Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

The West Wing

Soms mag je zo hard blijven dromen zonder dat de droom uitkomt. Een van mijn dromen is dat Martin Sheen op een dag zich president van Amerika mag noemen. De wereld zal er meteen een stuk aangenamer uitzien. En het beeld van de Amerikanen over de hele wereld zal compleet veranderen. Maar het blijft bij een droom. Gelukkig kan ik mij troosten met de televisiereeks “The West Wing”. Ik ben dan ook dolgelukkig met het verschijnen van het vierde seizoen op dvd. Al is het nieuwe er wel van af en is dit vierde seizoen minder verslavend dan de voorgaande reeksen.Zowat de helft van dit vierde seizoen wordt gedomineerd door de presidents-verkiezingen. Verkiezingen die zullen uitmaken of Barlet voor een tweede ambtstermijn en de komende vier jaar de machtigste man van de wereld mag spelen. Mijn kleine teen vermoedt van wel, want anders heeft de reeks geen bestaansreden meer. Als je de kandidaat ziet en hoort van de Republikeinen, dan weet je dat Bartlet gaat winnen. Het is alleen afwachten hoe het volk reageert op de onthullingen dat hun president lijdt aan multiple sclerose. En vooral dat hij dat heeft geheimgehouden. Mensen komen en gaan. Sam (Rob Lowe) heeft een nieuwe roeping gevonden. Hij waagt zijn kans als kandidaat in Orange County. De rijkste buurt van Amerika dat vol Republikeinen zit. Toch wil Sam daar verkozen worden en zo zetelen in het Congres. Dat betekent meteen ook het afscheid van Rob Lowe. Als plaatsvervanger kiest hij voor Will Bailey (Joshua Malina). Niemand kan de naam van de arme man onthouden, maar zijn doorzettingsvermogen, gedrevenheid, stuntelig overkomen en vooral zijn teksten staan wel in ieders geheugen gegrift. In dit vierde seizoen passeren een aantal bekende gezichten. De ene blijft al iets langer hangen dan de andere. Maar allemaal laten ze wel een indruk na. Mary-Louise Parker mag als feministe de plannen van Josh (Bradley Whitford) lekker dwarsbomen. En als de presidentsvrouw er zich ook mee moeit, dan is Josh nergens nog veilig. Zowel Matthew Perry als Christian Slater mogen dan weer het hart sneller laten slaan van Joshs assistente Donna (Janel Moloney). Het hart van de president slaat ook wat sneller maar dan op een minder aangename manier dankzij de komst van zijn nieuwe en eigenzinnige secretaresse Mrs. Fiderer (Lily Tomlin). Er is ook plaats voor romantiek. Zo krijgt CJ bezoek van een oud lief, Toby doet honderden huwelijksaanzoeken en Charlie smacht naar Zoey. Verder wil het presidentieel vliegtuig Air Force One vol journalisten niet landen en een genocide in Kundu moet gestopt worden. Natuurlijk hebben de scenaristen ook deze keer gezorgd voor een cliffhanger van formaat. Eentje waarbij je gaat smeken dat het vijfde seizoen niet lang meer op zich laat wachten. Al heeft het vertrek van bedenker Aaron Sorkin de reeks geen goed gedaan.

Nieuws generiek
urgent.fm

Kinderen van Dewindt

De reeks “Kinderen van Dewindt” kan je al een tijdje bekijken op één. Het vertelt het levensverhaal van jonge ondernemers in Antwerpen. Naast de noodzakelijke problemen op het werk kent de familie ook tegenslagen op persoonlijk vlak. De bekendste gezichten die rondlopen zijn die van Vic De Wachter, Gene Bervoets, Axel Daeseleire en Manuela Van Werde die ons in “Vlaanderen Vakantieland” de mooiste plekjes laat zien in Vlaanderen en daarbuiten. Muziek mag ook niet ontbreken bij een televisiereeks. Andrea Cronenberghs doet het voor “Windkracht 10”, Eimear Quinn kiest “Stille Waters” en Toots Thielemans blaast de lucht uit zijn longen en in de mondharmonica voor “Witse”. Voor “Kinderen van Dewindt” viel de keuze op Lemon, de muziekgroep uit Brugge die al scoorde met sfeervolle nummers zoals “Summer Ghosts” en “Stay With Me”. Die twee nummers staan op deze soundtrack. Net zoals bijna alle andere nummers die je kan terugvinden op “Magnetic”, die eerste cd van Lemon. “Clear” en “Decaf” hebben deze versie niet gehaald. In plaats daarvan krijg je wel “Blind” (het titelnummer van de reeks), “Promise Me” en “Common Stakes”. Echt verrassend kan je de soundtrack niet noemen. Het is eerder een nieuwe uitgave van “Magnetic”. De stem van zanger Hans Vermeersch doet klinkt dus nog steeds hetzelfde. En doet me denken aan die van Coldplay terwijl de nummers meer iets weg hebben van Arid. Niet zo heel moeilijk, want de groep heeft samengewerkt met Steven Van Havere, de drummer van Arid. Verwijzingen naar andere muzikanten en invloeden bestaan er genoeg.Easy money & playing it save kan je deze soundtrack noemen. Terwijl talent zich toch nergens zorgen over moet maken. Kijk naar Sioen. De jonge Gentenaar schreef de muziek voor “Team Spirit II”. Hij hergebruikte daarvoor zijn eigen materiaal. Met dat verschil dat hij sommige nummers wat herwerkte én hij schreef ook nieuwe nummers en instrumentale muziek. Een gemist kans voor Lemon? Absoluut. Al klinken de vertrouwde nummers wondermooi door onze luidsprekers.1. Blind (2:24)2. Stay With Me (4:31)3. Scream (3:50)4. Summer Ghosts (3:23)5. Boys For Toys (3:42)6. Promise Me (6:06)7. Timberline (3:33)8. Invincible (2:19)9. All Excuses (4:05)10. How You Prove Me Wrong (4:38)11. Common Stakes (4:59)12. Choose Life (5:15)

Nieuws generiek
urgent.fm

Wimbledon

Er moet zoiets bestaan als een formule waardoor Britste romantische komedies je hart veroveren. Kijk maar naar films zoals “Four Weddings And A Funeral”, “Notting Hill” en “Love Actually”. Elke keer is het kijken en genieten. Ik ben ook gevallen voor de jongste productie “Wimbledon”. De termen game, set & match zijn hier heel terecht op zijn plaats. Natuurlijk mag ook de term love niet ontbreken. En die love zie je niet alleen op het tennisveld, maar ook ernaast. Al zien we Venus, Serena, Kim en Justin niet meteen keuvelen in de douches van Wimbledon of rollebollen op het gras met hun mannelijke collega's zoals Andy Roddick of de vrouwonvriendelijke Marat Safin. De Brit Tim Henman kijkt best niet naar de film als hij nog wat hoopt koestert op die Wimbledon-overwinning. Tennisspeler Peter (Peter) Colt (Paul Bettany) stond ooit 11de op de wereldranglijst. Hij is winnaar van de British Davis Cup en twee titels. Daar is het voor hem allemaal bij gebleven. Nu staat hij op 119de plaats. Niet slecht want er zijn wel 4 miljoen tennisspelers in de hele wereld. Maar het betekent wel dat er 118 beter, sneller en vooral jonger zijn dan hem. Peter heeft vooral angst voor het moment dat de bal hem passeert en blijft passeren. De oudere speler krijgt een wildcard en mag starten in Wimbledon. Wat zijn resultaat ook mag zijn, het wordt zijn allerlaatste tornooi. Hij kan daarna immers aan de slag als tennisleraar voor rijpere dames met een (on)gezonde interesse in alle facetten van de tenniswereld. Door stom toeval ontmoet hij de Amerikaanse belofte Lizzie Bradbury (Kirsten Dunst). Beiden zijn niet vies van wat geflikflooi voor een wedstrijd, ook niet erna. Maar ze willen het vooral leuk en ontspannend houden. En niemand mag het weten, zeker Lizzie’s vader niet. Dat kan geen probleem zijn met de pers die de twee op de voet volgt... Verwacht je zeker niet aan een diepgaande inside look van het hele tennisgebeuren. Je krijgt de dingen die je verwacht: regenbuien, bijgeloof, paparazzi, baljongens die bekogeld worden door tennisballen, op geld beluste managers en jonge spelers met een veel te groot ego. Peter geeft bijvoorbeeld de opmerking dat zijn eerste tegenstander nog moet ontdekken wat masturbatie is! Nog voor de film vijf minuten bezig is, weet je al hoe dit gaat aflopen. Een ramp is het zeker niet. Je kijkt en geniet. De hele film door lijkt het alsof het leven een en al zonneschijn is, zelfs tijdens de mindere periodes. Het is niet direct een realistisch feit, maar we mogen toch eens dromen. Die droomwereld wordt versterkt door “This Years Love” van David Grey en enkele nummers van de Sugababes tijdens de vele romantische momenten. De man verantwoordelijk voor al die zonneschijn is Paul Bettany (“A Knight’s Tale”). Hij vormt een serieuze concurrentie voor Hugh Grant als de nieuwe loverboy binnen het genre. Hij overtuigt alles en iedereen met zijn casual overkomen, gevatte dialogen en geslaagde voice-over. Na 1000 ballen, 300 dagen per jaar en een carrière van 25 jaar weet hij dat sport dodelijk kan zijn. Al die tijd houdt hij zich vast aan zijn liefde voor zijn grillige familie en zijn beste vriend Dieter. Je kan Kirsten Dunst (“Spider-Man”) niet kwalijk nemen dat ze voor zijn charmes valt, al valt ze dan wel heel makkelijk. Maar ze vraagt er natuurlijk zelf om met uitspraken zoals: “Hit this one… and I’ll sleep with you.” Richard Locraine (“Richard III”) kon rekenen op de medewerking van bekende tennisgezichten of bekende stemmen. Zo geven John McEnroe, John Barrett en Chris Evert hun professionele commentaar tijdens de wedstrijden zoals ze dat in het echte leven doen. Pat Cash mocht zijn ervaringen met het racket, de opslag en het net delen met de castleden. Op het vlak van extra’s valt het tegen. Die extra’s zijn vrij kort en leveren weinig interessant materiaal op (de bal werd vooral via technische snufjes toegevoegd). De extra’s:- Audio commentaar Richard Locraine & Paul Bettany- Welkom bij de club (3 min.)- Balcontrole (4, 45 min.)- Het coachen van een rijzende ster (2,50 min.)- Wimbledon achter de schermen (9, 44 min.)- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

De Kreuners XXL in het Sportpaleis

Zaterdag 5 maart stonden de Kreuners op het podium onder het grootste groene dak van België. Voor de tweede keer gaven ze daar een XXL-show met alle ingrediënten die een concert een fijne ervaring maken. De meest aangename verrassing van het concert was toch wel het optreden van Gunther van 'Stash', Frank Van der Linden van 'De mens' en Axel Peleman als...Exel Peleman. Alle grote nummers van De Kreuners werden nog eens gespeeld, afgewisseld met enkele recentere hits. In dit verslag een gesprek met Walter Grootaers, Ben Crabbé en Frank Van der Linden.

Nieuws generiek
urgent.fm

Mexicaan schopt keet in Gent

Erick Beltrán is een frisse dertiger die geboren is in het verre Mexico, maar die nu al geruime tijd zijn kunstzinnige tenten heeft opgeslaan in Amsterdam. Beltrán staat bekend als een figuur die heel wat stof doet opwaaien, en dat zullen we geweten hebben. Vanaf midden februari kunnen we een deel van zijn werk bewonderen in het S.M.A.K, onder de naam 'Punch Drunk'. De term is eigenlijk afkomstig uit de bokswereld en duidt een staat van verwarring aan bij de boksers nadat ze een aantal welgemikte vuistslagen hebben moeten incasseren.Wat die titel nu precies te maken heeft met de uiteindelijke thematiek van de tentoonstelling, zal u waarschijnlijk een worst wezen (of onderschat ik de diepgang van de gemiddelde Urgent-luisteraar?), maar kenmerkend voor het werk van Beltrán is in eerste instantie diens fascinatie voor taal, meer bepaald voor de grafische toepassing voor taal in de gedrukte media, zoals affiches, kranten, boeken en dergelijke meer, iets wat hij eigenlijk met de paplepel ingekregen heeft aangezien zijn vader grafisch vormgever is. Wat hem bovendien intrigeert, zijn de politieke en economische drijfveren van producenten van drukwerk. Concreet doet Beltrán enkele subtiele ingrepen in kranten, maakt hij foto’s, ontwerpt letters en manipuleert drukwerk, om zo de routine te doorbreken en de lezer ervan bewust te maken dat de media ons door de vormgeving en rangschikking van de nieuwsberichtenproberen op te dringen wat belangrijk is en wat niet. Zo heeft hij het Nederlandse dagblad Het Parool ooit zover gekregen dat ze alle punten en komma’s in een editie lieten wegvallen.Dat is natuurlijk niet aan de aandacht ontsnapt van het S.M.A.K. dat prompt Beltrán uitnodigde om “kleine ingrepen te realiseren in de stad”, wat praktisch gezien neerkomt op tijdelijke installaties en performances in de stad. Parallel met de interventie in de stad werd een kleine complementaire presentatie van de betrokken kunstenaar gebracht in het museum.De tentoonstelling ‘Punch-drunk’ wordt gekoppeld aan drie interventies. De eerste vond plaats in de krant ‘De Standaard’. In de krant van vrijdag 18 februari werd namelijk de afbeelding op de voorpagina vervangen door het woord ‘twijfel’.De tweede interventie konden we bekijken in de stad zelf. Op vrijdagochtend 18 februari werden 10.000 affiches met het woord ‘twijfel’ verspreid over enkele winkelwandelstraten, in de buurt van de Koestraat en Mageleinstraat. Op die manier heeft hij de stadsdiensten wel tegen zich in het harnas gejaagd, omdat het papier niet tijdig werd opgeruimd en de straten zich door de regen ontpopt hadden tot papierbrij. Inkt vloeide uit de pennen van de arm der wet...Het derde luik van het project vindt plaats in het SMAK zelf. In een van de kleine kabinetzaaltjes van het museum presenteert Beltrán een bescheiden installatie-annex-archief, dat volledig bestaat uit beelden die hij zelf als kunstenaar selecteerde. Bij wijze van kennismaking brengt hij er een klein overzicht van zijn recente projecten. Het leukste daarvan is 'Nothing is true', een reeks van meer dan honderd alledaagse leugens in de trant van “Ik doe het morgen wel”, die telkens in mooie klassieke lettertypes op affiches gedrukt werden en op de muur geplakt.De tentoonstelling van Beltrán zelf is een bezoek aan het SMAK al meer dan waard, zoveel is duidelijk. Voor de kritische zielen die nog een extra duwtje in de rug nodig hebben, kort nog even dit: naast het speelse werk van Beltrán kan je als kunstliefhebber ook nog genieten van de foto’s en de nieuwe film 'Portable Stones' van de Ierse Orla Berhaus, en de sculpturen en aquarellen van Bernd Lohaus, een vrij bekende naam in het internationale kunstwereldje, zo blijkt. Ook Belgische kunst is vertegenwoordigd in het SMAK met de tekeningen en schilderijen van Michaël Borremans. Je moet een verdomd goed excuus hebben om weg te blijven uit het S.M.A.K...De tentoonstelling 'Punch Drunk' loopt nog t.e.m. 13 maart in het S.M.A.K., en studenten betalen 3.80 lapkes (normale prijs: 5 euro).redactie Café Civilisé

Nieuws generiek
urgent.fm

Akira Kurosawa volume 3

Met Akira Kurosawa zijn we ondertussen gekomen aan dvd-box volume nummer drie. Dit deel bevat opnieuw vier klassiekers van formaat. Acteur Toshirô Mifune eist in drie van de vier films alle aandacht op. Je kan hem geen ongelijk geven en de man verdient ook gewoon die aandacht. Aan je dvd-collectie mag je dus de volgende vier films toevoegen: “Stray Dog” (1949), “Throne Of Blood” (1957), “The Bad Sleep Well” (1960) en “Dodes’ka-den” (1970).“Stray Dog” markeert de derde samenwerking tussen Toshirô Mifune en Kurosawa. Voor de gelegenheid belichten ze de leerling-meester relatie onder politieagenten. Een van de nachtmerries die politieagenten kunnen hebben is het kwijtspelen van hun dienstpistool. Die nachtmerrie wordt bittere realiteit voor Murakami (Toshirô Mifune). Op een overbezette bus verliest hij zijn pistool. Als politieagent kan je dat niet maken, zeker niet als wapens in het Tokyo van de jaren 1940 schaars goed zijn. De jongeman gaat dan maar opzoek naar zijn wapen. Hij krijgt daarbij de hulp van Sato (Takashi Shimura). Zijn zoektocht leidt hen naar de donkere hoeken van de criminele wereld. Het wapen zou gebruikt zijn in een aantal misdadige feiten. Wie wil weten hoe je Shakespeare in een Japans kleedje kunt stoppen dan moet je beslist eens kijken naar “Throne Of Blood”. Washizu (Toshirô Mifune) en Miki (Minoru Chiaki) bevinden zich midden in een donker bos tijdens een groot onweer. Ze ontmoeten een oude vrouw die Washizu een veelbelovende toekomst voorspelt. Washizu en zijn vrouw helpen het lot een beetje en de voorspelling komt uit. Alleen is Washizu niet gezegend met blijvende macht en rijkdom. Iedereen wil wel een deel van zijn triomfantelijk leven opeisen. Het klinkt allemaal bekend in de oren en dat is het ook. Het verhaal is immers gebaseerd op “Macbeth”. Het drama “The Bad Sleep Well” is dan weer lichtjes gebaseerd op een ander klassiek werk van Shakespeare namelijk “Hamlet”. Voor de gelegenheid dompelt Kurosawa het verhaal onder in een film noir atmosfeer. Wie anders dan Toshirô Mifune speelt hierin de hoofdrol. Deze keer is Nishi een man belust op wraak voor de dood van diens vader. Hij werkt in een welvarend bouwbedrijf en trouwt met de dochter van zijn baas. Het huwelijk kenmerkt zich door heel wat donkere tijden. Nishi wil namelijk wraak nemen op zijn baas en daarvoor zijn alle middelen goed. Met deze film biedt Kurosawa weerstand en kritiek op de zakenwereld in Japan. In “Dodes’ka-den” staat leven en overleven centraal. Voor het eerst maakt Kurosawa gebruikt van kleur. En hij doet dat voortreffelijk. Het geheel heeft veel weg van een schilderij waarbij zorgvuldig is nagedacht over elke kleur en elke lichtinval. Hij toont ons het leven van een aantal straatlopers. Ze vullen hun dagen door het rijden in denkbeeldige trams en ander onschuldig en minder onschuldig kattenkwaad. De titel verwijst naar het geluid dat de tram maakt. “Dodes’ka-den” was de eerste film afgeleverd door de groep Four Knights bestaande uit vier gerenommeerde regisseurs: Akira Kurosawa, Keisuke Kinoshita, Masaki Kobayashi en Kon Ichikawa. De kleuren moesten de sobere toon van het verhaal en de personages afzwakken. Maar de vrij depressieve ondertoon van deze film kon echter geen publiek aantrekken waardoor de film ook flopte aan de kassa. Het betekende meteen ook het einde van de samenwerking tussen de vier meesters. Niet lang daarna ondernam Kurosawa ook een zelfmoordpoging. Gelukkig bleef het toen nog bij een poging.

Nieuws generiek
urgent.fm

'Beuysband' in De Kopergietery

"Alles is te koop" zei de Duitse kunstenaar Joseph Beuys ooit. In de nieuwe Kopergietery-productie ‘Beuysband’ vragen ze zich af: "Ook jezelf?" Vier personen. Eén houdt vooral van zichzelf, één heeft de neiging van iedereen te houden en één houdt schijnbaar van niemand. De vierde heeft geen eigen identiteit en recupereert die van de anderen. Beroemd worden, dat lijkt die vierde wel wat. En waarmee kan je beroemder worden dan met een boysband? Seppe, Boiana en Alexandre smeden volop plannetjes en halen Elise er als onmisbaar vierde lid bij. Maar elk personage heeft zijn willetje en wanneer de liefde opduikt, ontstaan er spanningen.Johan De Smet, artistiek leider van De Kopergietery, en choreografe Natasha Pire wilden een nieuw medium uitproberen: de dans-strip. Geen theater, geen dans, maar een visuele vertelling. En daarin zijn ze meer dan geslaagd. De beperkte dialogen vormen de lijm tussen de dans- en zangstukken die het ware verhaal vertellen. Uitgelaten in het begin als Seppe zijn ‘Boysband’-voorstel lanceert, vol pijn wanneer Boiana afgewezen wordt in de liefde, aangrijpend wanneer de boysband toch niet zaligmakend blijkt te zijn.De vier dansers/zangers/acteurs zetten geloofwaardig hun personage neer. De schuchtere Elise bloeit open en toont wat een indrukwekkende stem ze verbergt. Mijn aanvankelijke scepsis over de danskunsten van de andere drie moest ik al gauw bijschaven. De frêle Boiana toont in een prachtige verleidingsscène met Seppe haar souplesse. Krachtpatserij, letterlijk dan, krijg je in een bijzonder grappige scène tussen Seppe en Alexandre: bodybuildersposes à volonté. De voorstelling behandelt een uitgebreid scala aan emoties die de spelers overtuigend weten te brengen. In het begin misschien een beetje té duidelijk. Tot zo ver mijn kritiek.‘Beuysband’ toont een wereld waarin je jezelf mag zijn, maar niet zonder slag of stoot. Opgroeien is immers niet gemakkelijk. Een voorstelling voor iedereen die kan dromen...Première: 25 en 26 februari in De Kopergietery, telkens om 20u00. Daarna gaat de voorstelling op reis doorheen Vlaanderen. In april keert ze terug naar haar roots.

Nieuws generiek
urgent.fm

Spanglish

De nekharen van haters van Adam Sandler staan spontaan recht als ze de posters en andere informatie over “Spanglish” bekijken. Maar wees gerust “Spanglish” is geen typische Adam Sandler-film. De jongeman wordt wel handig gebruikt of misbruikt in de marketingcampagne. Een hoofdrol in de film heeft hij (gelukkig) niet. “Spanglish” vertelt het verhaal van een gezin waar het een en ander misloopt. Flor komt uit Mexico en wordt housekeeper bij de disfunctionele familie. Dat ze geen woord Engels spreekt is bijzaak. De komst van Flor verandert hun kijk op elkaar en de maatschappij. Het klinkt nogal melig en vol clichés, maar ja. De componist van dienst is Hans Zimmer. Bekend van het grotere actiewerk zoals voor “King Arthur” en “The Rock”. Maar ook bekend van heel tedere en gevoelige muziekstukjes uit zoals “As Good As It Gets”. Met de nodige sturm und drang toond de Duitser zich opnieuw dat hij ook een hart heeft en hartverwarmende muziek kan componeren. Trouwens, de film betekent de derde samenwerking van Zimmer met regisseur James L. Brooks (de andere twee zijn “As Good As It Gets” en “I’ll Do Anything”). Hans Zimmers openingsthema begint met hoe kan het ook anders Spaanse gitaarklanken. Hij benut hetzelfde instrument en dezelfde klanken in veel nummers. De ene keer wat meer dramatischer gespeeld dan de andere keer, naar gelang de actie op het scherm een zekere sfeer vraagt (“Learning English”, “Welcome to the Claskys”). Die herhaling is altijd de kracht en tevens de zwakte geweest van Zimmer. Hij zorgt voor grote herkenbaarheid in zijn muziek, maar soms is die herkenbaarheid te groot. De vioolpartijen en het speelse heeft veel weg van zijn werk voor “As Good As It Gets”. Met dat verschil dat de score voor “As Good As It Gets” heel romantisch overkomt en blijft hangen. “Spanglish” is gewoon mooi en daarmee uit. De komende maanden zal Zimmer het behoorlijk druk krijgen. Hij neemt de fakkel over van zijn protégee Klaus Badelt. Die schreef de muziek voor “Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl”. Zimmer mag de twee sequels doen. Ondertussen is de Duitser ook actief voor “Batman Begins, “The Ring Two”, “Madagascar” en “Over The Edge”. Je mag je de komende maanden dus nog meer verwachten aan Zimmer, Zimmer, Zimmer!1. Spanglish (2:46)2. The Beach (9:46)3. Welcome to the Claskys (3:19)4. Drunk and Disorderly (2:15)5. John Comes Home (1:55)6. Learning English (1:32)7. No Left (3:54)8. Malibu (3:16)9. Cooking (1:24)10. Bus Stop (5:08)11. They Can't Take That Away From Me, Cloris Leachman and Ian Hyland (3:00)

924 925 926 927 928
929
930 931 932 933 934
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×