Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Op de set van 'Flikken'

De 'kunstmatige' Flikken van Gent hebben hun handen weer vol met nieuwe opnames van de gelijknamige 'één'-serie.Op deze set werd gedurende een hele namiddag gewerkt om amper 3 minuten beeld te verzamelen...

Nieuws generiek
urgent.fm

CD-voorstelling Lieven Tavernier

Lieven Tavernier, klinkt misschien meer voor de generatie van onze ouders, maar niet voor wie van onvervalste levenskunst houdt. Lieven Tavernier is daar in al zijn bescheidenheid een zeer goed voorbeeld van. Hij schreef enkele hits van kleinkunstzanger Jan De Wilde, zoals “De fanfare van honger en dorst” – een klassieker aan menig kampvuur - en “De eerste sneeuw”.Het heeft hem er lang van weerhouden om zelf op te treden. Mede omdat hij altijd de vraag kreeg waarom hij steeds de nummers van Jan De Wilde speelde. Maar enkele jongere muzikanten hebben hem dan gelukkig toch kunnen overtuigen om samen nummers te maken en op te treden. Zij het nog steeds met een grote bescheidenheid.Lieven Tavernier is in de eerste plaats een zeer getalenteerd liedjesschrijver. Zijn songs zijn kleine levensverhalen, tijdsdocumenten van wat rondom ons gebeurt. “De frieten van Helga” zullen dankzij hem altijd gemeengoed blijven.Zelf vindt hij zich niet zo’n groot muzikant, beweert slechts 3 gitaarakkoorden te kennen... Maar hij kan zich wel vinden in “Het Gespuis” met o.a. Derek en Bruno Deneckere. Voor Lieven Tavernier een gezegende formatie, omdat niet alle aandacht naar hem gaat. Al die heisa rond een nieuwe CD en zo, vindt hij trouwens toch wat te veel. Hij doet er dan ook wel een tijdje over om een nieuwe CD uit te brengen.Gelukkig viel het deze keer mee. Op de vorige CD “Ilja” hebben we 8 jaar moeten wachten. Op deze CD “Niet voorbij” slechts 3 jaar. Het is een heel intiem tijdsdocument geworden, “herfstig” noemen ze hem. Het mooie is dat hij licht melancholisch is zonder pathetisch te worden. Het gaat over de kleine dingen van het leven: herinneringen aan een verloren gegane geliefde, wandelen aan zee, dagdromen, wind en sneeuw,... De teksten zijn erg mooi, bijna gedichten op muziek : “Ze kijkt naar mij, ze ziet me niet : het sneeuwt in haar hoofd. Ze zegt me dat ze vlinders ruikt, kan ik dat ook niet?”En dan die zachte, bijna vertellende stem van Lieven Tavernier. Ik hou enorm van zijn stemtimbre. Ook helemaal zoals hij is: bescheiden en zacht, maar met een glimlach die erdoor komt piepen. Om ’s avonds bij de stoof gezellig bij weg te smelten...De muzikanten die hem begeleiden, Nils De Caster op lap steel guitar en mandoline en Yves Meersschaert op piano, keyboards en accordeon, vullen het timbre van de songs heel mooi aan. Met hun arrangementen geven ze de nummers een enorme warmte mee. Dat ligt niet alleen aan de mooie klanken van hun instrumenten, maar ook aan de melodieën die soms wat klassiek aandoen en dan weer heel jazzy kunnen zijn. Zoals het bisnummer – een jamversie van “De eerste sneeuw”. De versie van Jan De Wilde was ik onmiddellijk vergeten! Maar dat nummer staat niet op de CD. Je zal dus zelf eens moeten gaan kijken.Op www.lieventavernier.be vind je de agenda terug. Ze spelen nog in enkele zaaltjes in Vlaanderen – hopelijk allemaal even gezellig als De Rode Pomp –en zijn alvast op 14 mei in de Fnac en op 5 juni in De Centrale in Gent te zien. En uiteraard kan je ook de CD kopen, na het concert of gewoon in de winkel.
Nieuws generiek
urgent.fm

Kadosh

Met de overgang naar het jaar 2000 denken velen dat de wereld er anders gaat uitzien. Aan de vooravond van die overgang gaat alles nog zijn gewone gang, zo ook in Israël. Rivka is al jaren gelukkig getrouwd met Meir. Alleen blijft het koppel kinderloos. In die cultuur wordt zoiets beschouwd als een schande. Meirs vader heeft als rabbi een grote invloed op de mensen en ook op zijn zoon. Die wil dat Meir scheidt en voor nakomelingen zorgt bij een andere vrouw. Ook Rivka’s zus Malka heeft het moeilijk. Zij heeft gevoelens voor Yossef. Maar alweer moeit de rabbi zich in het leven van de vrouw. Malka moet trouwen met een man die zie nog nooit heeft gezien en waarvan ze niet eens de naam kent. Met “Kadosh” (1999) vertelt Amos Gitai ons dat het leven in de ultra orthodoxe kant van Jerusalem geen lachertje is voor een vrouw. Vrouwen vervullen hoe pijnlijk dat ook is een tweederangsrol. Dat maakt Meir in een openingsscène overduidelijk. Tijdens een gebed dankt hij de Heer dat hij niet als vrouw werd geboren. De toon van de hele film is meteen gezet. Voor de rabbi moet een vrouw enkel zorgen voor nakomelingen meer niet. Kan ze dat niet dan heeft ze geen bestaansreden. Wat dat alles zoveel keer erger maakt is dat de oorzaak van die kinderloosheid niet bij Rivka ligt, maar wel bij Meir. De vrouwen beseffen dat ze in een rol worden geduwd die ze niet willen. Alleen ontbreekt hen de kracht en de moed om daartegen in te gaan, uit vrees voor represailles. De overgang naar een nieuw millennium vol verwachtingen en hoop blijkt tevergeefs. Tenzij de vrouwen zelf voor die oplossing zorgen, en dat kan je veelal beschouwen als wanhoopsdaad. Een pijnlijk voorbeeld is Malka’s huwelijksnacht. Die staat in schril contrast met Rivka’s verhaal en haar ervaring. Een film is goed omdat je dat voelt tijdens het bekijken ervan en na vooral afloop. Als die blijft nazinderen. “Kadosh” laat je niet koud of zou je niet koud mogen laten.

Nieuws generiek
urgent.fm

Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

Scenarist Charlie Kaufman doet zijn reputatie alweer alle eer aan. De schrijver van onder andere “Adaptation” en “Being John Malkovich” pende weer een prachtig verhaal neer. Eentje waar je aanvankelijk kop noch staart aan kunt vastknopen. Maar laat je gewoon meenemen op ontdekkingstocht, want dat is “Eternal Sunshine Of The Spotless Mind”. Het is een liefdesverhaal, een tocht doorheen emoties, herinneringen, verlangens, vreugde en verdriet. Kortom een filmervaring die je niet wilt vergeten. Joel (Jim Carrey) heeft een baaldag. Een buurman heeft zijn auto aangereden zonder een verontschuldiging achter te laten. Op weg naar het werk, verandert Joel van gedacht. In plaats van een hele dag op kantoor zitten, gaat hij naar de zee. Tijdens zijn strandwandeling en later in een bistro ziet hij Clementine (Kate Winslet). Tijdens de terugreis zit ze in dezelfde treincoupé. De twee raken aan de praat. Beiden hebben het gevoel dat ze elkaar van ergens kennen maar ze kunnen het niet precies thuisbrengen. Hun vermoeden klopt. Alleen is er meer aan de hand. Zonder dat ze het beseffen dringt de tijd. Nog even en beiden weten niet eens dat de andere bestaat. Joel en Clementine hebben namelijk een geschiedenis. De grote liefde is echter veranderd in haat. Ze willen elkaar voorgoed vergeten. Het bedrijf Lacuna kan herinneringen uit je geheugen voor eeuwig en altijd verbannen. Maar wat als je beseft dat je toch niet alleen en leeg wilt achterblijven. Toen ik de naam van Charlie Kaufman zag verschijnen, vreesde ik het ergste. Zijn vorige scenario’s vergden nogal wat denkwerk Gelukkig ben ik doorheen de jaren slimmer en wijzer geworden (al zeg ik het zelf). Toch was het niet echt kinderspel om deze film te volgen. Dat kinderspel mag je op een bepaalde momenten zelfs letterlijk nemen. Memorabel is de scène wanneer Jim Carrey en Kate Winslet in de afwasbak zwemmen. Jawel! Het kan enkel komen uit het brein van Kaufman. Toch kregen de acteurs voldoende ruimte voor hun eigen creatieve inbreng. Ook hun persoonlijke jeugdherinneringen vonden hun weg in de film. Regisseur Michel Gondry tovert met kleuren, beelden en geluiden. Hij schept een band tussen de kijker en de acteurs. Want iedereen weet hoe het voelt om iets of iemand te missen eens het er niet meer is. Tijd brengt vaak dan wel raad, maar de leegte zal nooit opgevuld worden. Het gemis blijft. En geef toe, een vervanging zoeken als je Kate Winslet in je armen heb mogen houden, is onmogelijk. Ze heeft vroeger al mijn hart veroverd. Ik heb nooit gedacht dat ze dat nog eens zou doen. Maar ik krijg ongelijk. Kate wandelt met het grootste gemak en met passende haarkleur doorheen het verhaal. Ze straalt en die uitstraling zorgt bij ons voor een goed gevoel. Haar Clementine is de wildere kant van Joel die hij ergens diep in zichzelf verstopt. Ze doet hem leven en leert hem op een kleurrijke manier naar het leven kijken. Met “Eternal” bevestigt Jim Carrey wat we al weten sinds “The Truman Show”. Carrey kan veel meer dan gekke bekken trekken en de onnozelaar uithangen. Hij zet zonder veel probleem een vertolking neer over een gewone man die iets ongewoons beleeft. In een van de extra’s vertelt hij dat je wordt gevormd door positieve en negatieve ervaringen. Dat alles maakt van jou de persoon wie je bent. Zo heb je ook goeie en slechte filmervaringen. Gelukkig willen we deze film nooit vergeten. De extra’s:- Commentaar Michel Gondry & Charlie Kaufman- A Look Inside (11, 14 min.)- A Conversation With Jim Carrey en Michel Gondry (15, 19 min.)- Deleted Scenes (6,41 min.)- Polyphonic Spree “Light & Day” Music Video- Lacuna Commercial (0,16 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Carnivàle

Het verhaal van “Carnivàle” moet je situeren in het Amerika van 1934. Het land en zijn inwoners likken nog steeds hun wonden na de grote crash van Wall Street. Iedereen behelpt zichzelf zoals ze willen en kunnen. Sommigen vinden soelaas in het entertainment dat een rondtrekkend circus aanbiedt. Anderen richten zich naar de hemel en bidden dat God hen uit hun ellendige situatie verlost. Midden in dat alles staat een jongeman centraal genaamd Ben. Ben Hawkins (Nick Stahl) verliest zijn moeder. Hij belandt bij die bewuste “Carnivàle”-groep. De artiesten zijn het levende bewijs van de verhalen die je kent. De verhalen over mensen met onmenselijke kenmerken. Zo bestaat de groep uit een waarzegster (Clea Duvall “21 Grams”) haar telekinetische moeder die aan het bed ligt gekluisterd. Je hebt de Siamese tweeling, de vrouw met de baard, de reus enz. Ben heeft ook een gave, een die alles kan veranderen. Hij kan namelijk de lamme terug laten lopen en geeft leven aan de dode. Ben heeft ook dromen. Hij droomt over een verleden, over een man, over oorlog en ellende. Die dromen verbinden hem met priester Justin Crowe (Clancy Brown). Die heeft ook een gave en gebruikt die gave in naam van God. Alleen is niet duidelijk aan welke kant de twee staan. Is dat de kant van het goede of van het kwade.“Carnivàle” is een reeks die qua sfeer sterk doet denken aan “Twin Peaks”. Het kan natuurlijk liggen aan de aanwezigheid van Michael J. Anderson, de dwerg uit die reeks en “Mulholland Drive”. Maar toch. De reeks bevat alle nodige elementen van een cultreeks in wording zoals “The Standing”. Je krijgt immers een clash van het supernatuurlijke en het geloof. In tijden van miserie zoals de grote depressie zie je dat beiden een opmars maken. Mensen worden beïnvloed door bizarre personages en situaties, het supernatuurlijke. Het dient als tijdelijke afleiding voor hun eigen miserabele toestand. Een afleiding die veelal misbruikt maakt van hun goedgelovigheid. Zo wordt Ben opgetrommeld als een genezer eens ze zijn gave ontdekken. Anderzijds heb je een hernieuwde aantrekkingskracht van de kerk. Alleen wordt het geloof eerder door de figuur van priester Crowe afgebeeld als een onderdrukking dan een redding. De eigenaar van een bordeel wordt afgeperst en gedwongen om zijn establishment af te staan voor het werk van God. Kort daarna pleegt de man zelfmoord. Net die dubieuze rol van priester Crowe en zijn handelingen doen vragen rijzen wie zijn volgelingen naar het licht brengt en wie de brede weg volgt naar het vagevuur. Vragen bestaan er ook over het voortbestaan van de reeks zelf. Het tweede seizoen eindigde met een cliffhanger van jewelste. Alleen wordt pas in juni beslist of er een derde seizoen komt. Afwachten dus. De extra’s:- Audiocommentaar aflevering 1, 2 en 10- Making Of Carnivale
Nieuws generiek
urgent.fm

Alien Vs Predator

Ergens in Antartica ontdekt een satelliet een piramide. De constructie bevindt zich meters onder het ijsoppervlakte. De rijke Charles Bishop Weyland (Lance Henriksen) stelt een team van archeologen samen. Zij moeten uitvissen welke eeuwenoude geheimen de piramide bevat. In plaats van goud en juwelen krijgen ze een strijd op leven en dood. De piramide is namelijk het oefenterrein van de predators. Het lokaas dat de aliens tot leven wekt is…het expeditieteam. De ultieme confrontatie tussen deze twee filmmonsters, het klinkt veelbelovend. Aan deze film gingen onder andere een stripverhaal, een computerspel en een hele speelgoedlijn vooraf. Een film kon dus niet uitblijven. Sigourney Weaver vertelt op een van de extra’s van Alien dvd-box dat ze een vierde Alien-film heeft gemaakt omdat ze zelf geen voorstander was van deze intergalactische ontmoeting. Maar het is er uiteindelijk wel van gekomen. Een goeie zaak kan je het niet noemen als je de prent bekijkt. De film mist compleet zijn doel. Dat de mensen overbodig zijn in dit verhaal dat weten we. Alleen betekent dat niet dat de personages ook kleurloos moeten rondhollen. Een voor een vallen ze ten prooi zonder dat het ons weinig kan schelen. Sanaa Lathan doet haar best als teamleidster maar ze is geen Ellen Ripley. Net dat mist deze film: een sterke tegenstander. Het uiteindelijke gevecht van onze slijmbal met het onzichtbaar wezen is slaapverwekkend. Fans van vooral de Alien-reeks moeten zeker uitkijken naar de kleine verwijzingen. Zo speelt Lance Henriksen, de robot Bishop in “Aliens” (1979), tijdens een scène op dezelfde manier met een pen zoals hij indertijd het hand van Bill Paxton te lijf gaat. De morscode die de satelliet ontvangt geeft de zin weer: “Whoever wins… we lose,” de tagline van de film. In een interview vertelt regisseur Paul W.S. Anderson (“Resident Evil”) ook nog dat Arnold Schwarzenegger een cameo ging doen als hij de verkiezingen in California verloor. Het heeft niet mogen zijn. Misschien maar best ook, want geen enkele partij komt als winnaar uit deze productie .De extra’s:- Audio commentaar Paul W.S. Anderson, Lance Henriksen & Sanaa Lathan- Audio commentaar Alec Gilis, Tom Woodruff & John Bruno- Alternatief begin
Nieuws generiek
urgent.fm

Tommy

Tommy is blind, doof en dom. Toch is er fysisch niets fout met de jongen. De oorzaak van zijn gedrag ligt bij zijn stiefvader. Die heeft namelijk zijn biologische vader vermoord. Zijn moeder zegt dat hij alles voorgoed moet vergeten. Tommy doet dat nogal extreem. Hij zondert zich af van zijn omgeving. Het enige wat hem soelaas biedt is pinball. De jongen is er een krak in en wordt zelfs wereldkampioen. Deze classic opera (zoals “Jesus Christ Superstar” en “The Wall”)ontstond in het brein van Pete Townshend. Hij vertelt bijna een uur lang over zijn creatie op een van de extra’s. De filmversie kwam er door een samenwerking tussen Ken Russel en de muziekgroep The Who, waarbij Townshed gitaar speelt. Toch werd er begin de jaren ’70 gedacht aan George Lucas als regisseur. Maar de verfilming van “American Graffiti” (1973) liet dat niet toe. Ook op het vlak van acteurs waren er een aantal wissels. Zo wilde Russell oorspronkelijk Christopher Lee voor de rol van de Doctor. Maar die vertoefde op dat moment in Thailand waar hij James Bond wilde doodschieten in “The Man With The Golden Gun” (1974). Gelukkig was Jack Nicholson wel beschikbaar. Zijn deel werd in 18 uur opgenomen en afgewerkt. Jack Nicholson is niet de enige bekende kop die je kan zien. Tommy ontmoet ook Tina Turner, Eric Clapton en Elton John. De ene al meer herkenbaar dan de andere. Het zal je niet verbazen dat Elton John achteraf zijn kostuum wilde houden. Een ander iets is dat het gebouw dat in de film afbrand daadwerkelijk tot as is herleid, weliswaar per ongeluk. De brandweer en de ordediensten deden hun job zoals het moest. Russell hoefde niet eens actie te roepen, gewoon filmen was de opdracht. Zo zie je maar dat een film maken soms heel eenvoudig kan zijn. De extra’s:- Director’s commentary- The story of sound (16,19 min.)- Press promo (21.12 min.)- Trailer- Ann-Margret spills the beans (9,26 min.)- Roger Daltrey interview (18,21 min.)- Pete Townsend interview (56,24 min.)- Ken Russell on Tommy (19,19 min.)
Nieuws generiek
urgent.fm

Met een pater op schok

De Sint-Pietersabdij is één van de topmonumenten van Gent. Voor toeristen is een bezoek aan dit indrukwekkende gebouw onvermijdelijk. Maar hoeveel Gentenaars en studenten in Gent lopen er zo vaak voorbij? Tijd om daar verandering in te brengen!Al voor de derde keer organiseert de Kunsthal Sint-Pietersabdij ‘Alison’. Alison is een digitale monnik die je meeneemt op een mysterieuze tocht door de abdij, de kerk en de tuinen. Bij het begin van je bezoek krijg je een klein pc’tje toegestopt en word je naar het vertrekpunt verwezen. Daar sta je er alleen voor. In elk geval, tot je computertje begint te leven en Alison verschijnt, de langharige geest van de monnik, vertolkt door Daan Hugaert. Alison leefde van 1753 tot 1823 en speelde een grote rol in het verzet van de Sint-Pietersabdij tegen de Franse bezetting aan het begin van de negentiende eeuw. Wanneer wij hem ontmoeten staat hij bij het dode lichaam van de jonge Rafaël en is door het dolle heen omdat hij nu eindelijk zijn verhaal kwijt kan aan een sterveling. Vanaf dat moment leidt Alison je door de abdij. Hij neemt je mee door de pandhof, naar de guillotinekamer, naar de vochtige kelders, de warme zolder, zijn vroegere vertrekken,… Onderweg verneem je de nodige informatie, doorspekt met anekdotes en knipoogjes. Werkelijkheid en fictie lopen vloeiend in elkaar over. Je leert de personages uit Alison’s verleden kennen, maar wordt ook op de hoogte gebracht van miskleunen in de architectuur, de Franse terreur, de Gentse dierentuin, de industrialisatie en nog zoveel meer.De rondleiding duurt anderhalf uur en laat je werkelijk elk hoekje van de abdij zien. Je hebt de touwtjes volledig zelf in handen, kan het videofilmpje doorspoelen of even stilzetten wanneer je op een bankje in de tuin van het zonnetje wil genieten. Heb je achteraf nog niet genoeg van Alison en zijn avonturen, dan kan je het hele verhaal nog eens beleven bij het lezen van de strip ‘Alison, het geheim van de gevallen engelen’. Is je honger naar historische weetjes dan nog niet gestild, dan moet je wachten tot 2006 want dan wordt de nieuwe Alison-strip gepland.Alison is de ideale manier om op een speelse manier kennis te maken met een zeer belangrijk monument in Gent en gaat op geen enkel moment vervelen. Je bezoekt de abdij best op een mooie dag aangezien je vaak buiten wandelt.Praktisch: Een bezoek aan de Sint-Pietersabdij met Alison als gids, leidt je ook langs de kleine permanent lopende tentoonstellingen. Momenteel is dat ‘Tussen Hemel en Aarde’.Jongeren tot 25 betalen 4 euroStudenten tot 25 jaar, betalen van dinsdag tot vrijdag 3 euroStudenten met cultuurcheques komen er gratis in
920 921 922 923 924
925
926 927 928 929 930
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×