Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

The Last Samurai

In “The Last Samurai” kruipt Tom Cruise in de huid van John Dunbar, het personage dat Kevin Costner vertolkt in “Dances With Wolves”. Voor die laatste film schreef John Barry een meeslepende score dat hem een Oscar opleverde. Een Oscar voor Hans Zimmers werk zit er niet in, wegens geen nominatie. Maar de muziek blijft overeind. Hans Zimmer overlaadt ons veelal met bombastische composities. Maar de componist weet ook hoe hij de gevoelige snaar moet bespelen. Het voorbeeld bij uitstek daarvan blijft natuurlijk zijn werk voor “Gladiator”. Maar hij bewijst het nog eens opnieuw met de score voor “The Last Samurai”. Typisch voor Zimmers werk is dat zijn nummers veelal een heel rustige opbouw hebben en dan overgaan naar het meer zwaardere werk zoals in de nummers “To Know My Enemy” en “The Way Of The Sword”. Vooral met het schitterende “Red Warrior” ondersteunt hij op een zeer geslaagde manier datgene wat zich op het scherm afspeelt. Maar echte soundtrackliefhebbers weten dat je niet noodzakelijk de beelden nodig hebt om van deze muziek te kunnen genieten. Je kan gewoon je eigen droomwereld fantaseren bij deze score. We kijken al uit naar Zimmers werk voor onder andere “King Arthur” en “Collateral”.1. A Way of Life2. Spectres in the Fog3. Taken4. A Hard Teacher5. To Know My Enemy6. Idyll’s End7. Safe Passage8. Safe Passage9. Ronin10. Red Warrior11. The Way of the Sword12. A Small Measure of Peace
Nieuws generiek
urgent.fm

Planet Of The Apes

Als ik andere soortgenoten soms bezig zie, dan heb ik van die momenten dat ik denk dat we echt wel op een apenplaneet wonen. Met een beetje geluk wordt in Amerika de grootste aap van allemaal in het najaar vervangen. Maar George Bush is niet de enige Neanderthaler die hier rondloopt. Hij heeft concurrentie van Charlton Heston sinds diens totale afgang in “Bowling For Columbine”. In de vervlogen tijden van “Planet Of The Apes” (1968) behoorde Heston nog tot het menselijke ras. Wie mij niet gelooft, moet beslist eens die speciale editie dubbel-dvd bekijken van “Planet Of The Apes”. Ruimtevaarder George Taylor (Charlton Heston) crasht samen met 2 lotgenoten met hun ruimtetuig. Ze belanden zo ergens 320 lichtjaren ver weg van de aarde, op een onbekende planeet die cirkelt rond de constellatie Orion, maar dat is dan wel een wilde gok van Taylor. Nog belangrijker dan waar ze zitten, is wanneer. De mannen zweefden voor de crash immers al een tijdje doorheen het heelal. Alles ziet er vrij normaal uit zoals op aarde. Het ongeloof is echter des te groter als blijkt dat de planeet overheerst wordt door apen. Zij zijn baas over de mensen. Die gebruiken ze als proefkonijnen voor allerlei experimenten en puur voor entertainment. Taylor blijft hardnekkig zoeken naar de waarheid achter dat alles, maar die waarheid kan wel eens des te harder aankomen. De film is gebaseerd op het werk van Pierre Boulle die ook aan de basis lag voor die andere filmklassieker “The Bridge Over The River Kwai” (1957). Deze originele “Planet Of The Apes” (Tim Burton heeft in 2001 een herbewerking gemaakt met Mark Wahlberg in de hoofdrol, remember) is zo een film die destijds zijn sporen heeft verdiend. Veel van de dialogen en confrontaties blijven wel brandend actueel. Daardoor heeft de film vandaag nog wel een grote aantrekkingskracht, maar mits een aantal rimpels en kraaienpootjes. Iets wat je zeker niet kan zeggen van de prachtige beeldkwaliteit. Gelukkig lijden de extra’s op deze dvd-uitgave ook niet onder allerlei kwaaltjes. Die extra’s laten zien hoe het destijds allemaal verliep en zullen de filmliefhebbers van toen de mythe en de hype rond deze productie laten herbeleven. De meer dan 2 uur diepgaande documentaire laat geen enkel aspect over het ontstaan van de film onbesproken. Het belicht alle relevante thema’s zoals politiek, sociale omgang en religie in wat het personage van Heston een omgekeerde samenleving noemt. Een samenleving die componist Jerry Goldsmith weergeeft in zijn vaak hectische en experimentele muziek. Voor wie de dvd-box met alle “Planet Of The Apes”-films nog niet heeft gekocht, is dit zeker een aanrader. De extra's:- Audio commentaar cast & crew- Documentaire Behind the Planet Of The Apes (126 min.)- Features: Planet Of The Apes (4,30 min.), A Look Behind Planet Of The Apes (13,30 min.), Don Taylor Directs Escape From The Planet Of The Apes (7,30 min.)- J. Lee Thompson directs Conquest Of The Planet Of The Apes (1 min.)- Behind The Planet Of The Apes – Promo (2 min.)- Make up Test (9 min.)- Roddy McDowall’s Home Movies (20 min.)- Planet Of The Apes – Outtakes & dailies (20 min.)- Planet Of The Apes –1967 NATO Presentation (10 min.)- 6 originele bioscooptrailers- Gallerij met filmrecensies uit 1968- Uitgebreide fotogallerijen- Verborgen verrassing
Nieuws generiek
urgent.fm

X-Men 2

Als er maar één groep van superhelden mag bestaan, dan kiezen we resoluut voor de excellente pupillen van Professor Xavier. De eerste verfilming deed het bijzonder aardig aan de kassa. De verschillende dvd’s wisselden makkelijk van eigenaar. Hugh Jackman werd op slag wereldberoemd. En op de bankrekening van Stan Lee verschenen steeds meer nulletjes. Alleen liet de eigenlijke film het wat afweten. Gelukkig herpakt Bryan Singer zich met deel 2. Het openingsweekend was opnieuw een schot in de roos (meer dan 80 miljoen dollar) en met de verkoop van de dvd zal de kassa nog meer rinkelen. Nightcrawler (Alan Cumming) een blauwe mutant infiltreert in het Witte Huis en gaat de president van de Verenigde Staten te lijf. De machtigste man ter wereld heeft geen excuus meer nodig en schakelt ex-legerofficier William Stryker (Brian Cox) in. Stryker wil voorgoed afrekenen met de mutanten. Hij beraamt een aanval op de school. Al vlug wordt duidelijk dat Stryker een persoonlijke vendetta wil afhandelen met Xavier (Patrick Steward) en Wolverine (Hugh Jackman). Samen met de vaste waarden Storm (Halle Berry), Cyclops (James Marsden) en Jean Grey (Famke Janssen) zal de jongere generatie X-Men zichzelf moeten bewijzen. In zo een periode kun je zelfs de hulp van oude vijanden goed gebruiken. Samen sterk dat is het motto van onze favoriete mutanten. Anders en toch hetzelfde. Zo kun je best deze sequel omschrijven. Bryan Singer zelf ziet “X-Men” ook meer als een lange trailer voor alles wat er in de tweede gebeurt. Hij heeft gewoon een lange film gemaakt die in twee is geknipt. Wat tegenwoordig de nieuwe dada is in Hollywood. “X-Men 2” bouwt verder op de aanknopingspunten van deel 1. Wolverine diept verder in zijn verleden. Rogue (Anna Paquin) en Bobby Drake (Shawn Ashmore) tasten de grenzen af van hun relatie. En Storm en Jean Grey gaan door het leven met een nieuwe haarsnit. Het zijn de kleine dingen des levens die het hem doen, nietwaar. Voeg daar nog eens een pak nieuwe gezichten aan toe zoals Nightcrawler, Pyro (Aaron Stanford “Tadpole”) en Deathstrike (Kelly Hu “The Scorpion King”) en je krijgt iets moois. Het beste van dat alles is dat de film doorspekt wordt met een sterke teamgeest. Ian McKellen mag als Magneto net zoals in “The Lord Of The Rings: The Two Towers” nog eens vertellen dat er een oorlog opkomst is. Daarbij is de steun van de welgevormde Mystique (Rebecca Romijn-Stamos) van harte welkom. En met de ondergewaardeerde acteur Brian Cox (“The Bourne Identity”) hebben de makers een gedurfde tegenstander in huis gehaald. Ook het scenario zit behoorlijk snor. De personages staan met één voet in het verleden en met de andere in de toekomst. Het einde willen we niet verklappen, maar een derde film moet er gewoon komen. De dubbele dvd is jammer genoeg niet van hetzelfde kaliber als de “X-Men 1.5”-versie. De bijdragen over het ontstaan van de X-Men, Nightcrawler, de muziek, het decor en de kledij zijn goed. Alleen missen we de sfeer en de openheid die we zagen in “X-Men 1.5”. We missen ook de context waarin de langere en weggelaten scènes moeten geplaatst worden. Vaak moet je heel goed kijken wat er nu precies anders is. De optionele audiocommentaar die daarbij hoort, of zou moeten horen, hebben we niet gevonden. Ook de commentaar van Bryan Singer en de producenten tijdens de film hebben ons schijfje alvast niet gehaald. Leuk is wel de ‘making of’ die een goed uur duurt en nooit verveelt. Net zoals de film. Is dit een schijfje om in huis te halen? Uhmm, beslist wel. De extra’s: - Making Of (65 min.) - The secret origin of the X-Men (15 min.)- Nightcrawler reborn (7,30 min.)- Nightcrawler attack: mutli-angle (2,18 min.)- Incredible Nightcrawler (10 min.)- Rehearsal Nightcrawler stunt- Nightcrawler time-leap- FX2 visual effects (25 min.)- Evolution in the details (18 min.)- United colors of X-Men (8,40 min.)- Requiem for mutants: the score of X2 (11,30 min.)- X2 global webcast highlights (17 min.)- Rehearsal Wolverine & Deathstrike fight- 11 deleted scenes- Galleries: characters, locations & sets, the unseen X2, mutant x-ray, Nightcrawler circus posters, on camera graphic- 3 Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Pink Panther Collection

Niets kan het ego van een acteur meer strelen dan een eigen filmserie. Peter Sellers behoort tot het selecte clubje van gelukzakken. In vijf Pink Panter-films geeft hij gestalte aan de stuntelige en hopeloze Inspector Jacques Clouseau. Al even legendarisch als deze figuur is het verhaal achter het ontstaan van de films en de perikelen op en naast de set. Want naast de vijf films: The Pink Panther (1964), A Shot In The Dark (1964), The Pink Panther Strikes Again (1976), Revenge Of The Pink Panther (1978), Trail Of The Pink Panther (1982), krijg je nog een extra dvd vol sappige documentaires. De geestelijke vader van The Pink Panther Marvin Albert begint zijn boek met een waarschuwing. Het verhaal gaat over een man en een vrouw met een totaal gebrek aan moraliteit. Zo wilde Albert zijn lezers niet al teveel choqueren. Van het choqueren blijft er zoveel jaar na datum niets meer van over. Logisch, want Blake Edwards, de regisseur van “Breakfast At Tiffany’s”, moest alles in goede banen leiden. Maar de man had zo zijn problemen. De immer lieftallige Audrey Hepburn bedankte voor een rol. Ook Ava Garner zei neen. Met de mooie Capucine (“North Of Alaska”) en de oogverblindende Claudia Cardinale (Once Upon A Time In The West”) vond hij prima vervangsters. Peter Ustinov (“Quo Vadis?”), de oorspronkelijke acteur voor de rol van Clouseau, trok zich enkele dagen voor de start van de opnames terug. Edwards maakte uiteindelijk pas op het vliegtuig kennis met zijn nieuwe hoofdrolspeler Peter Sellers. De twee konden het best met elkaar vinden. Beiden hadden dezelfde visie over de figuur van Clouseau. Sellers was een grote fan van de komiek Stan Laurel. Zowel Edwards als Sellsers maakten van Clouseau een fysiek personage. Het is niet zozeer met woorden dat hij opvalt maar met zijn onhandig gedrag en het doorbreken van de pijngrens. Het vreemde is dat er uiteindelijk vijf films verschenen. De eerste is helemaal niet zo grappig of grensverleggend. Het is pas met de introductie van Herbet Lom als de stressgevoelige Charles Dreyfus en Burt Kwouk als Kato, de huisgenoot van Clouseau, dat de humor wordt opgevoerd. Bovendien verliep het contact tussen Edwards en Sellers veeleer stroef en gespannen. Vandaar ook de zee van tijd tussen “A Shot In The Dark” en “The Pink Panther Strikes Again”. Ook het feit dat Sellers’ carrière een dieptepunt had bereikt met enkel nog reclamespots was doorslaggevend om Clouseau van onder het stof te halen. De latere films waren voor Sellers fysiek een marteling. Hij had al een aantal hartaanvallen gehad en in veel scènes waarin je zijn gezicht niet ziet, doet zijn stand-in al het werk. De reeks kent ook zijn missers. Na de dood van hoofdrolspeler Peter Sellers in 1980 en de release van “Trail Of The Pink Panther” in 1982 werd de koe verder uitgemolken. Zo verscheen in 1983 “The Curse Of The Pink Panther”. Daarin werden alle veteranen uit de reeks opgetrommeld om de verdwenen Inspector Clouseau te vinden. Het resultaat is een complete verspilling van energie, tijd, geld en talent. Tien jaar later probeerde Blake Edwards het nog eens. In 1993 kroop de Italiaanse acteur Roberto Benigni (“La Vita È Bella”) tevergeefs in de huid van de diens zoon. Een ding is duidelijk niemand kan tippen aan Peter Sellers als Clouseau, en zo hoort het ook. En we hebben ook sterke twijfels of komiek Steve Martin Clouseau nieuw leven kan inblazen. Hollywood ziet het wel zitten. De extra’s:- Audiocommentaar van regisseur Blake Edwards tijdens The Pink Panther - Originele bioscooptrailers-Documentaires: “That’s Panthertainment” (46 min.), “Inside the Pink Panther” (30 min.) , “The Cartoon Phenomenon”- Zes originele cartoons- Featurette: “The Unknown Peter Sellers” (50 min.)- 3 commercials met Peter Sellers- Foto galerij: “Shots in the Dark”
Nieuws generiek
urgent.fm

El Mariachi & Desperado

Soms heb je van die jonge cineasten die zonder veel tromgeroffel ook hun kansen wagen. In 1993 maken we kennis met de 23-jarige Robert Rodriguez en zijn film “El Mariachi”. Zowel critici als fans van de alternatieve cinema zien in hem een filmmaker met een overvloed aan talent en passie. Hij wint de prestigieuze prijs tijdens het Sundance Filmfestival. Twee jaar later en met heel wat meer geld dan zijn oorspronkelijk budget van 7.000 dollar, doet Rodriguez het allemaal nog eens fijntjes over met “Desperado”. Door de release van het derde deel “Once Upon A Time In Mexico” en “Spy Kids 3–D: Game Over” verschijnen de eerste twee films samen op een glimmend dvd-schijfje. Het verhaal van “El Mariachi” en “Desperado” komt in grote lijnen overeen met elkaar. De inwoners van een stil en haast verlaten stadje worden uit hun winterslaap geschud. Daar zorgt de komst van een geheimzinnige jongeman, El Mariachi genaamd, voor. In de eerste film neemt Carlos Gallardo die rol voor zijn rekening. In “Desperado” mag Antonio Banderas zijn kunsten tonen. Het geheimzinnige aan de man is vooral dat hij enkel een gitaarkist bij zich heeft. Mariachi wil in het stadje een nieuw leven opbouwen. Sommige inwoners hebben het echter zo niet begrepen. De gitaarkist bevat volgens hen immers veel meer dan enkel een gitaar. In plaats van rust en stilte trakteren de inwoners de nieuweling op een salvo van kogels met een aantal wilde en gedurfde stunts tot gevolg. Op beide dvd’s vertelt Rodriguez ons een aantal keukengeheimpjes. Als regisseur, scenarioschrijver, tekenaar, producent, cameraman en verantwoordelijke voor de montage, weet hij perfect wat hij wil. Een goede voorbereiding vindt hij noodzakelijk. Zeker als je maar 38 dagen tijd hebt om een film zoals "Desperado" te draaien. Rodriguez knipt vooraf zijn films in zijn hoofd. Zo worden enkel de noodzakelijke shots opgenomen. Dat zorgt voor pure tijdwinst én het is veel goedkoper. Hij noemt zichzelf dan ook een gierigaard. Zo zorgt hij dat zowat iedereen van de crew ook een rol vertolkt in “El Mariachi”. Waarom geld uitgeven aan iets dat op een creatieve manier opgelost kan worden. Bovendien houdt het iedereen gemotiveerd. Het grote verschil in budget tussen beide films zorgt duidelijk voor een verschil in uitstraling. “Desperado” ziet er wat betreft kwaliteit, finesse, stijl, vormgeving en kleur stukken beter uit dan zijn voorganger. Alleen heeft “El Mariachi” die echtheid, die authenticiteit in het veelvoud. Daarmee wordt het cliché nog maar eens bevestigd. Het is niet alleen de verpakking die telt, ook de inhoud is belangrijk. Maar net op het vlak van inhoud laten de films het afweten. Salma Hayek is mooi om naar te kijken, maar door onze wispelturigheid willen we meer dan enkel een mooi plaatje. Alles bij elkaar genomen zorgen beide films voor aangenaam kijkplezier maar dat is het dan ook. Niets meer en ook niets minder. De extra’s:- Audio commentaar Robert Rodriguez- Kortfilm bedhead (9 min.)- 10 minutes with Robert Rodriguez (15 min.)- 10 minutes more with Robert Rodriguez (10 min.)- Sneak peek Once Upon A Time In Mexico (4 min.)- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Phone Booth

Kun je in 10 dagen tijd een sterkte film maken? Ja. Dat bewijst Joel Schumacher en zijn volledige cast en crew met “Phone Booth”. We kunnen het niet geloven, maar Colin Farrell kan weldegelijk acteren. Eindelijk, want zijn pietluttige incarnatie van Bullseye was even slecht (zoniet slechter) als de vertolking van Ben Affleck in “Daredevil”. En regisseur Joel Schumacher (“Falling Down”) maakt nog eens een sterke film. Het leuke aan deze dvd is vooral dat de making of even boeiend is als de film zelf. Farrell en Schumacher bewijzen dat telefoneren niet alleen schadelijk, maar ook dodelijk kan zijn. Stu Shepard (Colin Farrell) is een sluwe publiciteitsmanager. Hij heeft bitter weinig respect voor de personen waarmee hij werkt. Met liegen en bedriegen vult hij zijn dagen. Het liegen is noodzakelijk om zijn cliënteel in de media te krijgen. Het bedriegen is meer een hobby. Stu is getrouwd met Kelly (Radha Mitchell), maar daarnaast heeft hij nog een buitenechtelijke relatie met Pamela McFadden (Katie Holmes “Dawson’s Creek”). Echt eerlijk tegenover haar is hij ook niet. Elke dag pleegt Stu op een vast tijdstip en in dezelfde telefooncel een aantal telefoontjes. Alleen is het dit keer anders. Stu krijgt zelf een telefoontje. De man aan de andere kant van de lijn wijst Stu op zijn fouten. De ernst van de zaak wordt pas duidelijk wanneer hij hoort dat de man hem vanuit een nabijgelegen gebouw in de gaten houdt. En hij heeft ook nog eens een geweer in de hand. Eén verkeerd woord of beweging van Stu en hij gaat eraan. De arrogante manager kan niets anders doen dan gehoorzamen, en krijgt daardoor nog eens last met de politie. “Phone Booth” is voor Schumacher en Farrell een grote triomf. Elke dag filmden ze zowat 12 pagina’s vol dialogen. Elke dag rookte Farrell 60 tot 80 sigaretten. Gezond kan het toch niet zijn. De snelle opnames waren mogelijk dankzij het chronologisch werken. Alles volgde mooi op elkaar, zonder dat iedereen wist wat er ging gebeuren. De figuranten hadden amper een script gezien, laat staan gelezen. Het was ook helemaal niet nodig, want iedereen was bij het project betrokken van begin tot einde. Het stukje geheimzinnigheid vergrootte alleen maar de echtheid. De persoon die vooral verantwoordelijk is voor die geheimzinnigheid is Kiefer Sutherland. Voor 99 procent van de tijd horen we hem alleen (waan)zinnige dialogen uiten, maar hij doet het voortreffelijk. Colin Farrell heeft ons eindelijk overtuigd dat hij meer is dan een losse flodder. En nu dat hij meewerkt aan het episch verhaal van Alexander De Grote, kan zijn populariteit alleen maar toenemen. Ons vertrouwen in Joel Schumacher is ook enigszins hersteld. Benieuwd of hij deze weg blijft bewandelen met zijn bewerking van “The Phantom Of The Opera”. Puike film. De extra’s:- Audio commentaar Joel Schumacher- Making of (28 min.)
Nieuws generiek
urgent.fm

Narc

Nick Tellis (Jason Patrick “Speed 2: Cruise Controle”) is actief bij de narcotica-afdeling van de politie. 18 maanden geleden eindigde zijn undercoveroperatie in mineur. Hij verliest zijn job en dat weegt op zijn vrouw en kind. De gebeurtenissen van toen achtervolgen hem nog steeds. Tijdens een zoveelste verhoor wordt hem de vraag gesteld of hij minder agressief had moeten reageren. Nick weet dat hij medeverantwoordelijk is voor de situatie van vandaag. Aan zijn nachtmerrie kan een einde komen. Of hij zou op zijn minst een zekere rust kunnen terugvinden. Nick moet meewerken aan de Calvess-zaak. Calvess is een politieagent die tijdens zijn undercover is doodgeschoten. De daders en de ware toedracht van de feiten zijn nog steeds niet gekend. En dat tot grote frustratie van Henry Oak (Ray Liotta “Hannibal”). Het is allemaal behoorlijk gevoelige materie en Oak is iemand van de harde aanpak. Respect voor de criminelen die hij arresteert heeft hij niet. Als ze de waarheid niet willen vertellen, dan slaat hij het er wel uit. De andere moeilijkheid voor Nick is dat hij terug moet gaan naar de achterbuurten die hij absoluut uit zijn geheugen wilt verbannen. Als je regisseur Joe Carnahan ziet, dan lijkt hij als twee druppels water op Anthony Hopkins. Maar de man is meer dan dat. Hij is een prima schrijver en van regisseren kent hij ook iets. En dat zal ook wel de reden zijn waarom hij “Mission Impossible 3” mag maken. Het hielp natuurlijk ook dat hoofdrolspeler Tom Cruise producent was voor “Narc”. De film heeft dezelfde look als “Traffic”. Heel veel scènes zijn gefilmd vanuit de losse hand. Meestal kun je dan gewoon niet zien wat er gebeurt. Ondanks de bewegende camera zie je toch vrij goed wat er aan de hand is. Zoals bij de achtervolging bij aanvang van de film. Wat “Narc” ook realistischer maakt is dat er midden in de handelingen wordt geknipt. De snelle overgangen van het ene naar het andere shot levert een ruwe montage op. Jason Patric en Ray Liotta geven wat ons betreft de beste vertolkingen die we van de twee tot nu toe gezien hebben. Zelfs zanger Busta Rhymes heeft ons verbaasd. Voltaire schreef ooit dat we respect moeten hebben voor de levenden, en de doden zijn we de waarheid verschuldigd. Een mooie boodschap die deze film ons meegeeft. Vergeet dus al de politiefilms met een knipoog. Met “Narc” zit je goed voor een harde en beklijvende film.extra’s:- Interviews met Ray Liotta (4 min.), Jason Patric (2 min.), Busta Rhymes (1,48 min.), Joe Carnahan (4 min.), Tom Cruise (2,20 min.)- Trailer- TVspot
Nieuws generiek
urgent.fm

Hatari

Wanneer John Wayne uitrust van al zijn cowboyverhalen, doorkruist hij de wilde Afrikaanse steppe. Na het overdonderende succes van “Rio Bravo” (1959) vinden John Wayne en regisseur Howard Hawks elkaar terug voor “Hatari” (1962). Hierin speelt Wayne de rol van Sean Mercer. Samen met zijn kleurrijk team jagen ze op wilde dieren. Ze willen de dieren levend en wel vangen. Hun opdrachtgevers zijn zoo- en circuseigenaars over heel de wereld. Tijdens een van de opdrachten geraakt het teamlid Indian gewond. Gelukkig valt het allemaal nog mee, maar de man is wel een tijdje buiten strijd. Al vlug vinden ze vervanging in de gedaante van Chips. Hij is niet de enige nieuweling in het gezelschap. De Italiaanse schoonheid Anna Maria 'Dallas' D'Allesandro (Elsa Martinelli) moet voor de zoo van het Zwitserse Basle foto’s maken van de jachtpartijnen. Mercer ontdekt dat de meid daarnaast nog enkele verborgen talenten bezit. Het hoofd van de andere mannen Kurt, Chips en Pockets wordt ook nog eens overhoop gehaald door de Française Brandy de la Corte (Michele Girardon). De meid maakt al jaren deel uit van het team, maar is ze al niet meer het kleine meisje van vroeger. “Hatari” betekent gevaar in het Swahili. En de jacht is niet zonder gevaar. Al hun pogingen om een neushoorn te vangen eindigen met gewonden of erger. Maar “Hatari” staat ook voor heerlijk amusement. Daarvoor zorgt de uitstekende cast met John Wayne voorop. Verder heb je nog de leuke dialogen (het ene zinnetje “I don’t know” heeft nog nooit voor zoveel vertier gezorgd) en natuurlijk doen alle dieren ook hun duit in het zakje. extra’s:- Trailer
955 956 957 958 959
960
961 962 963 964 965
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×