Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Kill Bill Volume 2

Heilig zal hij nooit verklaard worden, maar zaliger des te meer. Althans als meneer Quentin Tarantino nog meer fraaie muziekcompilaties bij elkaar scharrelt die hoort bij zijn toekomstige films. Verslavend kan je de muziek van “Kill Bill Volume 1” gerust noemen. De verwachtingen voor het tweede schijfje liggen bij ons hoog, en dan gebeurt het maar al te vaak dat die verwachtingen niet (helemaal) worden ingelost. Wie een gat in de lucht sprong toen Nancy Sinatra haar keelgat openzette nadat Bill de zwangere bruid een kogel door haar hoofd schoot, wel die krijgt opnieuw een heerlijk openingsnummer. De eer gaat naar Shivaree met Goodnight Moon, lekker sloom en slow gezongen, een beetje ongeïnteresseerd en wanhopig zoekend én net dat maakt het genietbaar. In vergelijking met de eerste soundtrack is de opvolger een stuk rustiger. De gedrevenheid die we hoorden in “Run Fay Run” en “Green Hornet” is afgenomen. De klemtoon ligt ditmaal meer of de Mexicaanse gezangen met als grote voorbeeld “Tu Mira (Edit) door Lole Y ManuelBij de eerste luisterbeurt deed “Summertime Killer” van Luis Bacalov ons denken aan een spionagefilm met in de hoofdrol de enige echte superspion James Bond. Het nummer ligt ook volledig in de lijn van wat Alex Callier zou componeren voor zijn magistrale groep Hooverphonic. Ja, sinds we Geike meermaals van dichtbij hebben mogen aanschouwen, hebben we nog meer aanzien voor de band en hun muziek. Terwijl we bij “Kill Bill Volume 1” alle nummer tien keer konden herbeluisteren, kunnen we dat deze keer niet zeggen. Vooral “Can’t Hardly Stand It” en “A Satisfied Mind” blijven minder sterk overeind zonder beeld. We missen eveneens een nummer zoals “Please Don’t Let Me Be Misunderstood” dat zo fout en tegelijk zo perfect op zijn plaats was in deel 1. Ook op deze soundtrack vind je een aantal dialogen uit de film. Opnieuw kunnen we discussiëren welke er beter op dit schijfje hadden gestaan, maar dat neemt niet weg dat de beginwoorden van onze aller beminde Uma Thurman meteen de toon zetten. En als je ons nu even wilt excuseren, wij gaan nog eens met onze tenen wiebelen terwijl we het eerste volume in onze cd-speler gooien. 1. Few Words From The Bride, Uma Thurman 0:422. Goodnight Moon, Shivaree 4:033. Il Tramonto, Ennio Morricone 1:154. Can't Hardly Stand It, Charlie Feathers 2:485. Tu Mirá, (Edit) Lole Y Manuel 4:006. Summertime Killer, Luis Bacalov 3:397. The Chase, Alan Reeves, Phil Steele And Philip Brigham 1:038. The Legend Of Pai Mei, David Carradine And Uma Thurman 2:069. L'arena, Ennio Morricone 4:4610. A Satisfied Mind, Johnny Cash 2:5011. A Silhouette Of Doom, Ennio Morricone 2:5412. About Her, Malcolm Mclaren 4:4913. Truly And Utterly Bill, David Carradine And Uma Thurman 0:4714. Malaguena Salerosa, Chingon 4:0515. Urami Bushi, Meiko Kaji 6:27

Nieuws generiek
urgent.fm

Monster

Dit is het verhaal van Aileen Wuornos, geboren in 1956 in Michigan als Aileen Pittman, een dakloze prostituee die de geschiedenis zou ingaan als "Amerika's eerste lesbische seriemoordenares".Het zou een understatement zijn te zeggen dat zij een moeilijke jeugd heeft gehad. Haar vader was een gestoorde kinderverkrachter en scheidde van haar moeder toen zij nog niet eens geboren was. Op vierjarige leeftijd werden Aileen en haar broer Keith door twee grootouders geadopteerd, toen ze zes was verbrandde ze haar gezicht tijdens spelletjes met een ontvlambaar product, op haar veertiende stond ze haar eerstgeboren kind af die zou geboren zijn uit een "relatie" met Keith en de volgende jaren zou ze verschillende celstraffen uitzitten, openbaar dronkenschap vertonen, overvallen plegen, autorijden zonder rijbewijs en haar brood verdienen met sexuele diensten.In 1986 ontmoet ze in een bar de achttienjarige Tyria Moore waarmee ze een relatie begint en van wiens zijde ze de volgende vier jaar niet meer wijkt.Charlize Theron, tot nu toe bekend als lieftallige verschijning in films als "The cider house rules" en "Devil's advocate", speelt Aileen met volle overgave. Niet alleen werd zij buitengewoon getransformeerd door de make-up van Toni G., zij gebruikt haar stem, blik en lichaamstaal om een stoer EN onzeker personage tot leven te brengen en het droevige, tragische verhaal van Aileen Wuornos te vertellen. Het is een explosieve acteerprestatie maar ergens in de film kan je een stil moment zien in Aileen's bestaan: hoog in de lucht, op een plaats waar kinderen thuis zijn...Roger Ebert, 1 van mijn favoriete filmcritici, vindt "Monster" de beste film van 2003. Een minpuntje aan de film is misschien dat hij zich vooral concentreert op de relatie tussen Aileen en haar vriendin en de moorden die ze pleegde en niet diep ingaat op haar verleden. Misschien zit in deze film nog een andere film die Aileen volgt van geboorte tot overlijden en haar romantische leven behandelt als voetnoot. Misschien vonden de makers van "Monster" dit zo belangrijk omdat het de enige keer was dat Aileen verliefd werd...En misschien vind ik Aileen gewoon sympathieker dan haar vriendin... "Monster" is ook een film die indirect een pleidooi is tegen de doodstraf. Misschien is het de bedoeling dat we de moorden in al hun wreedheid zien, ondanks het feit dat sommigen er echt wel om vroegen, en we beseffen dat, als we dieper zouden graven in het verleden van de moordenaar, een wreed verleden zaadjes zaait in de persoon die het tegen wil en dank moet ondergaan. Dit zou ook betekenen dat de theorie van "het kwade gen" in twijfel wordt getrokken en wij misschien meer kunnen goedpraten dan we willen toegeven... Misschien moeten wij als maatschappij niet enkel de wetenschap ernstig nemen maar opnieuw geloven in de boze geesten van het verleden die een persoon in een perfide,dodelijke greep kunnen houden. Aileen zou later zeggen dat de moorden, die begonnen nadat ze Tyria had ontmoet, uit zelfverdediging waren begaan maar dat haar liefde voor haar vriendin haar een bijkomende reden had gegeven om niet meer onderdrukt te worden door mannen. Zij bracht enkel mannen om die ze verfoeide, niet persé de hoerenlopers die iets van haar wilden...Waarom werd zij dan ter door veroordeeld? Waarom werd een meermaals misbruikte, volgens sommigen ontegensprekelijk waanzinnige, vrouw ter dood veroordeeld?Haar laatste slachtoffer zou een man geweest zijn die haar wou helpen maar dit enkel kon door voorgoed te verdwijnen als getuige. Zowel hij als Aileen hebben elkaar te laat ontmoet. Zij heeft nooit een echte kans gehad. Gestimuleerd door haar vriendin probeerde Aileen een legale baan bemachtigen maar werd zowat overal buitengekeken- of gelachen door haar gebrek aan ervaring en diploma's. Hierdoor werd ze verplicht om zich te blijven prostitueren met alle gevolgen vandien.Op 9 januari 1991 werd Aileen Wuornos gearresteerd en aangeklaagd wegens de moord op zeven mannen. In 2002 werd zij op bevel van gouverneur Jeb Bush van Florida ter dood gebracht met een dodelijke injectie. Deze (mannelijke, heterosexuele, kapitalistische, snobistische) wereld maakte van Aileen Wuornos een monster en monsters mogen in deze wereld niet leven...Een tragische, hypocriete, vicieuze cirkel die kan doorbroken worden met gulheid, opvang en voorlichting. Hoop ik...

Nieuws generiek
urgent.fm

la mala educación, P.Almodóvar

Zoals dat hoort bij premières rolde Cinema Sphinx vorige week de rode loper uit. Zonder sterren weliswaar want die fonkelden onder de avondlijke spotlights in Cannes. Maar het mag gezegd zijn, met een hapje en een glas bubbels in de hand wordt het aanschuiven voor een cinematicket algauw een aangename belevenis. En welke film zou zo populair kunnen zijn dat een Gentse cinema zich zo veel moeite getroost? Si, si señor: la nueva película del director Pedro Almodóvar: La mala educación.Drie jaar geleden zelfde tijd lieten Almodovarfans de terrasjes voor wat ze waren om te genieten van het mooie en vooral ingetogen Hable Con Ella. Dit jaar mogen diezelfde fans opnieuw de terrasjes achterwege laten hoewel wachten op een wolkje voor de zon in deze ook een optie kan zijn. Nee, centen voor een ticket voor La mala educación zijn absoluut niet slecht besteed maar toch bereikt deze film niet de sterkte van zijn voorganger, en even vele voorgangers eigenlijk. Het verhaal belooft een kritische kijk op de mistoestanden in de Spaanse katholieke kerk te worden. Enrique en Ignazio zijn het slachtoffer van een priester die de kleine jongentjes in zijn internaat net iets te leuk vindt. Een degelijke start voor een kritisch en ontroerend verhaal? Zou kunnen. Toch had regisseur Almodóvar deze invalshoek blijkbaar niet voor ogen. De film blijkt een dooreenlopen van verhaallijnen te zijn. Flashbacks, flashforwards en een film in de film, waardoor stilaan duidelijk wordt wie nu precies wie is en wie wat gedaan heeft. Personages blijken niet die persoon te zijn als dewelke ze in de film werden geïntroduceerd, de waarheid blijkt niet even waar te zijn zoals we bij aanvang konden vermoeden. Met boven op dat alles een femme fatale die meer homme dan femme is presenteert Almodovár de kijker een vrij origineel en onderhoudend verhaal. Maar het bedrog en het verraad, ze zijn te flauw. Het is te weinig, te weinig om een stevig verhaal te tonen. Als kijker begreep ik niet waar Almodovár naartoe wilde: hij levert geen expliciete kritiek, wijst evenmin op maatschappelijke wantoestanden en zijn over the top verhaal raakt absoluut niet boven die top waar hij opnieuw komisch wordt. De humor ontbreekt nochtans niet, maar ze blijft te veel in de details. Hardhorige mémées bijvoorbeeld, altijd grappig. Maar Almodóvar slaagt er niet in de komische noot als constante ondertoon in het verhaal te verweven. Ik zag een mooie film maar, perdón, de veeleisende, kritische filmkijker in mij wil ik toch altijd net dat ietsje meer. Dat ietsje dat maakt dat een film niet één dag maar een hele week, een heel leven( toegegeven daarvoor moet je meer dan een superregisseur zijn ) blijft hangen. Maar goed, even de “ik wil meer – ik” in mij opbergen om toch toe te geven dat Almdovar, afgezien van de inhoud, een pracht van een kunstwerk afleverde. Die beelden! Zalig hoe Almodóvar er telkens in slaagt met één beeld net die sfeer op te roepen die hij nodig had. Sfeer maar ook gewoon bewondering voor de manier waarop deze man door het oog van een lens kijkt. Jongetjes die in lange rijen turnoefeningen doen, wie had ooit gedacht dat zoiets pure esthetiek kon zijn? Pure schoonheid, is ook bij de cast terug te vinden. Gael mooie meneer García Bernal, tja, Spaanse mannen, overdrijf ik als ik zeg dat alleen al een aanblik van hen een meerwaarde aan een film levert? Inderdaad, foute poging. Maar de meerwaarde is er wel: want niet alleen kunnen Gael en zijn vrienden mooi wezen ze kunnen wel degelijk acteren. De vrouwelijke kant van meneer Bernal is voldoende aanwezig om een travestiet eerste klas neer te zetten. En Fele Martinez, aan zijn zijde, is al even sterk als de kritische man die niet meer het kleine op zoek zijnde jongetje van weleer is. Goed werk. Voorstel van Griet: over en paar jaar dezelfde goede acteerprestaties en beeldkwaliteit maar dan wel mét een sterk verhaal. En quizás ruilen we dan opnieuw vol enthousiasme de terrasstoeltjes voor een zitje in de bioscoop?Griet Baetenredactielid Café Civilisé

Nieuws generiek
urgent.fm

Interview met Gabriel Rios

Gabriel Rios is één van de headliners deze zomer op Feest in het Park in Oudenaarde. Katrijn en Jeroen van Urgent trokken naar de persvoorstelling en sleurden Gabriel voor de microfoon. Meer info over Feest in het Park vind je hier op het prikbord!

Nieuws generiek
urgent.fm

De La Vega

Ongeveer nu zou de nieuwe mini-cd van De La Vega in de platenwinkel moeten liggen. De La Vega is een nieuwe groep, maar de leden zijn allerminst groentjes. De band ontstond uit de assen van Looplizard en Orgasmaddix, en zangeres Lize Accoe ken je misschien van de single Breaking Up die ze voor Ozark Henry heeft ingezongen voor de soundtrack van de TV serie Sedes en Belli...Verspreid over 6 tracks laat De La Vega zijn kunnen zien. Jammer genoeg is het wat te wisselvallig. Opener en single "Surely" is een dijk van een nummer met schitterende orkest-arrangementen die zorgen voor een heel warme, rijkgevulde klank. Ook "He spends His Days" is een goed nummer, iets meer poppy en rock-gericht. In "Nostalgia" hoor je het duidelijkst de inspiratiebronnen en referenties: een fikse scheut Zero7 en wat blues vocal-samples à la Moby. Jammer dat ze hier niet gekozen hebben voor live orkest-arrangementen (te duur waarschijnlijk).De laatste 3 nummers zijn zeker geen slechte pop-nummers, maar mij blijven ze niet echt boeien. "Scream For Ibiza" vind ik zelfs een slechte retro-moby kloon...Een beetje gemengde gevoelens dus, maar De La Vega is een ambitieus project waar we misschien nog veel van gaan horen. De single "Surely" verdient alle lof. Check ze zeker eens live, zoals op 4 juni in de Handelsbeurs!

Nieuws generiek
urgent.fm

Secretary

De job van secretaresse lijkt een simpele job. Je stelt brieven op, houdt de baas zijn agenda bij en zorgt dat alles klaar is voor een vergadering. Verder zorg je dat hij goed voor de dag komt, en dat hij die dag kan beginnen met een stevige kop koffie. Dat is het stereotype beeld dat iedereen van ons heeft. Na het bekijken van “Secretary” heb je echter een totaal ander beeld. Je mag die belevenissen natuurlijk niet veralgemenen, maar je staat er toch wel even bij stil. Geef toe, een secretaresse die rondloopt met allerlei SM-speelgoed, achter wortels kruipt en opzettelijk fouten typt om gestraft te worden, is (hopelijk) geen alledaagse kost. Ik zie het mijn werkcollega’s alvast niet doen (gelukkig maar). Lee Holloway (Maggie Gyllenhaal, zus van acteur Jake Gyllenhaal uit “Donnie Darko”) is een jonge vrouw met problemen. Voordat ze aan de slag kan bij E. Edward Grey (James Spader “Crash”) zat Lee in een psychiatrische instelling. Ze belandde daar nadat ze zichzelf voor de zoveelste keer pijnigde met messen, heet water en scherpe beeldjes. Haar eventuele nieuwe werkgever waarschuwt haar dat het een saaie en vervelende job is met weinig inhoud of opwinding. Dat deert haar absoluut niet. Ze wil per sé een secretaresse worden, en liefst die van hem. Alles verloopt tamelijk goed tot wanneer Edward haar ziet samen met haar potentiële echtgenoot Peter (Jeremy Davies “Solaris”). Vanaf dan haalt hij zijn rode markeerstift boven en stelt hij Lee op de proef. Alles wat ze fout doet, moet ze opnieuw doen. Aanvankelijk geeft hij enkel bevelen, maar al vlug verglijdt de werkrelatie naar zoiets als een verstandhouding tussen meester en slaaf. Apart, vreemd, verontrustend en goed. Dat waren zowat de eerste woorden waaraan we dachten tijdens het bekijken van de film en achteraf. Steven Shainberg had voordien al in vier dagen tijd een kortfilm gemaakt over dit duo, maar iedereen vond dat het een langspeelfilm moest worden. En zo geschiedde het, met enige moeite. Je kan Hollywood geen ongelijk geven dat ze dit verhaal liever niet in hun catalogus willen hebben, als het hoofdpersonage op het einde niet ‘geneest’ van haar probleem. Shainberg zag het helemaal niet als een probleem en weigerde zijn hoofdpersonage te veranderen. Hij ziet het verhaal van Lee zoals de film “My Beautiful Laundrette” (1985), waarin Stephen Frears toont dat een homoseksuele relatie ook liefdevol, stabiel en eerlijk kan zijn net zoals een heterorelatie. Met de SM-toestanden van Edward en Lee wil hij tonen dat het niet gaat om die SM, maar wel over een vrouw die iets ontdekt in een valse en oppervlakkige wereld. Ze kan niet praten met haar vader, moeder of iemand anders. De zelfpijniging is haar manier om de inwendige pijn die ze voelt zichtbaar te maken. Maar het is vooral het genezingsproces van de wonde die de innerlijke groei symboliseert. Het leven bestaat uit pijn en vreugde. Vanaf het moment dat ze die pijn in zeker mate aanvaardt en toelaat in haar leven, (her)ontdekt ze ook de vreugde waarnaar ze zolang zocht. Alleen haar baas kan letterlijk haar gevoelige snaar raken. Ondertussen helpt zij hem van zijn schaamte af. Eigenlijk is het gewoon een film over twee mensen die elkaar vinden zowel in goede als slechte tijden. Alleen heeft de zin “It’s very bad”, nu wel een andere connotatie gekregen. De extra’s:- Interviews Steven Shainberg (14, 43 min.), James Spader (5,34 min.), Maggie Gyllenhaal (7, 50 min.)- B-roll (6 min.)- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Annie & Oliver!

Hoe meer films er op dvd verschijnen, hoe meer het mij doet denken aan mijn jeugdjaren. Een van die films die ik wel tien keer heb gezien, jawel tien keer, dankzij een oudere zus, is “Annie” (1981). En ik moet met schaamrood op de wangen bekennen dat ik haast elk liedje nog kan meezingen. Gelukkig heeft niemand dat gehoord, want een verborgen popidool zit niet in mij verborgen. Je mag dus op beide oren slapen. De Annie waarnaar de titel verwijst, is een kleine roodharige meid (Aileen Quinn) die het weeshuis van Miss Hannigan (Caroll Bunnett) onveilig maakt. Ze is een lastpost in de goede zin van het woord, al gooit Miss Hannigan haar liever op straat. Telkens als iemand zich ongelukkig voelt, zingt Annie een liedje of doet ze gewoon iets geks. Zoals elke wees droomt Annie van een nieuwe thuis. Die thuis kan ze misschien vinden bij de stinkrijke Oliver Warbucks (Albert Finney). De kleine meid verovert meteen het hart van iedereen. De oude knorpot zelf die raakt ook in de ban van haar, en wil haar biologische ouders opsporen. De ouders krijgen naast hun dochter ook een mooie som geld. En het is vooral voor het geld dat er plots meerdere koppels beweren dat ze de ouders van Annie zijn. Het meest bekende nummer uit deze film is “Tomorrow”. Een houvast waar we ons allemaal aan kunnen vastklampen in moeilijke tijden. Je zou denken dat de kleine meid na deze film op dezelfde handen werd gedragen zoals Drew Barrymoore na haar vertolking in “E.T.” Maar Quinns ster fonkelde slechts heel even. “Annie” is haar enige film die de bioscoop haalde. “The Frog Prince” uit 1988 verscheen meteen op video. De actrice verkoos de planken boven het witte doek. Jammer, want ze straalt een en al leven en geluk uit. Voor de fans van dit soort van hartverwarmend familievermaak is er goed nieuws. “Annie” kan je immers kopen samen met die andere heerlijke film “Oliver!” (1968). Het verhaal is gelijkaardig, alleen staat hierin een jongen centraal staat. Ook hij vertoeft in een weeshuis. Nadat de kleine Oliver door de politie werd gearresteerd wegen diefstal belandt hij bij de rijke Brownlow. Maar de oude vrienden zijn Olivers verraad nog niet vergeten. De musical “Oliver!” is er ook zo eentje die werd bekroond met tal van Oscars waaronder die van film en muziek. Met al de musicals die op dvd verschijnen, stellen we ons wel even de vraag of je daar een overdosis van kunt krijgen? We denken van wel. Dus dat wordt weer eens afkicken, tomorrow, tomorrow… . De extra’s “Annie” :Foto’sGeïsoleerde soundtrackFilmografieënTrailerExtra’s “Oliver”:Documentaire achter de schermen (7 min.)Foto’sTrailer

Nieuws generiek
urgent.fm

The Office

Met “The Office” levert de BBC, de Britse openbare omroep, alweer een schitterende reeks af waarmee ze nog eens toont dat ze heer en meester is op het vlak van fijnzinnige humor. “The Office” steekt de draak met die hatelijke reality-tv waarin iedereen naast zijn schoenen loopt en uiteindelijk over zijn voeten struikelt. Wie kan lachen met de burleske grappen en grollen van de mannen in “Het eiland” die zullen wild zijn van “The Office”. De meerwaardezoeker die heeft de reeks al beslist ontdekt op Canvas. Maar je kunt ze ook voortaan bekijken op dvd. David Brent (Ricky Gervais) beschouwt zichzelf als de oppergod van Slough Office gelegen in Wernham Hogg, een bedrijf gespecialiseerd in papier. David houdt van iedereen, maar bovenal houdt hij van zichzelf. Als hij met iemand uren zou kunnen praten of vrijen dan kiest hij resoluut voor zichzelf. Of laten we hopen tenminste zijn spiegelbeeld. Al is dat laatste ook geen geruststellende gedachte. Over alles en iedereen heeft hij een mening. Een mening die naargelang de situatie en de personen nogal eens durft variëren. Gedurende een hele periode wordt hij en zijn medewerkers gevolgd door een cameraploeg. Alles wordt geregistreerd. Vooral David wil charmant, grappig en interessant overkomen. Het resultaat is des te pijnlijk. Elke keer gaat hij compleet de mist in, en het is geen raadsel hoe dat komt als je hem bezig ziet. David wil wanhopig geliefd worden door zijn medewerkers, maar die zien dat absoluut niet zitten. Die medewerkers zijn ook een hoopje vreemde individuen. De drie meest relevante onder hen zijn: Gareth, Tim en Dawn. Gareth (Mackenzie Crook) was soldaat in een vorig leven, en dat toont hij in dit huidig leven. Zijn aanpak wat vrouwen betreft is speciaal. Zo zegt hij rechtuit dat hij zijn collega wel wil hebben als het met haar vriend fout loopt, zolang hij maar een condoom heeft gebruikt. Anders komt hij daar niet binnen! Hij is dan ook de pineut van het werk. Iemand waar steeds grappen mee worden uitgehaald en hij trapt er elke keer ook in. De acteur die Gareth speelt, ken je vooral uit “Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl”. Hij is die sullige piraat met het valse oog. De kerel die al die grappen met Gareth uithaalt is Tim (Martin Freeman, die porno stand-in uit “Love Actually”). Hij is dertig, woont nog thuis en heeft na één jaar de universiteit vaarwel gezegd. Een kerel waar alle meiden voor vallen, zo zegt hij zelf met een cynische ondertoon. Tim is verliefd op Dawn, de receptioniste die jammer genoeg reeds iemand heeft. Maar heimelijk ziet ze Tim wel zitten, zeker wanneer Tim meer interesse toont in een nieuwe collega. In de rest van het bedrijf loopt nog meer van dat fraais en minder fraais volk rond. Opvallend is ook dat daar precies nooit wordt gewerkt. De kopieermachine leidt een eigen leven.Van “The Office” werd doelbewust maar een beperkt aantal afleveringen gemaakt. Maar het mochten er zeker meer zijn. Dit is immers een heel leuke serie die wordt gedragen door de ziekelijke vertolkingen en allesbehalve politiek correcte dialogen en situaties. Je lacht met datgene wat de personages zeggen of de situaties waarin ze zich bevinden omdat die vaak zo pijnlijk voor hen zijn. Vooral de afwezigheid van die irriterende lachband valt op. Zonder die lachband voel je hen zo door de grond zakken. Zo wil David iedereen overtuigen dat hij geen racist is of een vrouwonvriendelijk gedachtegoed opnahoudt. Hoe hard hij ook zijn best doet, het lukt hem nooit. Heel terecht werd hoofdrolspeler, bedenker en coregisseur Ricky Gervais drie keer oprij bekroond met een BAFTA-award als beste komische acteur. Ook de reeks werd om dezelfde reden en al evenveel keer in de bloempjes gezet. Zelfs tijdens de documentaire rond de serie trekt Ricky Gervais de complete aandacht naar zich toe en zijn personage. En we vinden het zalig! Rennen naar de winkel en aanschaffen die handel. Getekend: een fan!De extra’s:- Documentaire (40 min.)- 6 deleted scenes

948 949 950 951 952
953
954 955 956 957 958
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×