Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Hellboy

Wat is dat tegenwoordig met al die rustige soundtracks bij actiefilms? Is de periode van de grote bombastische scores voorbij? Het lijkt alvast zo. Harald Kloser houdt het aantal decibels bij “The Day After Tomorrow” ver onder de toegelaten grenzen en James Horner die valt compleet uit de toon bij “Troy”. Alan Silvestri die gaat dan weer compleet over the top met “Van Helsing”, en dat maakt zijn score dan weer zo heerlijk om ernaar te luisteren. Sommigen zullen het niet graag horen, maar misschien wordt het weer eens tijd dat Hans Zimmer zijn synthesizer en computer bovenhaalt en ons nog eens overdonderd met een score om u tegen te zeggen. Al bleef hij ook nog tamelijk rustig bij “King Arthur”. Ook Marco Beltrami die doet het vrij rustig voor “Hellboy”. Al haalt de man hier en daar nog eens alles uit de kast. De Italiaanse componist is van verschillende markten thuis. Maar opvallend is het groot aantal van thrillers en horrorfilms waaraan hij heeft meegewerkt. Zo schreeuwde hij muzikaal mee met de “Scream”-trilogie en “The Faculty” (1998). De vrij donkere en inhoudsloze films “Resident Evil” en “Blade II” wisselt hij in het jaar 2002 af met het luchtigere, toegankelijkere en veel betere “The Dangerous Lives Of Alter Boys”. Het is misschien ook door die verschillende films dat hij zonder veel problemen dramatische muziek met romantische tussenstukken kan combineren. Best vergeet je meteen de openingstrack van “Hellboy”, want de muziek die begint pas echt bij het tweede en derde nummer. Beltrami werkt met vijf centrale thema’s. Het thema voor onze held keert een paar keer terug in de film, maar op de soundtrack hoor je het slechts twee keer in “Meet Hellboy” en “Stand By Your Man”. Opvallend is dat Beltrami het bij heel korte muziekstukken houdt. “Soul Sucker” is met zijn drie minuten eenendertig seconden de langste track. Doordat de nummers allemaal zo kort zijn kan je vrij moeilijk echt in de sfeer komen van het verhaal en de muziek.Het zijn niet meteen de luidste composities die opvallen, maar wel de serene nummers met veruit het elfde nummer “Father’s Funeral” als beste. Iedere keer draaien we onze volume knop naar omhoog. Het doet heel sterk denken aan “Mary Goes To Jesus”, een al even betoverende en recente compositie van John Debney voor “The Passion Of The Christ”. Beide nummers kennen een zelfde opbouw en ook de climax is gelijkaardig. Het enige verschil is dat Debney gebruik maakt van een koor en Beltrami niet. Net dat koor maakt het stuk van Debney een tikkeltje krachtiger. Ook “Liz Sherman” is een prachtig stukje van muzikale harmonie dat meteen opvalt. “Kroenen’s Lied” heeft dan weer een hoog operagehalte met een sterke referentie naar Wagner en moet de aanwezigheid van de Nazis weergeven. Een soundtrack vol afwisseling dus, en zeker een van Beltrami’s betere werken én een van de betere scores van dit jaar. 1. Oct. 7th, 1944 1:182. Meet Hellboy 1:293. Main Title 1:064. Snow Walkers 2:225. Liz Sherman 2:266. Fireproof 1:347. Rooftop Tango 1:138. Wake Up Dead 3:199. Evil Doers 2:4410. Kroenen’s Lied 1:5711. Father’s Funeral 2:0312. Alley Fight 3:1113. Nazis 2:4314. Investigating Liz 3:2215. Abe Sapien 1:2816. Mechanical Mausoleum 0:4117. Soul Sucker 3:3118. Stand By Your Man 2:3219. Hellboy and Liz 2:0020. B.P.R.D. 2:58

Nieuws generiek
urgent.fm

Big Fish

Ed Bloom (Albert Finney) ziet alles groot. Zijn levensverhaal bestaat uit fabelachtige belevenissen, reusachtige personages en steeds wandelt hij door het leven met een grote glimlach op zijn gezicht. Wie niet zo blij is met diens interpretatie van het verleden is zijn zoon Will (Billy Crudup). Ergens onderweg is de relatie tussen de twee verwaterd vooral door toedoen van zijn vader, aldus Billy. Hij vindt immers dat hij nergens in de avonturen past, en dat die avonturen vaak uit de context zijn getrokken en alle geloofwaardigheid missen. Dat alles heeft Billy’s onzekerheid alleen maar doen toenemen. Zelfs nu dat Ed ziek is, hebben de twee het moeilijk om elkaar terug te vinden. Praten is geen vanzelfsprekendheid. Zoals Tim Burton bestaan er geen twee. De filmmaker brengt als geen andere cineast wondermooie sprookjes tot leven. De occasionele misser zoals zijn versie van “Planet Of The Apes” vergeten we even. Het liefst denken we aan “Edward Scissorhands” of “Sleepy Hollow”. We zijn alvast benieuwd naar zijn interpretatie van “Charlie And The Chocolate Factory”. Hopelijk heeft die film een even grote uitstraling als zijn jongste kindje “Big Fish” dat nu op dvd verschijnt.Tim Burton levert een film af met een hart. De verhalen van Ed geven je een warm gevoel, vooral de ontmoeting tussen de jonge Ed (Ewan McGregor) en het meisje van zijn leven Sandra (Alison Lohman). Een veld vol met haar lievelingsbloemen of het moment dat de wereld stil blijft staan als Ed haar voor het eerst ziet, het laat geen enkele romanticus koud. De film mag dan nog zoveel mooie elementen bevatten, we kunnen niet zeggen dat Ed ons volledig heeft kunnen overtuigen van al dat moois. Maar hetzelfde kunnen we zeggen van alle andere films die dit jaar waren genomineerd voor de Oscar van Beste Film. Zelf noemt Burton het geen fantasie, het is gewoon iets larger than life, een tikkeltje overdreven maar ergens zit de waarheid verborgen. Daniel Wallace, de auteur van het boek, noemt het toepasselijk een kleine vis in een grote vijver. Dat de fantasie van Burton zo goed als oneindig is blijkt ook uit de anekdotes die de acteurs vertellen op de extra’s. Voor Ewan McGregor was het precies of hij om de drie dagen een andere film maakte. De ene keer is hij een bankovervaller, de andere keer wordt hij aangevallen door bijen en plots probeert hij een varken te vangen. En net dat is zowel de sterkte als het zwakke punt van deze film. De verschillende scènes zijn afzonderlijk krachtiger dan de film als geheel. Van een rechtuit verhaal kan je niet echt spreken. Maar laat dat je vooral niet tegenhouden om deze film te bekijken. Iedereen heeft toch een tikkeltje fantasie nodig. De extra’s:- Audio commentaar Tim Burton- The Character’s Journey (8,30 min.)- Fact or fiction (7 min.)- Tim Burton: Storyteller (7, 30 min.)- A Fairytale World (9,30 min.)- Creatures Features (6,20 min.)- The Author’s Journey (8 min.)- Trivia Quiz- Fish tales- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

The Day After Tomorrow

Klimatoloog Jack Hall (Dennis Quaid) wordt tijdens een expeditie geconfronteerd met een ongewoon natuurfenomeen. Een reusachtig blok ijs scheurt aan een van de polen. Zou het kunnen dat Moeder Natuur eindelijk wraak neemt op de mens voor alle vervuilingen die de aarde maar moet slikken. Hall heeft een theorie ontwikkeld dat er ooit een nieuwe ijstijd zal komen waarbij de mens het onderspit zal delven. Alleen heeft hij zich blijkbaar vergist wat het tijdstip betreft. Binnen een korte tijdspanne razen er immense tornado’s over het land, wordt New York overspoeld door een vloedgolf die al even snel verandert in een dikke ijslaag. Tussen de berichtgevingen door aan de president en de bevolking, wil Hall zoon Sam (Jake Gyllenhaal) in veiligheid brengen. Alleen bevindt die zich ettelijke kilometers verder in het oog van de storm. Ben ik de enige die vindt dat speciale en digitale effecten eerder een vloek zijn voor de filmindustrie dan een zege? Die effecten eisen steeds een grotere rol op en ze krijgen die ook zonder probleem. Het verhaal en de personages worden naar de achtergrond verschoven terwijl die twee elementen net een film maken of breken. Een triestig voorbeeld daarvan is “The Day After Tomorrow”, een prent die past in de categorie rampenfilm. Dat is niet enkel omwille van het onderwerp, maar ook gewoon omdat de film zelf een ramp is. Naast een heel aantrekkelijke titel is deze “The Day After Tomorrow” niet meer dan een storm in een glaswater. Roland Emmerich (“Godzilla”) gaat reeds compleet de mist in met zijn openingsshot dat volledig artificieel is samengesteld. Hij begaat de hele film door dezelfde missers. We weten dat je niet zomaar New York kunt laten overspoelen door een vloedgolf, maar naar hedendaagse normen is dit echt zwak. Het deed ons denken aan de walgelijke surfscène uit “Die Another Day”. Toegegeven, de vlucht van de vogels is een prachtig beeld. De slechte effecten zijn een eerste zwak punt. Het tweede en derde zwakke punt is het belachelijke verhaal en de fletse personages. Dat we slecht omgaan met de natuur dat weten we allemaal en het is best interessant de oorzaken daarvan te weten. Maar Dennis Quaid is niet het soort van acteur die dit allemaal geloofwaardig kan verkopen. We liggen er absoluut niet wakker van dat zijn zoon ergens vastzit in een bibliotheek. Dit is en blijft een Hollywood-film en dan weten we hoe dit gaat eindigen: sentimenteel, onpersoonlijk, leeg en compleet zinloos. De personages laten ons gewoon koud, letterlijk en figuurlijk. De dvd is verkrijgbaar in twee versie's. De ene bevat al wat meer extra's dan de andere, voor wie er niet genoeg kan van krijgen... . De extra’s:- Audio commentaar door Roland Emmerich, Mark Gordon en Barry Chusid- Audio commentaar door Jeffrey Nachmanoff, Ueli Steiger, David Brenner en Barry Chusid- Het maken van The Day After Tomorrow- De productie- De nabewerking- 10 verwijderde scènes- Wetenschap en politiek over de klimaatsveranderingen- Interactive kijk op natuurrampen- Beroemde wereldiconen

Nieuws generiek
urgent.fm

Man On Fire

Rayburn (Christopher Walken) omschrijft zijn goeie vriend Creasy (Denzel Washington) als een man die op het punt staat om zijn meesterwerk te maken. Een meesterwerk dat het nodige bloedvergiet eist. Creasy wordt namelijk aangenomen als bodyguard van de kleine Pita (een schitterende Dakota Fanning “I Am Sam”). Geen overbodige luxe want in Latijns Amerika wordt er om de 60 minuten iemand ontvoerd. In 70 procent van de gevallen vallen er dodelijke slachtoffers. Tussen de twee ontstaat er sterke band. Hij is niet enkel haar beschermer, hij wordt ook zo een beetje een tweede vader. En dan slaat natuurlijk het noodlot toe. Denzels personage gaat achter de slechterik aan en is bereid zijn leven te geven voor dat van de kleine Pita. Wie genoten heeft van “Spy Game” die raden we zeker aan om te gaan kijken naar “Man On Fire”. Waarom, wel Tony Scott levert opnieuw een sterke film af. Zo eentje waarin de acteurs tonen wat acteren is en ze doen dat door middel van een aantal sterke dialogen. Zo vertelt Creasy dat hij geen oordeel velt over mensen. Dat is de taak van God. Hij zorgt er alleen voor dat de persoon God wat sneller ontmoet dan verwacht. De rode draad doorheen deze film is dat familie het meest belangrijke is wat er bestaat in dit leven. Dat gaan we niet tegenspreken.Denzel Washington geeft ons een compleet ander beeld van hoe een bodyguard leeft en wat er met hem omgaan als je het vergelijkt met de vertolking van Kevin Costner in “The Bodyguard”. En als we moeten kiezen tussen Whitney Houston en Dakota Fanning, dan kiezen we resoluut voor Fanning. In “I Am Sam” draagt ze zorg voor Sean Penn en hier doet ze dat voor Denzel Washington. Beklemmend is de hele ontvoeringscène en vertederend mooi is het gesprekje tussen de twee over Creasy’s verleden. De kleine meid acteert alsof ze het al jaren doet. En ze mag het zeker nog ettelijke jaren blijven doen. Wat de soundtrack betreft stelt Harry Gregson-Williams (“Shrek 2”) ons een beetje teleur. De muziek past perfect bij de film en Williams weet wat componeren is. Alleen konden we aanvankelijk niet afzonderlijk naar deze score luisteren. De nummers zijn daarvoor veel te kort en nergens zit er een echte lijn in. “Main Title” is qua tempo, stijl en volume een te grote breuk met het zachtaardige ritme van het openingsnummer “Una Palabra” door Carlos Varela” en “Taxi” dat daarop volgt. Zo is de hele soundtrack samengesteld. Van heel rustige muziek naar een complete chaos van geluid. Net als je de sfeer hebt geproefd van het ene moment is het zo voorbij en moet je proeven van het andere. Een waardige maar niet direct representatieve afsluiter is “Man On Fire Remix” van Hybrid met Lisa Gerrard. 1. Una Palabra, Carlos Varela 1:192. Main Title 3:053. Taxi 0:534. El Paso 0:415. Creasy’s Room 0:346. The Rave* 4:237. Pita’s Sorrow 1:478. Nightmare 1:069. Bullet Tells The Truth 1:3610. Followed 1:0211. Smiling 0:4812. You Are Her Father 1:4513. No Mariachi 0:4314. The Drop 2:5815. Angel Vengador, Gabriel Gonzalez 1:2216. You Betrayed Me 1:2517. She’s Dead 0:4318. The Crime Scene 0:5719. Pita’s Room 1:4820. Gonzalez 1:5721. Oye Como Va, Kinky 4:4022. La Niña 1:4923. Creasy’s Art is Death 0:5424. The Voice 2:5925. Sanchez Family 4:4526. The Rooftop 5:0727. The End Music by Harry Gregson-Williams, Lisa Gerrard 9:3428. Man On Fire Remix by Hybrid, Lisa Gerrard 3:41

Nieuws generiek
urgent.fm

Jeepers Creepers 2

23 dagen lang krijgt een monster vrij spel. Gedurende die periode mag het zoveel eten als het maar kan. Die feestmaaltijd bestaat louter uit mensenvlees. Armen, benen, hoofden…onder de lichaamsdelen bestaat er geen discriminatie. Terwijl het ding in de eerste “Jeepers Creepers” nog een kleine hap kreeg, staat deze keer op het menu een buslading vol jonge, malse basketbalspelers en hun bijhorend aanhangsels, de cheerleaders. Maar voor die aan de beurt komen, passeert het ding nog even bij een vader van twee zonen. De kleine Billy wordt het eerste slachtoffer van het monster. En voor elke vader is dat een geldige reden om wraak te nemen op de dader. De eerste “Jeepers Creepers” was beslist nog doenbaar en bij momenten aangenaam vertier. Maar zeggen dat we er koude rillingen van kregen zou heel ongeloofwaardig overkomen. En dat we vol spanningen zaten te wachten op een sequel is ook teveel van het goede. Voor veel van deze jonge acteurs is deze film hun gedroomde kans om mee te spelen in een echte film. Maar veel meer dan een hapklare brok zijn ze niet. Als een van hen de stap naar een echte film kan maken, dan moeten ze toch enig talent bezitten. Talent dat ze in deze film verdomd goed kunnen verbergen. Neen, dit is niet het soort van film dat je in de bioscoop wilt zien, zelfs niet op dvd. Niets maar dan ook niets kan ons daarvan overtuigen. We hebben het gezien en willen dat nu zo snel mogelijk vergeten. En als er iemand maar denkt om een derde deel te maken, dan geven we die persoonlijk een draai om de oren.

Nieuws generiek
urgent.fm

Steve + Sky

Steve is een xtc-dealer die voortaan enkel aan zichzelf denkt en de waarheid zegt, ondanks alles. Sky is blond, 1meter 78, 22 jaar en zij doet alles wat je haar vraagt. Tussen de twee is er een vonk, een aantrekking, iets. Bij de een is het al wat sterker dan bij de andere, maar de passie laait bij momenten hoog op. Dat is zo een beetje het verhaal van “Steve + Sky”. Een ongewone lovestory in het dialect en waarin de hoofdpersonages vrij hun gedachten delen met de kijker. Zo komen we te weten dat 15.000 prostituees per dag elk zo’n 4 klanten helpen, goed voor 75.000 Belgen die dagelijks …euhm…aan hun trekken komen. Felix Van Groeningen is verantwoordelijk voor dit ongewone liefdesverhaal van Belgische makelij. In 2000 draaide hij de kortfilm“50cc” en studeerde hij met onderscheiding af aan de KASK in Gent. “Steve + Sky” mag je dus beschouwen als zijn grote stap in de filmwereld. Dankzij een goede montage, aardige dialogen en kleurrijke personages heeft deze prent iets meer te bieden dan louter schaars geklede meiden en vieze mannen met teveel geld. Het bekendste gezicht is dat van Titus De Voogdt. Die bekendheid dankt hij bij het grote publiek vooral aan zijn vertolking in “Any Way The Wind Blows” van Tom Barman. Daarin is hij een van de Gentse plakkers. De Voogdt en Van Groeningen kennen elkaar al langer. Titus speelde namelijk ook al mee in “50cc” en het theaterstuk “Best Of”. In “Steve + Sky” is Titus meer bezorgd om de koffie die hij heeft gemorst op zijn maatpak dan om het meisje die net een epilepsieaanval krijgt. Maar toch is het Johan Heldenbergh die als Jean Claude alle aandacht naar zich toe trekt. De combinatie van lang haar, een snor van dubieuze snit, manier van praten en zijn rolstoel geven zijn vertolking een meerwaarde. Zijn kort optreden ook al in “Any Way The Winds Blows” als die vervelende kerel die geilt op zijn computerspecialiste was al even opmerkelijk. De making of geeft vooral een sfeerbeeld van hoe het allemaal op de set verliep. Veel inzicht over de film, de personages, de visie van de regisseur moet je niet verwachten. De belangrijkste informatie krijgen we van een crewlid. Dat lid zegt dat snoepjes van de witte producten er anders uitzien maar net hetzelfde smaken. De stem herkende we meteen. Het is die van de Oost-Vlaamse Eef, bekende van haar uitspraak dat je een pekinees vol kunt stoppen met pralines in het tweede seizoen van “De Mol”. De traditionele deleted scenes zijn vervangen door first cuts, die tonen hoe de scènes een eerste keer werden gemonteerd voordat ze in een definitieve versie werden gegoten. De soundtrack werd samengesteld door de broertjes Dewaele en is een verzameling van de meest uiteenlopende nummers. Terwijl De Voogdt en Bafort zorgen voor de beats of love, zorgen de broers voor de beats of music. Naast werk van TC Matic en Flesh & Bones, staat ook “J’aime la vie” van Sandra Kim (het eerste meisje waarop Steve verliefd was) en Marco Borsato met “Dromen zijn bedrog” op die cd. Een regelrechte klassieker die iedereen in huis moet hebben is “Dag Vreemde Man” van Ann Christy, een pracht van een nummer door een zangeres die ons veel te vroeg heeft verlaten. Gelukkig kunnen we ons troosten met de gedachten dat er nog muzieksamenstellers zijn met een goede smaak.De extra’s:- Making of (18 min.)- 6 first cuts (23 min.)- Videoclip “???” – De Brassers- Prostitutie in België (0,50 min.)- Steve in Frankrijk (1,16 min.)- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Scary Movie 3

Dvd’s bekijken is niet altijd een pretje. Het kan een echte marteling zijn. Dat hebben we nog maar eens aan de lijve ondervonden tijdens het bekijken van “Scary Movie 3”. Het onvoorstelbare is bovendien dat deze film verschijnt in een dubbele dvd-versie. Nog meer fun? Neen, absoluut niet. Het moet zowat de eerste keer zijn dat we geïrriteerd naar de extra’s hebben gekeken. Het alternatief einde duurt eindeloos lang en is verre van grappig. Hetzelfde kunnen we zeggen van de deleted scenes en van alle andere extra’s. De producer beweert dat deze prent gebaseerd is op “The Tempest” van Shakespeare. Andere opties die we horen zijn “Sophie’s Choice” ontmoet “Spider-Man 2” en “The Pianist” versus “My Dinner With Andre”. Maar we kunnen met grote zekerheid zeggen dat het uitgangspunt deze keer een parodie is op “The Ring”, al herkennen we ook veel elementen uit “Signs”, “8 Mile” en “The Matrix”. Voor wie “The Ring” niet heeft gezien vertellen we er even bij dat journaliste Cindy binnen de zeven dagen de betekenis moet achterhalen van een videotape, zoniet sterft ze. Hoe ze dat doet maakt niet uit en eigenlijk interesseert het niemand. Wat de makers vooral voor oog hebben is het verkopen van humor, verpakt als een film. Het ligt misschien aan ons, maar op geen enkel moment hebben we kunnen lachen. Pamela Anderson en Jenny McCarthy mogen als twee schoolmeiden de openingsscène voor hun rekening nemen. Het moet voor pubers zowat de ultieme droom zijn. De aandacht gaat vooral uit naar de string van McCarthy en de borsten van Anderson, die precies in elk shot groter worden…. De aandacht verschuift vervolgens naar het koppel Charlie Sheen en Denise Richards. Zij mogen de prachtige scène uit “Signs” tussen Mel Gibson en zijn echtgenote verkrachten. Niet lang daarna hebben we alle hoop opgegeven dat er ons iets echt zal kunnen bekoren. Dat hebben namen als Queen Latifah, Ja Rule en Macy Gray niet kunnen verhelpen. De extra’s:- Alternate ending (15 min.)- Deleted scenes- Outtakes- Bloopers- Making of (22 min.)- The Making of Scary Movie 3 for real (5 min.)- Hulk vs Alien (4 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Circus in Gent

Het enige stenen circus van Vlaanderen, ook wel bekend als het Nieuwe Circus, wordt binnenkort aangekocht door de stad Gent. Schepen Geert Versnick van openbare werken kondigde alvast aan het circus aan de Lammersstraat te willen slopen. Dat lokte een hoop protest uit.De toekomst van het Circus Mahy lijkt verbonden aan die van het Forum dat er in Gent zou moeten komen. Dit prestigeuze project zou naast het Circus gebouwd worden. Een gerenoveerd circus zou dan deel uitmaken van dat Forum. Als het er komt, want Vlaams minister Anciaux is allesbehalve enthousiast over dit Forum. Wat er dan wel met het circus Mahy gebeurt, is vooralsnog onzeker.Wie de bouwval achter de Sint-Pietersnieuwstraat kent is misschien verbaasd over de emoties die het oproept. Maar Gent blijkt een rijk verleden als circusstad te hebben. Dat ondervonden Lauwke en Eline toen ze meegingen met een stadswandeling georganiseerd door het Huis van Alijn. Wetenschappelijk medewerkster Els Veraverbeke vertelde hen alles over de circusgeschiedenis van Gent.Wie het circus eens wil bekijken kan de hele week terecht aan de Lammersstraat. Openingstijden vindt je op de site van het Huis van Alijn. Daar vindt je ook meer informatie over de tentoonstelling ‘De Ontembare passie voor het circusleven’, die nog tot 14 november loopt in het Huis van Alijn. Wie wil meepraten over de toekomst van het Circus van Alijn tenslotte kan aanstaande zondag 10 oktober terecht in de Vooruit. Daar zullen onder andere burgemeester Frank Beke en schepen Geert Versnick deelnemen aan een debat, georganiseerd door Vooruit en Victoria Deluxe, over het Circus Mahy.

939 940 941 942 943
944
945 946 947 948 949
luister nu:
MIDI
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×