Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

13 Going On 30

Jennifer Garner timmert rustig aan haar (film)carrière. Deze nieuwe Julia Roberts ken je van de televisiereeks “Alias”. Daarin verandert ze duchtig van outfit. Ondertussen staan naast naar haar naam de films “Pearl Harbour” en “Catch Me If You Can”. En dankzij “Daredevil” heeft ze nu ook haar eigen actiefilm “Elektra”. Daarop moeten wij nog even wachten. Maar ondertussen kan je haar bewonderen op dvd in de komedie “13 Going On 30”.Jenna heeft het als 13-jarige behoorlijk moeilijk. Ze wil niet origineel maar wel cool zijn. De mislukte schoolfoto’s maken alles nog veel erger. De opmerking van Jenna’s moeder, dat modellen geen mensen zijn, helpt niet. Jenna houdt vast aan haar lievelingsmagazine Poise. Ze wil graag behoren tot de Six Chicks, een groepje arrogante meiden van haar school. Maar zoals Jenna’s beste vriend Matt zegt, is een zevende lid geen optie. Tijdens een feestje wenst Jenna dat ze thirty, flirty & triving is. Met de hulp van wat magisch stof, komt haar wens uit. Jenna is plots een bloedmooie, slanke en succesvolle vrouw die werkt voor…Poise. Ze heeft alles wat haar gelukkig kan maken, alleen is dat nog niet het geval. “13 Going On 30” heeft meer iets van de 13de romantische komedie in een dozijn. Echt origineel kan je het sowieso niet noemen. Tom Hanks gaat Jennifer namelijk vooraf in de film “Big” (1988). Daarin wenst hij net hetzelfde. Alleen is Jennifer iets mooier om naar te kijken. Mark Ruffalo speelt de jongeman die haar blijft fascineren. Alleen blijft de reden onbekend. Ruffalo is gewoon teveel de simpele buurjongen en vonken tussen de twee zie je niet vliegen. Leuk zijn de oude hits uit de jaren ’80 zoals “Thriller” van Michael Jackson waarvan de cast alle danspasjes heeft geleerd. Of die onsterfelijke hit van Pet Benatar “Love Is A Battlefield”. De extra’s bevatten niet veel interessant materiaal. De verhalen dat Jennifer en haar collega’s op school tot de minder hippe bende behoorden, interesseren niet echt. Op het vlak van weggelaten scènes, zo’n 18 stuks, moet deze dvd zowat het record bezitten. Geen grootse film. Maar Jennifer kan troost vinden in de armen van lief Ben Affleck, als je dat een troost kunt noemen.De extra’s:- Audio commentaar regisseur- Audio commentaar producenten- 18 Weggelaten scènes- Music videos Pet Benetar “Love Is A Battle Field” en Rick Springfield “Jessie’s Girl”- Making of a teenage dream (19 min.)- Making of a teenage dream: another take (7, 30 min.)- I was a teenage geek (8 min.)- Bloopers (3 min.)- Video gallery (2 min.)- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Humphrey Bogart Collection

Als er een acteur is waar je nooit genoeg van kunt krijgen, dan is dat Humphrey Bogart. De man straalt charisma, overtuigingskracht en zelfbesef uit. Het is dan ook met plezier dat we voor de man tijd maken. Columbia heeft namelijk zes onvervalste klassiekers van Bogart gebundeld in een dvd-box. De titels op een rijtje zijn: “Sahara” (1943), “Dead Reackoning” (1947), “In A Lonely Place” (1950), “Sirocco” (1951), “The Caine Mutiny” (1954) en “The Harder They Fall” (1956). Humphrey Bogart zag het levenslicht op 25 december 1899. 75 films later sluit hij op 14 januari 1957 voorgoed zijn ogen. De boosdoener is keelkanker. Zelfs een acteur die zijn sigaret, bij voorkeur van het merk Chesterfield, kan laten acteren, is niet immuun voor deze ziekte. In de periode 1936 tot 1940 mag je maar liefst 28 van zijn films plaatsen. Dat is dus een stuk meer dan de zes films waarin we Jude Law dit jaar kunnen zien. Het is pas in de jaren daarna dat hij zijn meest succesvolle films maakt, namelijk “High Sierra”, “Casablanca” en “The Maltese Falcon”. Maar ook de films in deze box zijn meer dan de moeite waard. “Sahara” werd gemaakt tijdens W.O. II en diende als propagandamiddel. Bogart deelt samen met Britse, Franse, Zuid-Afrikaanse en Sudaanse soldaten een tank. Deze kleine groep geallieerden moeten het opnemen tegen de Duitse vijand in een gevecht om water. In “Dead Reackoning” moet Bogart als Rip Murdock een mysterie oplossen. Zijn goeie vriend Johnny verdwijnt plots. Alsof dat nog niet genoeg vragen oproept, wordt die vriend verdacht van moord. Hij botst op Coral de vrouw of beter de weduwe van de persoon die Johnny vermoord heeft. Nog minder geluk heeft Bogart in “In A Lonely Place”. Daarin wordt hij als schrijver Dixon Steele zelf verdacht van moord. Gelukkig bestaat er zoiets als een vriendelijke buurvrouw die hem een alibi geeft. Maar heeft ze daardoor haar eigen doodvonnis getekend?De minste van de films is “Sirocco”. Deze keer verkoopt Bogart wapens aan de rebellen in Damascus. De Fransen zijn daar niet blij mee. Voor wat hoort wat. In ruil voor bescherming moet hij belangrijke informatie doorspelen. En dat is dan weer tot groot ongenoegen van de andere partij. Geef mij dan maar Bogart in “The Caine Mutiny”. In deze film vindt er een muiterij plaats aanboord van een Amerikaans schip tijdens Wereldoorlog II. De spanning op het schip neemt toe. Want het doel van de muiterij is niet voor iedereen even duidelijk. Voor “The Harder They Fall” kruipt Humphrey Bogart voor het laatst in de huid van een personage. Geen soldaat, geen avonturier of politieman, maar een eenvoudige sportsjournalist. Maar zegt niet zomaar sportjournalist als Bogart die rol vertolkt. De partijen beperken de slagen niet enkel tot de boksring. Een interessant weetje ter afronding. Als je er goed oplet dan hoor je dat Bogart lispelt. Een gevolg van zijn legeravonturen. In de Duitse gedubde versies van zijn films merk je van zijn klein spraakgebrek helemaal niets. Zo zie je maar dat dubben toch nog een voordeel kan hebben. De extra’s:- Filmografieën- Trailers- Documentaire: “De restauratie”- Documentaire: “In A Lonley Place: Revisited »- Videofilm : The Bogart Collection- Fotogalerie- Advertentie materiaal

Nieuws generiek
urgent.fm

Garden State

Ik zou het wel weten: Louis Garrel. Jaja, die knappe Franse acteur met de sexy, mysterieuze, gevaarlijke blik in z’n ogen en het ‘u moet mij niet proberen negeren het lukt toch niet’ lichaam. Als ik een bekende actrice was en een producent vond die mij met tonnen geld wilde sponsoren voor mijn project, dan zou ik de hoofdrol spelen in dat project en zou hij -woehoew- mijn tegenspeler worden voor een romantische komedie inclusief deftige kusscène. Ah les rêves… Zach Braff regisseur, scenarist en hoofdrolspeler (tja, wat we zelf doen doen we toch gewoon beter!) bedacht zo ongeveer hetzelfde plan. Alleen hij hoefde niet te dromen… Zach, in de VS bekend als acteur in ‘Scrubs’, een ietwat gestoorde komische ziekenhuisreeks, kon immers o.a. Danny De Vito overtuigen producent van zijn project te worden. En met een mooi budgetje op zak nodigde hij prompt misses Natalie Portman uit om zijn ‘Sam’ te spelen in zijn ‘Garden State’. Sam is de bevallige, grappig nerveuze jongedame die Zachs’, of beter Andrews’ pad kruist wanneer deze na negen jaar afwezigheid bij de dood van zijn moeder naar zijn geboorteplaats New Jersey terugkeert. Het contact tussen Andrew en zijn ouders blijkt nooit echt goed geweest te zijn. Zach vermijdt daarom de confrontatie met zijn vader en zoekt z’n oude schoolmakkers op. Die zijn ondertussen grafdelver, ober in ‘Medieval Times’ of ongelofelijk rijk geworden. Samen met hen lummelt hij wat rond en al rondlummelend wordt hij steeds meer verliefd op Sam tot er uiteindelijk echt iets moois bloeit.Dit is het punt waarop u als lezer kan denken, OK het verhaaltje is verteld nu kan je ons gerust zonder veel meer te verraden vertellen waarom we de film wel of niet moeten bekijken. Wel of u de film wel of niet moet bekijken laat ik vanzelfsprekend aan u, de intelligente lezer over. Maar wat ik u wel kan vertellen is niks in de handen, niks in de mouwen, wat u hierboven las zijn de grote lijnen die u op uw bioscoopbord voorgeschoteld zal krijgen. Zach houdt het bij een eenvoudige romantische tragikomedie die hij u op net iets hippere wijze brengt dan de gemiddelde films in dit genre. Verwacht u dus aan niets meer, maar ook niet minder dan dat. Mag dat dan niet? Jawel, maar als we lezen dat Zach Braff met deze film verschillende keren bekroond werd als beste debuterende regisseur van 2004 in de VS dan vind ik dat we op z’n minst wel iets meer op een filmplateautje hadden mogen krijgen. Nee, sorry, ik heb het niet gezien beste… Vonden jullie dan niet dat Zach-regisseur het zichzelf als Zach-hoofdrolspeler net iets te makkelijk maakte? Zach speelt immers een bij momenten grappige twintiger die het allemaal niet meer zo goed weet. Ligt dit niet enorm dicht bij de persoon die Zach in de realiteit zou kunnen zijn? En vonden jullie ook niet dat Zachs’ naturel eerder meer vertelde over wie Zach in het echte leven zou kunnen zijn dan dat het iets over zijn ongelofelijke acteertalenten zou vertellen? Het excuus kan zijn dat ‘Garden State’ een semi-persoonlijk verhaal (ik heb dit woord uit het programmaboekje van de Studioskoop gepikt, ssst!) moet zien. Maar mij had Zach dan niet veel boeienders te vertellen dan eender wie van mijn vrienden waar ik op zaterdagavond een pintje mee ga drinken. En de andere personages. Tja, die doen het allemaal niet zo slecht. Maar ook daar hetzelfde verhaal. Is het echt zo wereldschokkend dat acteurs in een film rollen vertolken die heel dicht aanleunen bij wie zij in de realiteit zouden kunnen zijn? Of voor de karikaturen in de film, is het echt zo merkwaardig dat iemand een rol speelt die heel dicht bij zijn opvatting van wat humor zou moeten zijn ligt? Nee, mix de ingrediënten van Garden State nog een paar keer met een andere mixer en met gemak maak je een ‘Golden State’, ‘Sunshine State’ en een ‘Centennial State’. Maar goed Zach heeft zichzelf natuurlijk niet tot belofte van het afgelopen jaar uitgeroepen. Misschien wilde hij niet meer dan zich eens goed amuseren op een filmset, een leuk filmpje draaien met mooie liedjes en goede vriendjes worden met Natalie Portman. En eerlijk gezegd, Zach, als het zo zou zijn: groot gelijk jongen!

Nieuws generiek
urgent.fm

The Punisher

In 1989 kroop Dolph Lundgren in de huid van “The Punisher”. Weliswaar weinig succesvol, want de film verschijnt meteen op video. De waaier aan recente films toont dat er vandaag plaats is voor helden. Dat bewijst het succes van bijvoorbeeld “Spider-man” en “X-Men”. En als ook Batman en Superman een tweede kans krijgen, waarom “The Punisher” niet. Jonathan Hensleigh moest de klus klaren in 50 dagen, de helft van de meeste actiefilms, en met een budget van 28 miljoen dollar. Ons verdict… Frank Castle (Tom Jane) is een gevierd handhaver van de wet. Hij heeft net zijn laatste undercoveroperatie afgerond. De rest van zijn tijd wil hij nu spenderen aan zijn vrouw en kind. Alleen vindt hij weinig rust. Tijdens die laatste opdracht sterft immers een van de zonen van Howard Saint (John Travolta). En die wil wraak nemen op Frank. Maar voor zijn vrouw Livia (Laura Harring) is dat niet genoeg. Castle’s hele familie moet sterven. Frank overleeft de slachting en neemt op zijn beurt wraak op de daders. “The Punisher” is qua figuur en qua film anders dan zijn Marvel-voorgangers. Het personage maakt voor het eerst zijn opwachting in de stripverhalen van “The Amazing Spider-Man” in 1974. Het is een man van vlees en bloed. Zonder superkrachten, zonder tweede identiteit en zonder bijzondere gaven, behalve dat hij een zogoed als fataal kogelschot overleeft. Enkel met zijn brutale kracht, een gepantserde wagen en een groot wraakgevoel gaat hij de slechteriken achterna. “The Punisher” is een matige actiefilm met een hart. Wat onmiddellijk opvalt, is het heel subtiele thema van Carlo Siliotto. Als je het een eerste keer hoort, dan klinkt het absoluut niet op zijn plaats in een actiefilm. Maar net uit dat thema haalt de film zijn menselijkheid. Tom Jane (soms ook bekend als Thomas Jane) is vooralsnog geen bekende naam. Zijn palmares laat dat ook niet meteen toe. Ik moet al serieus nadenken welke rol hij speelde in pakweg “Face/Off”, “Under Suspicion” en “Dreamcatcher”. Toegegeven, bij deze laatste film is dat geen ramp. Zijn onbekende kop werkt wel in zijn voordeel. Het maakt hem geloofwaardiger en echter. De mooie Rebecca Romijn-Stamos (Mystique uit “X-Men”) huppelt een paar keer vrolijk in beeld. Maar een relevante rol heeft ze niet. John Travolta kruipt dan weer precies terug in de huid van Gabriel Shear, het personage dat hij speelt in “Swordfish” (2001). Het budget zorgde zoals vaker voor de nodige kopzorgen. Het scenario voorzag een groot gevecht in Koeweit dat de basis vormt voor het karakter van Frank Castle. Maar wegens geen budget werd dat allemaal geschrapt. Ook de oorspronkelijke lengte van 2uur en 40 minuten sneuvelde. Het is een beetje wachten of er al dan niet een vervolg komt. Er is sprake van wel, met Jisaw als de slechterik, maar eerst zien hoeveel geld de dvd opbrengt. De extra’s:- Audio Commentaar door Jonathan Hensleigh- 2 Deleted Scenes (met of zonder commentaar van de regisseur)- Keeping It Real: Punisher Stunts (27 min.)- Making Of: War Journal: On The Set Of “The Punisher” (28 min.)- Music Video: “Step Up” by Drowning Pool

Nieuws generiek
urgent.fm

The Aviator

Componist Howard Shore zal voor eeuwig en altijd verbonden blijven aan de “The Lord Of The Rings”. Maar de goeie man schreef voordien al mooie muziek. Denk maar aan het beklijvende thema uit “The Silence Of The Lambs” of de macabere stemming in “Se7en”. Een aantal films vergeten we liever (“Striptease”, “Guilty As Sin”, “Sliver”), maar gelukkig is zijn score voor “The Aviator” eentje dat je moet onthouden. En onthouden dat doen we zeker. Niet zozeer omdat hij daarvoor een Golden Globe in ontvangst nam. Maar eerder omdat de muziek wordt gespeeld door ons eigen Vlaams Radio Orkest. Howard Shore vertoefde vorig jaar in ons land naar aanleiding van zijn concert in het Sportpaleis. Tijdens de repetities met het Vlaams Radio Orkest viel het specifieke geluid van de zaal en het orkest hem op. Het geluid paste perfect bij de score die hij aan het schrijven was voor “The Aviator”. De film vertelt een stuk uit het leven van Howard Hughes. Meer bepaald de periode tussen 1927 en 1947. Films, vrouwen en vliegtuigen domineren binnen die tijdspanne Hughes’ leven. In “Catch Me If You Can” wordt Leonardo DiCaprio’s personage de “James Bond of the sky” genoemd. Voor “The Aviator” is die titel ook van toepassing. Leo ziet ze immers vliegen, letterlijk en figuurlijk. Want voor zijn 2de collaboratie met Martin Scorsese (na “Gangs Of New York”) kreeg hij recent een Golden Globe als beste acteur voor zijn vertolking van Howard Hughes. Of hij ook met de Oscar gaat lopen, is twijfelachtig. De concurrentie van Jamie Foxx voor zijn rol als Ray Charles in “Ray” is zeer groot. De muziek voor “The Aviator” klinkt compleet anders dan de vertrouwde melodieën uit “The Lord Of The Rings”. En dat is een goeie zaak. Van bij de eerste noot is het bingo! Heel klassiek en tegelijk heel modern. Het klinkt haast ongewoon voor filmmuziek. De soundtrack heb ik ondertussen al een ontelbaar keer beluisterd. Gewoon omdat die goed is in zijn geheel. Een favoriete track heb ik niet zoals vaker wel het geval is. Het openingsnummer “Icarus” is veruit de meest opvallende en opzwepende track. En voor je het weet heb je meteen alweer de hele soundtrack beluisterd. Andere hoogtepunten zijn “H-1 Racer Plane” en “Hollywood 1927”. Er bestaat ook nog een soundtrack met daarop popnummers die de sfeer van deze vervlogen tijden weergeven. Maar zelf verkies ik de score van Howard Shore.1. Icarus (3:58)2. There is No Great Genius Without Some Form of Madness (2:50)3. Muirfield (2:22)4. H-1 Racer Plane (3:20)5. Quarantine (3:52)6. Hollywood 1927 (2:59)7. The Mighty Hercules (3:32)8. Howard Robard Hughes, Jr. (3:57)9. America's Aviation Hero (2:05)10. 7000 Romaine (2:22)11. The Germ Free Zone (2:49)12. Screening Room (5:27)13. Long Beach Harbour 1947 (3:49)14. The Way of the Future (4:01)

Nieuws generiek
urgent.fm

Idool 2004 in Concert

Idool 2004, de razendpopulaire zangtalentenjacht (of toch zeker een razendpopulaire interactie met de jury) op VTM, krijgt net als vorig seizoen een verlengstuk in het Antwerpse Sportpaleis. Zondag 6 februari om 14u30 maken de tien finalisten voor de laatste keer hun opwachting in de Antwerpse evenemententempel om tijdens IDOOL 2004 IN CONCERT nog eens het beste van zichzelf te geven. Tickets via teleticketservice: 070 345 345 www.teleticketservice.com

Nieuws generiek
urgent.fm

Personal Velocity

Iedereen leeft aan zijn of haar eigen tempo. Dat merk je als je even stilstaat en kijkt naar de mensen om je heen. Sommigen hebben een lief, anderen zijn reeds getrouwd. Sommigen werken noestig aan hun schoolcarrière, anderen werken al een paar jaar in een bedrijf. Niet alleen ziet ons leven er anders uit, het verloopt ook volgens een andere snelheid. Deze twee elementen staan centraal in de film “Personal Velocity” (2002). De film is gebaseerd op het werk van Rebecca Miller, dochter van schrijver Arthur Miller. Ze heeft meteen ook de regie op haar genomen. Actrices Kyra Sedgwick, Parker Posey en Fairuza Balk spelen drie verschillende vrouwen. Maar onderling vertonen ze gelijkenissen. Delia (Kyra Sedgwick) wordt met de regelmaat van de klok in elkaar geslagen door haar liefhebbende echtgenoot. Na het zoveelste blauw oog, pakt ze eindelijk haar biezen en haar kinderen. Greta (Parker Posey) stelt vast dat ze is uitgekeken op haar relatie en haar echtgenoot. Gelukkig kan ze terugvallen op haar schrijverscarrière, waar ze nu eindelijk de erkenning krijgt die ze verdient. De derde vrouw is Paula (Pairuza Balk). Zij geeft de tiener Kevin een lift. Al snel wordt duidelijk dat Kevin een geheim heeft. Het is onrechtvaardig dat inhoudsloze en stompzinnige vrouwenrollen zoals die in “Catwoman” met heel veel aandacht gaan lopen. Oké, de aandacht rond Halle Berry in die film was niet direct positief. Maar publiciteit is en blijft publiciteit. En het omgekeerde zie je dan ook. Goeie vrouwenrollen komen weinig onder de aandacht omdat de film zelf te weinig aantrekkingskracht bezit. Maar dit is een film die meer dan een kans verdiend. De drie vrouwen denken dat weglopen de oplossing is voor hun problemen. Maar uiteindelijk is de confrontatie aangaan beter dan vluchten.De vrouwen lopen immers niet enkel alleen weg van hun wederhelften. Ze willen ook het leven dat ze leiden en hebben opgebouwd achterlaten of veranderen. Elk verhaal heeft een eigen tempo, structuur, look en kracht. Maar het is vooral het verhaal van Greta dat het meest blijft hangen. Ergens maak je ook de link tussen schrijfster Rebecca Miller en haar vader. Als dochter van heeft ze ongetwijfeld lang op de achtergrond moeten (op)kijken naar hem. Met dit werk maakt ze hier en daar komaf met haar eigen verleden. Het leverde haar een prijs op tijdens het Sundance Filmfestival. De dvd die in mijn dvd-speler belandde bevat geen extra’s, behalve dan de trailer. Maar er bestaat ook een dvd-versie met daarop meer tekst en uitleg door de cast & crew. De extra’s:- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Panj É Asr

Panj É AsrMij moet je al lang niet meer overtuigen dat de goede bedoelingen van de Amerikanen niet altijd even goed zijn. Neem nu Afghanistan. Het land verkeert in de grootste ellende onder het bewind van de Taliban. Na de invasie van de Amerikanen en bondgenoten gaat het niet veel beter. De Taliban werd weliswaar de deur gewezen, maar voor de bevolking verandert er weinig of niets. Meteen stel je ook de vraag of die grote opkuis wel de beste oplossing is geweest.We kunnen immers de leefgewoontes, tradities en de hele cultuur van de Afghaanse bevolking niet vergelijken met die van het Westen. Wat wij belangrijk vinden is bijzaak voor hen en omgekeerd. Dat moest een einde komen aan de onderdrukking, de tirannie en het eindeloos geweld. Maar dan moet het ook voor iedereen gelden. Voor een vrouw is het leven in Afghanistan voor en na nog even moeilijk. De jonge vrouw Nogreh wil zoveel mogelijk mensen helpen. De beste manier om dat te doen, is gewoon president worden. Maar zoiets wordt je niet van vandaag op morgen, zeker niet als je een vrouw bent. Ze moet haar mannelijke medemens haast overtuigen dat vrouwen meer kunnen dan louter kinderen op de wereld zetten. Daarbij komt nog dat haar familie in de grootste armoede en onzekerheid leeft. Deze film is zeker niet voor iedereen weggelegd. Er is in eerste instantie het trage tempo. Verwacht je zeker niet aan een snelle montage. Beschouw of bekijk het meer als een documentaire, een weergave van gebeurtenissen in alle eenvoud. Het is vooral iets voor liefhebbers van bijvoorbeeld documentaires die je op pakweg Canvas kunt zien.Samira Makhmalbaf ging met deze film in 2003 op het Filmfestival van Cannes lopen met de Prijs van de Jury. In 2000 scoorde ze reeds internationaal succes met “Blackboards”. Het maken van films zit in defamilie. Haar vader is immers Mohsen Makhmalbaf. Hij regisseerde onder andere “Bicycleran” (1987) en “Sib” (1998). En voor wie zich nog afvraagt waarvoor de titel staat, toch nog even de vertaling. In het Nederlands betekent “Panj É Asr” zoveel als vijf uur in de namiddag.

928 929 930 931 932
933
934 935 936 937 938
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×