de do’s en de re’s op papier schreef heet Alexandre Desplat. Hij is vooral actief op het Franse vaste continent en daardoor vooral verbonden aan de Franse filmwereld. Maar door zijn Golden Globe nominatie kan dat wel gaan veranderen. Desplat wordt beschouwd als de opvolger van George Delerue en Maurice Jarre. We zijn alvast benieuwd of hij in de toekomst de verwachtingen kan waarmaken. Zo is hij alvast verbonden aan ‘The Upside Of The Anger”, een film met Kevin Costner en “Hostage” met Bruce Wilis. Tijdens de film viel me direct één bepaald stukje op: “Griet’s Theme”. Met “Griet’s Theme” heeft Desplat een heel mooie melodie geschreven waarmee hij kwistig omspringt. Misschien wel iets te kwistig. Wie een zwartkijker wil zijn, of in dit geval een luisteraar, die kan terecht zeggen dat Desplat het zich makkelijk heeft gemaakt. We hebben het eens geteld. Van de twintig nummers dat de soundtrack rijk is, bevat de helft ervan deze melodie in een of andere vorm. Het gevolg is dat de soundtrack heel herkenbaar en vertrouwd overkomt. Wat je dan weer automatisch naar de reply-knop doet grijpen. Ons ga je alvast niet horen klagen. 1. Girl With a Pearl Earring 2:172. Griet’s Theme 4:093. A New Life 3:064. The Master’s House 3:185. Camera Obscura 1:296. The Birth Feast 2:467. Cornelia 1:448. Vermeer’s Studio 3:089. Winter Nights 2:0710. Van Ruijven 3:3311. Home 1:1412. Colours in the Clouds 3:2913. The Master is Painting 2:0614. By the Canal with Pieter 1:4615. Catharina’s Pearls 1:2316. Colours in the Clouds (Strings) 3:2717. Girl With a Pearl Earring (Reprise) 2:1818. Silence and Light (Piano Solo) 1:4019. Griet’s Theme (Reprise) 4:1920. Griet Remembers 0:59

Nieuws generiek
urgent.fm

Love Actually

Liefde: het is overal en het is universeel. Het klinkt logisch en dat is het ook. Zelfs tijdens slechte dagen is liefde nooit veraf, want liefde neemt ontelbare gedaantes aan. Liefde moet je laten groeien, koesteren, voelen, vasthouden en kunnen loslaten als het over maar nog niet voorbij is. Met dank aan Marco Borsato voor dat laatste. Die verschillende vormen van liefde passeren allemaal de revue in de romantische komedie “Love Actually”. Da’s een film ontsproten aan het creatieve brein van Richard Curtis, de man achter de hit “Four Weddings And A Funeral” (1994). Gedurende de 5 weken die kerstmis voorafgaan kan er heel wat gebeuren. Juliet (Keira Knightley) stapt in het huwelijksbootje en laat daardoor een gebroken hart achter. Daniel (Liam Neeson) begraaft zijn echtgenote en zoekt toenadering tot zijn zoon. Jamie (Colin Firth) betrapt zijn eigen broer in bed met zijn vrouw en vlucht het land uit opzoek naar inspiratie voor zijn volgend boek. Sarah (Laura Linney) is al jaren stapelgek van haar collega Karl (Rodrigo Santora) zonder dat ze meer dan twee woorden tegen elkaar hebben durven zeggen. David (Hugh Grant) wordt verkozen tot de nieuwe Britse premier en heeft zijn handen vol aan de pompeuze Amerikaanse president (Billy Bob Thornton), zijn nieuwe assistente Natalie (Martine McCutcheon) die bekend staat omwille van haar spontaniteit en brede heupen. En dan is er nog zijn bezorgde zus Karen (Emma Thompson). Die heeft ook twee kopzorgen rondlopen die ze haar kinderen noemt. Haar echtgenoot Harry (Alan Rickman) is eveneens een probleemgeval, want begaat mogelijks een scheve schaats met zijn secretaresse Mia. Dat alles wordt omkaderd door Billy Mack (Bill Nighy), een uitgeleefde en aan lager wal geraakte muzikant die met zijn jongste single “Christmas Is All Around” de jongensgroep Blue van de nr. 1 positie in de hitlijsten wil houden. Oh, we zouden haast de stand-ins vergeten van een pornofilm en de jongeman die naar Amerika vertrekt opzoek naar vrouwelijk schoon. Hebben we dan iedereen vermeld?? De deleted scenes worden telkens geïntroduceerd door Richard Curtis. Zo vertelt Curtis dat de oorspronkelijke lengte van de film zo’n kleine 3,5 uur lang was! Dat komt vooral doordat ze met de verschillende verhaallijnen hebben gespeeld en geëxperimenteerd. De opvallendste weggelaten scène is getiteld “Claudia Schiffer naked naked naked”. De scène toont ons Liam Neeson die van zijn zus de URL heeft gekregen van een website met foto’s van het model. De vader wil natuurlijk eens weten wat er achter die titel schuilt en surft naar de webstek. Voor hij het beseft wordt hij bedolven onder de popups van andere dubieuze websites, en dan gaat plots de deurbel. Een andere noemenswaardige verhaallijn toont ons iets meer over de relatie tussen Emma Thompson en haar zoon Bernie. Hij heeft een nogal ongewone kerstwens. “Love Actually” is een typische film die je tijdens de wintermaanden dichter bij je wederhelft doet belanden. Daar heeft niemand iets op tegen, zelfs David Beckham of Enrique Iglesias hoor je dan niet klagen. Maar die wintermaanden liggen achter ons. En dan heeft deze film niet langer hetzelfde effect. Helemaal geslaagd kan je “Love Actually” niet noemen. Het enige koppel die kan overtuigen is Hugh Grant en Martine McCutcheon. Het is zalig om de twee aan het werk te zien. Ook het samenspel tussen Grant, Thompson en Rickman, zij het heel kortstondig, is amusant na hun samenwerking in “Sense and Sensibility” (1995) en Thompsons acteerwerk in Rickmans “The Winter Guest” (1997). Maar laat dat je niet weerhouden om dichter bij elkaar te kruipen. En ik schreef bij elkaar… . De extra’s:- Audio commentaar Richard Curtis, Hugh Grant, Bill Nighty en Thomas Sangster- 9 deleted scenes met een introductie van Richard Curtis (37 min.)- The Storytellers (10 min.)- Videoclip “Christmas Is All Around- 5 muzikale hoogtepunten

Nieuws generiek
urgent.fm

Legally Blonde 2

Nadat ze de wereld duidelijk maakte waarom het Vrouwe Justitia is, trekt onze in pink geklede blondine Elle Woods (Reese Witherspoon) naar Washington. En zij neemt mee: schoenen, make-up, juwelen, flashy kledij, haar huwelijksplannen en vanzelfsprekend haar trouwe viervoeter de Chihuahua Bruiser, want om hem draait het allemaal. Elle is geshockeerd als ze ontdekt dat dieren worden gebruikt als proefkonijnen voor allerlei schoonheidsproducten. Eén van de beestjes is Bruisers moeder. Elle wil daaraan een einde aanmaken, en moet daarvoor naar Washington. Daar rekent ze op de steun van politica Victoria Rudd (Sally Field). Samen moet het lukken om een wetsvoorstel in de dienen die het gebruik van dieren in laboratoria verbiedt. Wat doorslaggevend was voor de verfilming van het scenario van “Legally Blonde 2: Red White & Blonde”, blijft mij een compleet raadsel. Vermoedelijk was iedereen nog steeds bedwelmd door het succes van de eerste film. En hoorden ze al in de verte de kassa rinkelen toen dit scenario werd goedgekeurd. Alles wat die eerste film nog fris, anders, grappig en vrolijk maakte, wordt hier naar de prullenmand verwezen. Met als gevolg een bleke, saaie en belachelijke sequel met als dieptepunt een groep politici die dansen en zingen. De enige vier elementen die terugkeren zijn hoofdrolspeelster Reese Witherspoon ongetwijfeld dankzij een hoger loonbriefje, Bruiser die de wereld nogal roze bekijkt, tegenspeelster Paulette (Jennifer Coolidge) die nog steeds de verkeerde dingen zegt op al even verkeerde momenten, en tenslotte hebben we de twee oliedomme vriendinnen Margot (Jessica Cauffiel) en Serena (Alanna Ubach). Nieuwkomers zonder enige noemenswaardige inbreng zijn Regina King, die nog van zich afbeet in “Jerry Maquire” en de ouwe rot in het vak Sally Field. De actrice is precies wel op de terugweg als ze zich moet verlagen om in dit soort films mee te spelen. Weg zijn de dagen van Norma Rae. Regisseur Charles Herman-Wurmfeld (“Kissing Jessica Stein”) heeft het in de making of over de gloed die Elle uitstraalt in veel scènes. De gloed mag er dan wel zijn, maar de magie is spoorloos. Ze hadden beter wat meer aandacht besteed aan het scenario dan aan de rinkelende twinkelende kassa. De extra’s:- Audio commentaar Jennifer Coolidge, Alanna Ubach en Jessica Cauffiel- Blonde Ambition (22 min.)- Trivia Track- Pretty in Pink (6 min.)- Stars and Stripes, Never! (7, 30 min.)- Hair Apparent (7 min.)- Elle’s Anthem (7 min.)- 7 Deleted scenes - Gag Reel- Music video “We Can” door Leann Rimes- Trailer- Photo gallery- Sims 2 preview

Nieuws generiek
urgent.fm

Paycheck

“Paycheck” is de jongste film van John Woo (“Mission Impossible 2”) gebaseerd op een werk van Phillip K. Dick. De hoofdrol is weggelegd voor Ben Affleck (juich, juich, ahum). Hij is een bedrijfspion die de technologieën van anderen ontfutselt. Na een geslaagde geheime missie wordt telkens zijn geheugen uitgewist. Zo wil men voorkomen dat hij de geheimen zou doorvertellen. Deze keer verloopt het anders dan normaal. Hij heeft blijkbaar zichzelf een enveloppe opgestuurd met daarin zo’n 20 items. Hij moet het verband vinden tussen die items en zo achterhalen wat de inhoud was van zijn laatste missie. Tijdens zijn zoektocht wordt hij meermaals bijna vermoord en dat voorspelt niet veel goeds. Uma Thurman kan hem misschien wel een handje helpen. “Paycheck” is alweer een actiefilm met een herkenbare John Woo-stempel en een actiefilm die een toepasselijke score verdient. En wie anders dan John Powell komt daarvoor in aanmerking. Woo nam Powell ook al voor “Face/Off” onder de arm. Hier en daar mag je gerust zeggen dat Powell zijn vorig werk recycleert. Maar wel op een goede manier. Zijn voorliefde voor drum ’n bass kan Powell ook deze keer niet verbergen. Al is die drum ’n bass minder nadrukkelijk aanwezig dan in zijn score voor “The Bourne Identity” of “The Italian Job”. Je moet deze soundtrack zeker eens met de hoofdtelefoon beluisteren. Met “Hog Chase Part 1”, logisch gevolgd door “Hog Chase Part 2” laat hij zich een eerste echt keer volledig gaan. Vooral het subtiel gebruik van de harpen grijpen de aandacht. De harde percussie maakt het allemaal heel beluisterbaar en makkelijk verteerbaar. Tussen de beats, de tientallen blazers en het tromgeroffel tovert Powell dan weer plots een teder en breekbaar piano-intermezzo met “I Don’t Remember”. Met “Future Tense” heeft Powell blijkbaar inspiratie gehaald uit de score van James Newton Howard voor “Signs”.De film was geen topper aan de kassa en de kans bestaat dat het grote publiek deze score van Powell nooit zal horen. Geheel onterecht, wat de muziek betreft. De film dat is iets compleet anders, maar dat is voor een andere keer en een andere recensie. 1. Main Title 3:102. 20 Items 2:533. Wolfe Pack 2:544. Crystal Balls 2:095. Mirror Message 3:376. Imposter 3:537. Hog Chase Part 1 3:138. Hog Chase Part 2 4:049. I Don’t Remember 1:2810. Tomorrow’s Headlines 4:0211. Future Tense 7:1412. Fait Accompli 6:0913. The Finger 0:3314. Rachel’s Party 2:47

Nieuws generiek
urgent.fm

The Matrix Revolutions

Neo (Keanu Reeves) zit in een treinstation opgesloten tussen de fictieve wereld en de realiteit. Die wereld werd geschapen door The Trainmaker, een zwerverstype die werkt voor de beruchte Fransman Merovigian (Lambert Wilson). Hij bepaalt wie weg mag en tegen welke prijs. Morpheus, Trinity en Seraph brengen een bezoekje aan de Fransman en zijn rondborstige wederhelft Persephone (Monica Belluci). In ruil voor Neo moeten zij hem de ogen van The Oracle bezorgen. Trinity heeft noch tijd noch geduld voor deze deal. Zij leeft volgens het motto dat actie de boodschap sneller en duidelijker doet overkomen. En ze meent wat ze zegt en doet, want ze is verliefd. Ondertussen baant een leger van sentinals zich een weg naar de kern van de aarde waar Zion, de laatste menselijke stad, is gevestigd. De wapens zijn geladen en de mensen zijn klaar voor de ultieme confrontatie met de machines. De strijd wordt bitterhard. Is de hoop en het vertrouwen die ze hebben gesteld in Neo niet tevergeefs geweest? “Alles dat een begin heeft, heeft ook een einde”. Dat moeten zowat de enige woorden zijn die iets of wat van betekenis hebben in dit sluitstuk van de broers Wachowski. Na “The Matrix” keken we vol spanning uit naar de twee andere delen. Maar na “The Matrix Reloaded” vreesde we voor het ergste. Deel twee was in elk opzicht een pretentieuze film waar ze vanuit elke mogelijke camerapositie wilden bewijzen hoe goed ze wel waren. De kans was zeer klein dat ze deze fout in deel drie konden herstellen. En we hebben gelijk gekregen. Dat deze “The Matrix Revolutions” ooit eens ging eindigen, was tijdens het bekijken ervan op zich een geruststellende gedachte. Want dit derde deel kan op geen enkel moment tippen aan deel één en zelfs niet aan deel twee. “The Matrix Revolutions” handelt volgens Keanu Reeves vooral over de dood. De kruistocht van Neo is een lijdensweg geworden. Wat is er in hemelsnaam gebeurd met de personages, de locaties, de gevechtsscènes en überhaupt de inhoud dat “The Matrix” zo speciaal en uniek maakt? Een vriendin kon tijdens het bekijken van de film haar lach meermaals niet bedwingen. En ik kon ze geen ongelijk geven. De dialogen zijn maar al te vaak lachwekkend/ Enkele voorbeelden: “Misschien heb je deze koekjes daar gezet, omdat je wist dat ik ging komen”, “Liefde is een woord dat door implicatie een betekenis krijgt”, en een totaal misplaatste “I love you”. Wie “The Matrix Reloaded” teveel van het goede vond, zal ook deze keer zwaar teleurgesteld worden, maar dan omwille van het nihilisme van dit derde deel. De strijd tussen de mensen en de machines in Zion duurt veel te lang en leidt onder een ernstige vorm van overacting, vooral door de jonge Clayton Watson. Geen misplaatste speech van Morpheus of een houterige liefdesspel tussen Neo en Trinity. Maar het alternatief is ook niet datgene wat het moet zijn. De enige die ons nog kon bekoren was Bane (Ian Bliss) die haast een perfect kopie van Mr. Smith speelt. En de eigenlijke Mr. Smith (Hugo Weaving) krijgt bitter weinig kansen. We moeten het stellen met slechts enkele “Mr. Anderson”. Een goeie filmmaker weet hoe hij CGI moet gebruiken, zegt producent Ron Silver. Euhm, een pijnlijke uitspraak als je eens kijkt naar de ultieme vuistslag die Neo geeft aan Mr. Smith. Het fake-gehalte is beschamend groot. Als je ziet dat het slecht is, doe het dan niet. En het is niet de enige keer dat die effecten het in deze film compleet laten afweten. En dat ondanks de ontelbare medewerkers die eraan hebben meegewerkt. Slechts op heel zeldzame momenten (enkele shots van de Super Brawl, het gevecht in de regen) herinneren ons aan al het goede van “The Matrix”. Maar hier lijkt het er meer en meer op dat de broers Wachowski hun strijd tegen de machines en de computers hebben verloren. Dat blijkt ook uit de extra’s, want die staan grotendeels stil bij de effecten en de stunts dan het verhaal. Een trilogie die spijtig genoeg eindigt in mineur. De extra’s:- Revolutions recalibrated (27 min.)- CG revolution (15 min.)- Super Burly Brawl (6,17 min.)- Neo realisme (13 min.)- Super big mini models (8,30 min.)- Double Agent Smith (7,11 min.)- Mind Over Matter (7 min.)- Future gamer (11 min.)- Before the revolution - 3-D evolution- Web links

950 951 952 953 954
955
956 957 958 959 960
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×