Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Dreamcatcher

Een paar jaar geleden kregen de fans van Stephen King de schrik van hun leven. Niet door een zoveelste horrorboek van de man, maar wel omdat King betrokken was geraakt in een auto-ongeluk. Na een lange revalidatie is hij zo goed als hersteld. Tijdens die revalidatie bleek dat schrijven zijn manier was om de pijn te vergeten. En zo ontstond het boek “Dreamcatcher”. Wie geen boekenworm is kan ook gewoon even de film bekijken, want die is verkrijgbaar op dvd Nadat één van vier boezemvrienden bijna het tijdelijke ruilde voor het eeuwige, willen ze samen nog eens gedachten wisselen over hun jeugdjaren. Alleen beleven de vier vrienden zowat hun ergste nachtmerrie wanneer ze er samen op uit trekken. In de bossen schuilt er namelijk iets. Het moet erg zijn als zelfs alle dieren wegvluchten. Voor de mens kan het dus zeker niet goed zijn. Lang duurt het niet of er valt een eerste slachtoffer. Gelukkig hebben de vier ergens in hun kindertijd kennisgemaakt met een vijfde en speciale vriend genaamd Duddits. Hij heeft aan hen allemaal een eigenschap gegeven, een gave die nu van pas zal komen. Alleen moeten ze wel overleven en dat is niet eenvoudig als het leger niet kijkt op één of meerdere slachtoffers om de dreiging stoppen. Is Stephen King niet de auteur die ons de stuipen op het lijf moet jagen? We zijn geen echte lezers, en het kan best zijn dat het boek waarop dit vehikel is gebaseerd angstaanjagend is. De film is dat echter niet. Bij de eerste verschijning van de tegenstander weten we al hoe laat het is. Een zwak verhaal, twijfelachtige vertolkingen (Morgen Freeman heeft al veel beter gedaan) en al even dubieuze speciale effecten zorgen ervoor dat “Dreamcatcher” eerder iets lachwekkends is dan angstaanjagend. Lawrence Kasdan vertelt in de extra’s dat hij al veel scenario’s heeft geschreven voor films met speciale effecten maar zelf er nog geen had geregisseerd. En dat was beter zo gebleven. Onlangs verscheen er een dvd-box waarin schitterende verfilmingen zitten van Stephen Kings boeken zoals “The Green Mile”, “Dolores Claiborne” en “The Shining”. In die box is er ook een plaatsje voorzien voor “Dreamcatcher”. Maar deze dvd geeft geen enkele meerwaarde aan de dvd-box. Het is meer iets voor de echte fans van Stephen King-films die de box willen vervolledigen, en mensen die kost wat kost die kortingsbon uit de dvd-box willen omruilen. De extra’s:- Interview met Stephen King (7,30 min.)- Dreamweavers – visuele effecten (8 min.)- Weggelaten scènes en origineel einde (14 min.)- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

The Italian Job

Na “Planet Of The Apes” (2001) en “The Truth About Charlie” (2002) speelt Mark Wahlberg voor de verandering nog eens in een remake van een filmklassieker. In vergelijking met die andere twee brengt hij het er deze keer iets beter van af. Al kan het natuurlijk ook liggen aan de aanwezigheid van andere castleden zoals Charlize Theron, Edward Norton en Donald Sutherland. Je kan het zelf uitzoeken, want de film is nu ook vereeuwigd voor het nageslacht op dvd. Het verhaal: Charlie Croker (Mark Walhberg) plant samen met John Bridger (Donald Sutherland) een inbraak in het mooie Venetië. Voor Sutherland wordt het zijn laatste opdracht. De man heeft genoeg kluizen opengebroken en wil meer tijd doorbrengen met zijn dochter Stella (Charlize Theron). De opdracht omvat het leeghalen van een brandkluis waarin ettelijke goudstaven liggen. De zaak loopt redelijk volgens plan en het team denkt al meteen aan wat ze zullen kopen met hun deel van de buit. Behalve één iemand, Steve (Edward Norton). Hij heeft liever alles wat de anderen willen voor zichzelf en hij voegt de daad meteen ook bij het woord door de anderen te "overvallen". Enkele jaren later zijn de andere teamleden deze zaak nog niet vergeten en zien ze hun kans om wraak te nemen. Alleen hebben ze daarvoor de hulp nodig van Stella. Het verdict: “The Italian Job” is zo een typisch misdaadfilmpje waar een bende dieven een grote slag wil slaan. De film bevat geen echte uitschieters. Iets of wat memorabel is de hele scène waarin ze met van die kleine leuke Mini Coopers de straten onveilig maken in Los Angeles. De ploeg heeft een hele week lang de drukke straten in Hollywood afgezet, met megafiles tot gevolg. En ze hebben zo maar eventjes 32 van die wagentjes gebruikt, waarvan 3 elektrische die speciaal voor de film zijn gemaakt. En ik moet bekennen, toen ik ze zo zag rijden, wilde ik me wel zo een Mini Cooper aanschaffen. Wie weet komt dat er ooit nog wel van. Regisseur F. Gary Gray hanteert een toegankelijke, maar weinig vernieuwende stijl en kan deze film niet dezelfde diepgang meegeven zoals hij dat deed voor “The Negotiator” (1998). Goed nieuws is wel dat door deze herinterpretatie de originele versie met Michael Caine uit 1969 ook uitgebracht wordt op dvd. En over de dvd gesproken: het schijfje bevat de doorsnee extra’s zoals the making of, 6 deleted scenes, en enkele features over het schrijven van het scenario, de aanwezigheid van de wagens en het stuntwerk met die Mini Coopers. De etxra’s:- Pedaal op het metaal (18 min.)- De woorden voor The Italian Job op papier krijgen ( 5,20 min.)- Rijschool ( 5,20 min.)- De machige mini’s (5,20 min.)- High Octane: de stunts (8 min.)- 6 deleted scenes- gag reel- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Russian Ark

Je moet het maar doen én vooral durven. Een film draaien van 96 minuten, waar je als regisseur maar 1 keer actie en 1 keer cut roept. Alexander Sokurov neemt deze eer geheel voor zijn rekening. Maar alle lof gaat ook uit naar de meer dan 1000 figuranten en de hele crew die de verfilming van “Russian Ark” tot een goed einde hebben gebracht. Via één continue opname neemt Sukorov ons mee doorheen drie eeuwen van Russische geschiedenis. Plaats van het gebeuren is het museum Hermitage in St. Petersburg. Een onbekende man leidt ons rond in zo’n 33 verschillende ruimtes die allemaal iets aparts hebben. Zo is er de Vlaamse kamer waar de schilderijen van Vlaamse kunstenaars de muren van verschillende kleuren voorzien. En in een aantal van die ruimtes zijn we getuige van enkele sleutelmomenten uit die hele periode.Het eigenlijk filmen heeft welgeteld 96 minuten geduurd. Een kleine moeite en bijna kosteloze inspanning zou je denken, maar vergis je niet. Samen met zijn 22 (jawel) regieassistenten en andere crewleden heeft Sorukov 4 jaar lang aan dit project gewerkt. Zo moest het interieur van het museum aangepast worden aan de noden van de filmmaker. Want alles werd in het echte museum opgenomen. Een van de kleine dingen was dat alle alarminstallaties moesten verdwijnen, want in die periode bestond dat natuurlijk nog niet. Hier en daar werden er ook enkele muren verplaatst. Het museum bevatte vanzelfsprekend een aantal kunstwerken van onschatbare waarde. Iedereen diende de gouden regel in acht houden: bewaar een afstand van op zijn minst 20 cm. Ondanks de afwezigheid van enige montage bevat de film heel veel overgangen en verhaallijnen. De intrede in elke kamer kan je als een overgang beschouwen. De afwisseling vind je ook terug in de aandacht die er wordt gegeven. Zo blijft de camera niet steeds gefocust op de acteurs, maar ook de hele ruimte en de kunstwerken vertellen een verhaal. “Russian Ark” bekijk je best met de audio commentaar want die bevat een schat aan informatie en leuke anekdotes. Zo wilde midden in de opname een heliumballon waar een van de lichtbronnen aan was verbonden niet meer werken. Die ballon was noodzakelijk voor de belichting van de laatste scène. Zonder dat licht konden ze ook de rest van de film vergeten. Gelukkig kon het euvel net op tijd hersteld worden. En de makers hadden er ook niet beter op gevonden dan de opname dag te leggen op de kortste dag van het jaar, de dag waar ze ook het minst gebruik kunnen maken van het daglicht. Kwestie van geen enkele uitdaging uit de weg te gaan. De extra's:- Audio commentaar- In one breath (43 min.)- Mon Paradis – The winter palace (47 min.)- Filmographies- Shooting sketches- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Guilty By Suspicion

Iedereen is onschuldig zolang hij niet schuldig is bevonden.Dat moet de vuistregel zijn in elk democratisch land. Ook in een land zoals de Verenigde Staten. Ooit was het anders. Voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog kregen tal van mensen zonder enig vorm van proces het stigma van verraders en communisten. De schietschijf bij uitstek was Hollywood. In 1947 woedt er een ware klopjacht op acteurs, regisseurs en iedereen die zijn medemens kan beïnvloeden. De overheid, vertegenwoordigd door tal van commissies, meent dat Hollywood het communisme verspreidt via films en de televisie. Iedereen kan met zichzelf in het reine komen door namen te noemen van zogezegde medekompanen. Wie zwijgt of vertelt wat men niet wilt horen, wordt schuldig bevonden louter en alleen op basis van verdachtmaking.Dat alles overkomt ook de gevierde regisseur David Merrill (Robert De Niro), een ex van Marilyn Monroe en de golden boy van studioeigenaar Darryl Zanuck (Ben Piazza). Merrill werkt keihard aan een nieuw filmproject die hem uit de vergetelheid moet halen. Alleen viel zijn naam tijdens een van de vele verhoren door de House Of Unamerican Committee. Merrills naaste omgeving vraagt dat hij bekent, dat hij anderen identificeert als kompanen en zo zijn naam zuivert. Maar waarom zou Merrill bekennen dat hij iets heeft gedaan als dat helemaal niet zo is. Zijn koppigheid brengt niet alleen hem, maar ook zijn gezin en vrienden in de problemen. Deze periode is een zwarte pagina in de geschiedenis van Hollywood. Vrienden steken elkaar een mes in de rug om hun eigen hachje te redden. Het wantrouwen onder de creatieve geesten van de entertainmentindustrie groeit. De hoorzittingen zijn een lachertje van jewelste, want niemand is geïnteresseerd in de waarheid. De gebeurtenissen van toen hebben vandaag ook nog zo zijn gevolgen. Tijdens de Oscar-uitreiking van 1999 kreeg regisseur Elia Kazan een lifetime achievement award. Maar sommige acteurs waaronder Nick Nolte weigerde te applaudisseren. Kazan getuigde namelijk in 1952 voor het comité van Senator McCarthy. En wordt zo medeschuldig geacht aan de verdere versplintering van Hollywood. De extra's:- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

25th Hour

Spike Lee (“Malcom X”) staat ervoor bekend dat hij met zijn films de kijker wil uitdagen, wakker schudden en shockeren. “25th Hour” is daar geen uitzondering op. Lee drukt telkens zijn eigen specifieke stempel op zijn films. Dat vinden ook de acteurs waarmee hij al heeft samengewerkt zoals Halle Berry en Denzel Washington. Ook cineast Martin Scorsese deelt diezelfde mening. “25th Hour” moet zowat de meest toegankelijke film zijn die Spike Lee tot nu toe heeft gedraaid. Al is het maar omwille van de naweeën van 9/11 waartegen dit verhaal zich situeert. Het lijkt voor velen een absurde vraag, maar voor anderen is het een vraag waar ze effectief mee geconfronteerd worden. Wat zou je doen als je de volgende dag voor een aantal jaar achter de tralies verdwijnt? Monty Brogan (Edward Norton) staat voor deze onprettige gedachte. Brogan verkocht drugs aan de schoolgaande jeugd, werd daarvoor gearresteerd en moet nu boeten. In de laatste vrije uren dat hem resteert wil hij een aantal dingen rechtzetten. Zo zoekt hij toenadering tot zijn vader (Brian Cox) en wil hij oude vriendschappen hernieuwen. Verder moet hij ook afscheid nemen van zijn vriendin Naturelle (Rosario Dawson) en wil hij achterhalen wie hem heeft verklikt bij de politie. Het verhaal van Monty plaatst Spike Lee enige tijd na de aanval van 9/11. De discussie tussen Monty’s twee vrienden Jacob (Philip Seymour Hoffman) en Francis (Barry Pepper) in Francis’ appartement, dat vlak aan Ground Zero ligt, is des te intenser. Onze levenswandel hebben we niet altijd zelf in de hand. Ook het gesprek tussen de twee vrienden over hoe goed of hoe slecht ze in de vrijgezellenmarkt liggen, heeft een grond van waarheid. Iedereen wordt immers geanalyseerd en beoordeeld op uiterlijk en materialisme. Naast Francis’ kijk op de wereld hebben ook alle andere personages een rijkelijk gevulde inhoud. Het zijn personages die voor 2 uren heel even deel uitmaken van ons leven. Vooral de betekenis van vriendschap wordt in deze film meerdere malen tot het uiterste gedreven. De film bevat nog meer van zo beklemmende discussies en momenten. Vooral het moment dat Monty tegen zichzelf in de spiegel praat, is sterk. In die 5 minuten probeert hij de oorzaak van zijn situatie bij alles en iedereen te leggen, maar zijn aandeel is doorslaggevend. De wanhoop, de uitzichtloosheid en de angst die Monty voelt, vind je terug in de beklemmende score van Terence Blanchard, die ook voor tal van andere Spike Lee films de muziek heeft geschreven. Beklijvend mooi is vooral het nummer “Fu montage”. Vooral het klaaggezang zoals in de openingcredits dat op gepaste tijdstippen de leemtes opvult maakt van deze “25th Hour” iets apart. De extra’s:- Audio commentaar Spike Lee- Audio commentaar David Benioff- 6 deleted scenes- Evolutie van een filmmaker (22 min.)- Ground zero (5,30 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl

Eindelijk! De leukste film van 2003 maakt de overstap van de bioscoop naar de dvd. Het is een 2 disc-dvd om precies te zijn, goed voor zo’n 10 uur aan extra materiaal. En dat vertaalt zich in zoveel meer kijkplezier in aanwezigheid van Johnny Depp, Orlando Bloom, Keira Knightley en Geoffrey Rush. Geef toe, er zijn slechtere manieren om even de dagdagelijkse beslommeringen te vergeten. Gooi alle clichés die je uit andere piratenfilms kent overboord zoals de oogkleppen, pratende papegaaien en mannen met een houten been. Deze keer krijg je valse oogballen, dreadlocks en Parley!Johnny Depp is de wat ongewone kapitein Jack Sparrow. Hij is een piraat die door zijn bemanning onder leiding van Barbossa (Geoffrey Rush) op een verlaten eiland werd achtergelaten. Daar geraakte hij gelukkig zonder veel kleerscheuren van af. Tijdens zijn zoektocht naar die bemanning en vooral zijn schip maakt hij kennis met de mooie Elisabeth (Keira Knightley “Bend It Like Beckham”). Zij is in het bezit van een medaillon die hem een stap dichter kan brengen bij de bemanning, zijn schip én een grote schat waarop een vloek rust. Hij maakt ook kennis met Will Turner (Orlando -Legolas- Bloom), een smid die goed overweg kan met een zwaard. Jack Sparrows reputatie gaat hem vooraf, en al vlug wordt hij gearresteerd. Maar voor hij wordt opgehangen, heeft zijn oude bemanning hem gevonden. Ze zochten niet meteen Jack maar wel het medaillon. En dat nemen ze samen met Elisabeth mee op zee. Het is aan Jack en Will om haar te redden. Mensen, dit is een lekker ouderwetse avonturenfilm vol spetterende actie, leuke dialogen, prachtige locaties, schitterende vertolkingen en overdonderende muziek van Klaus Badelt, de protégé van die andere Duitse componist Hans Zimmer (“Gladiator”). Het was lang, heel lang geleden dat Hollywood zich nog eens aan een echte piratenfilm had gewaagd. We herinneren ons ergens nog “Cutthroad Island” (1995) van Renny Harlin met Geena Davis. Maar die film flopte grandioos. Niet zo voor deze “Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl”. De kassa rinkelde voor zo een kleine 305 miljoen dollar. En dat is meer dan verdiend. Producent Jerry Bruckheimer (“The Rock”) heeft daarmee één van zijn best scorende films afgeleverd. Vanaf Johnny Depps grandioze introductie in de haven weet je dat je goed zit voor meer dan twee uur puur amusement. Regisseur Gore Verbinski (“The Ring”) bekent in de extra’s dat hij het zichzelf ook makkelijk heeft gemaakt. Hij heeft gewoon de perfecte cast samengebracht die uitstekend werk hebben afgeleverd. De enige uitdaging voor hem was de armada van sandwiches onder controle te houden toen ze in de open zee filmden. Er is niets erger dan een crew die honger heeft. Iedereen heeft zich heel goed geamuseerd tijdens de opnames, dat merk je aan de verschillende stukjes die elk hun verhaal vertellen achter de schermen. De bloopers spreken boekdelen. Verbinski is zoals een kleine jongen die net een nieuw stukje speelgoed heeft gekregen, en het werkt aanstekelijk. Voor de weinige keren zijn we blij dat er een vervolg komt. Nog een laatste iets, blijf kijken tot na de aftiteling voor de kleine uitsmijter. De extra’s:- Commentaar Gore Verbinski & Johnny Depp- Commentaar Keira Knightley, Jack Davenport & Jerry Bruckheimer- Commentaar Stuart Beattie, Ted Elliot, Terry Rossio, Jay Wolpert- Enhanced computer effects (dvd-rom)- Making of (38 min.)- Pirates in the park (18 min.)- Dead men tell no tales- Fly on the set (21 min.)- Producer’s photo diary (4 min.)- Diary of a pirate (10 min.)- Diary of a ship (11 min.)- Below deck- Bloopers (3 min.)- 19 deleted scenes- Moonlight serenade (6,30 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Sidewalks Of New York

De naam Edward Burns doet bij velen nog niet spontaan een belletje rinkelen. Maar daar probeert de acteur/regisseur wat aan te doen. Het zal niet direct door deze film zijn, want zo een openbaring is die niet. Geef ons dan maar liever “Confidence” waarin hij zijn mannetje staat tegenover Dustin Hoffman en Rachel Weisz. “Sidewalks Of New York” is een verdienstelijke praatfilm over relaties, en vooral over het foutlopen van die relaties. Tijdens hun dagelijkse belevenissen nemen enkele inwoners van New York even de tijd om te vertellen hoe en waar hun eerste keer was. Voor televisieproducent Tommy (Edward Burns) was dat in een Cadillac en tandarts Griffon ( moest het stellen met een straatmadeliefje genaamd Cherry Pie. Eens ze dat achter de rug hebben, vertellen de twee mannen, Annie (Heather Graham), Maria (Rosario Dawson), Benjamien (David Krumholtz) en Ashley (Brittany Murphy) nog wat meer over waar ze nu staan op relationeel vlak. Waar Edward Burns vooral is in geslaagd is een weergave te geven van datgene wat we allemaal wel eens voelen. Je mag dan nog in een overvolle straat wandelen, het gevoel van eenzaamheid steekt wel eens de kop op. Zoveel mensen om je heen zonder dat je de meerderheid ooit van zal leren kennen. Uitzonderingen zijn er wel altijd. Net zoals in andere relatiefilms bestaat er een connectie tussen de verschillende hoofdpersonages. Bij de ene is dat de videotheek waar ze elk “Breakfast At Tiffany’s” willen huren. Bij de andere is dat net een soortgelijk ontbijt dat ze willen verorberen. Uiteindelijk moeten ze elk keuzes maken. Blijven ze bij elkaar, grijpen ze naar de telefoon, spreken ze die kleine woordjes uit die iedereen zo graag wilt horen?“Sidewalks Of New York” is geen “The Brothers McMullen”, daarvoor ontbreekt er wat magie. Maar het blijft een redelijke praatfilm. Grappig is de visie van een van de personages. Mannen zijn volgens die visie een ziekte waar vrouwen door zijn besmet geraakt en er bestaat tot overmaat van ramp geen remedie. Hmmm, kardinaal Joos zal het niet willen horen, maar een relatie moet toch niet noodzakelijk bestaan uit een man en een vrouw? De extra’s:- Cast & crew filmographies- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Witse

Bij elke televisieserie van eigen bodem is het al een langlopende traditie dat er naast de serie ook een soundtrack verschijnt. Op die soundtracks vind je vaak het werk van minder bekend talent, maar dat maakt hen daarvoor niet minder onbemind. Ook voor de nieuwe reeks “Witse” op TV1 verschijnt de bijhorende muziek op cd. Onbekend talent kun je de makers van die muziek niet noemen, want Johan Hoogewijs en Toots Thielemans hebben hun kunnen al meerdere keren bewezen. Johan Hoogewijs startte zijn muzikale carrière in de jaren ’80. Voor radio en televisie ging hij als sonorisator opzoek naar passende muziek bij de programma’s. Al snel maakte hij echter gewoon zelf de muziek. Wie wat vertrouwd is met radio en televisie zal ooit wel eens een jingle van hem hebben gehoord. Hij zette ook de stap naar het grotere werk met muziek voor de reeksen “Langs De Kade”, “Niet voor Publicatie” en “Heterdaad”.Wat zijn muziek voor “Witse” zo apart maakt is dat hij die muziek heeft gecomponeerd zonder dat hij de serie heeft gezien. Hij baseerde zich op zijn gevoel en de richtlijnen die hij kreeg van scenarist Ward Hulsemans. Het resultaat van deze creatieve hersenspinsels levert een zeer sfeervol geluid af, waarin ondanks de afwisseling toch een grote eenheid schuilt. De nummers die meteen de aandacht grijpen is het openingsnummer “Commisaris Witse” waarin de herkenbare mondharmonicia van Toots Thielemans zorgt voor een grotere herkenbaarheid. Ook het swingende “Witse goes funky” en “En avant” zijn uitschieters die neigen naar het werk van andere talenten zoals St. Germain en Marc Moulin. Daarnaast bevat de soundtrack nog enkele mooie pianostukken zoals in “Pajottenland”, “Harmonie” en “Witse thuis”.Het enige wat we missen is een vocale bijdrage. Een nummer gezongen door Lize Accoe, zoals ze deed voor “Sedes & Belli” met “Breaking Up”, zou hier perfect bij passen. 1. Commissaris Witse2. Pajottenland3. Harmonie4. Geladen5. Het landhuis-intro6. Het landhuis7. One for the road8. Witse goes funky9. Witse twijfelt10. Winter11. Witse verliefd12. Mistig13. Bolero jazz14. En avant15. In het spoor van de dader16. Een illusie armer17. Witse thuis18. Een hint!19. Toeval of niet?20. De jager21. Landschap22. Commissaris Witse - korte versie

954 955 956 957 958
959
960 961 962 963 964
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×