Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Tarzan

Het verhaal van Tarzan, de baby die opgroeit in de jungle, kennen we allemaal. Handig want zo bespaar je toch iets op het vlak van kosten en promotie. Het verhaal van Edgar Rice Burroughs is dan ook wel al ontelbare keren verfilmd geweest. Maar dat houdt de creatieve geesten van Disney niet tegen. Ze gaan net de uitdaging aan en brengen dit personage op een speelse en avontuurlijke manier terug tot leven. Hun Tarzan is een gezonde jongen die door de gorilla Kala van een vroege dood wordt gered. De kleine mens doet vanaf dan zijn uiterste best wil hij enige erkenning krijgen van Kerchack, de leider van de gorilla’s. Tarzan zal zich echter nooit een volwaardig familielid mogen noemen. Door de komst van andere mensen stelt zich dan ook de vraag waar Tarzan zijn echte thuis ligt. Mits enige aandacht kan je makkelijk de acteurs herkennen die schuil gaan achter de verschillende stemmen. Glenn Close en Lance Hendriksen (“Alien Versus Predator”) zijn de adoptieouders van Tarzan (Tony Goldwyn “The Last Samurai”). De stem van de immer bevallige Minnie Driver (“Good Will Hunting”) past dan weer perfect bij de uitstraling en de klasse van haar Jane.Verrassend aan de Disney-versie is wel de hoge dosis aan gewelddadige taferelen. Zo redt Kala de kleine baby Tarzan uit de klauwen van een moordlustig luipaard genaamd Sabor. Dat beest weet van geen ophouden want jaren later staat Tarzan opnieuw tegenover dit roofdier en opnieuw is er een gevecht op leven en dood. Gelukkig is er ook plaats voor humor. Zo leeft komediante Rosie O’Donnell zich uit als een van de apen. Het personage dat mij haast over de grond doet rollen van het lachen, is Tantor. De kleine olifant is een moederskindje en zaagt als geen ander. Een memorabel en vooral heel grappig moment zie je wanneer Tantor aan het water staat, even voelt of het niet te koud is en vervolgens met een piepfijn stemmetje schreeuwt of het water weldegelijk zuiver genoeg is. De cast laat de muzikale intermezzo’s voor wat ze zijn. Die eer gaat naar Phil Collins. Het nummer “You’ll Be In My Heart” is op het randje van het melige af en het klinkt naar wat overdreven sentiment, maar het is de oude frontman van Genesis vergeven. Bryan Adams zou het op een zelfde manier geschreven en gezongen hebben. Grappig is het extra waarin Collins en boysband ’N Sync in de studio zitten voor een van de nummers. Justin Timberlake wil waarschijnlijk deze beelden liever niet meer zien. Hij ziet er uit als een afgelikte en geblondeerde babyface. De rest van de extra’s zijn zoals steeds bij Disney dik in orde. Je krijgt wat je verwacht en dat vinden we prima. De extra’s:- Audio commentary Bonnie Arnold, Chris Burck, Kevin Lima- Video “You’ll be in my heart”- Video “Strangers Like Me”- Session “Trashin’ The Camp” with ‘N Sync- 3 deleted scenes (9 min.)- History & development (6 min.) - The music of Tarzan (4 min.)- Story and editorial (5,50 min.)- The characters of Tarzan (20 min.)- Animation production (8 min.)- Publicity- Games & Activities

Nieuws generiek
urgent.fm

E.R.

Als het op verzwikkingen, breuken, bloed en operaties aankomt dan ben ik absoluut geen held. Toen we in het middelbaar voor de les biologie een konijn moesten opensnijden en vervolgens lucht in de longen blazen met de hulp van een rietje, dan stond ik lijkbleek aan het raam snakkend naar lucht. Een trauma heb ik er net niet aan overgehouden. Ik wist meteen dat dokter of verpleger niet de job van mijn leven zou worden, ook al was ik bijna weg maar dan door een bloedtekort. Ik hou het liever bij het bekijken van de vele verwikkelingen op de werkvloer van de spoedafdeling van een ziekenhuis in Chicago.De geestelijke vader van deze reeks is Michael Crichton, de man achter het verhaal van “Jurassic Parc” (1993). De spoedafdeling is Crichton niet onbekend want hij heeft zelf deze studies gevolgd. Hij liep zo’n 20 jaar rond met het idee van een tv-reeks. In 1994 is het dan zover. Sindsdien loopt de reeks ononderbroken op de Amerikaanse televisie en is het nog steeds één van de kijkcijferkanonnen. De reeks betekent voor George Clooney meteen ook de opstap naar het grotere werk, al waren de films “One Fine Day” (1996) en “Batman & Robin” (1997) geen hoogvliegers. Uiteindelijk dankt hij zijn filmcarrière deels aan regisseuse Mimi Leder. Ze regisseert een van de sterkste afleveringen uit 2de seizoen van “E.R.” en ze geeft Clooney de hoofdrol in “The Peacemaker” (1997). Een tv-reeks over een ziekenhuis dat betekent dat we onze handen mogen schrobben en wassen, patiënten onderzoeken, een diagnose stellen en die patiënten liefst genezen. Voor de vele mensen die er in een bed belanden is het vaak een nachtmerrie. Voor de zusters en de dokters al evenzeer. Naast hun dagdagelijkse opknapbeurten hebben ze ook immers een leven, al stelt hun sociaal leven bitter weinig voor. Werk en privé kunnen ze ook niet zomaar gescheiden houden. In de eerste drie seizoenen maken we bijvoorbeeld kennis met de sympathieke Susan Lewis. Zij levert een strijd met haar zus Cloe over diens levenswijze, gezondheid en de komst van Cloe’s baby. De jonge student John Carter (Noah Wyle) moet zichzelf bewijzen en respect afdwingen van onder andere zijn mentor dokter Benton (Eriq La Salle). Die dokter Benton legt de lat voor Carter en zichzelf hoog, want als zwarte arts mag hij niet falen. Al zorgt zijn relatie met een getrouwde collega voor spanning. Die spanning zien we ook in leven van Mark Green (Anthony Edwards). Hij raakt tijdens de reeks verwikkeld in bittere echtscheiding. Verder heb je nog de liefdesperikelen van zuster Hataway (Julliana Margulies) en het rebelse gedrag van kinderarts Douglas Ross (George Clooney). Terwijl de verschijning van bekende acteurs veelal het einde inluiden van een televisiereeks is dat allesbehalve zo bij “E.R.”. Zo zie je in die eerste drie seizoenen een pak bekend volk dat even op ziekenbezoek komt. Tot de happy few behoren onder andere Ewan McGregor, Kirsten Dunst, William H. Macy, Marg Helgenberg (“CSI”) en “Charlie’s Angels”-ster Lucy Liu. De dvd-boxen bevatten naast alle afleveringen ook een aantal extra’s zoals weggelaten scènes, een montage van een aantal bloopers en je krijgt ook interessante informatie zoals dat het script van een aflevering soms 75 pagina’s telt. Dat alles wordt dan in 8 dagen tijd gefilmd. Een aanrader voor de fans of voor mensen die dromen van een carrière als dokter of verpleegster. Met deze reeks kan je alvast even proeven van de termen, het werkritme en de vele patiënten. De extra's:- "Prescription for Success: The Birth of ER" Featurette- "First-Year Rotation: Caring for ER" Featurette- "On the Cutting Edge: Medical Realism in ER" Featurette- "Post-Operative Procedures: Post-Production in the ER" Featurette- Audio Commentary on "Pilot," "Sleepless in Chicago," and "Love's Labor Lost"- First-Year Intern Handbook- Additional Scenes and Outtakes

Nieuws generiek
urgent.fm

Lemony Snicket

De man van de vele stemmen en gezichten laat zich opnieuw zijn beste kanten zien en horen. Jim Carrey blinkt uit waarin hij goed is en dat is alles behalve zichzelf zijn. De man achter de acteur zullen we waarschijnlijk nooit kennen. Maar laat dat je zeker niet tegenhouden en maak kennis met wetenschapper Stefano, kapitein Sham en natuurlijk graaf Olaf himself. Op sommige momenten ziet de wereld er uit als een onvriendelijke en sinistere plaats. Wat lijkt op een eindeloze reeks van ongelukkige gebeurtenissen kunnen wel eens de eerste stappen zijn van een avontuur, zelfs eentje op dvd.Het geluk zit de Baudelaire kinderen niet mee. De ouders van Violet, Klaus en de kleine Sunny komen om het leven wanneer hun huis door geheimzinnige omstandigheden in de as wordt gelegd. Hun lot wordt in de handen gelegd van graaf Olaf (Jim Carrey). Dat mag je letterlijk nemen. De graf ontfermt zich over de kinderen alsof ze echt gewenst en geliefd zijn. Pure schijn, want Olaf heeft zijn zinnen gezet op het enorme fortuin dat de kinderen erven. Hij wil het gebruiken voor de opknapbeurt van zijn eigen huis onder de zon. “All that I ask is that you do every little thing that pops into my head, while I enjoy the enormous fortune your parents left behind,” aldus Olaf. Wat de kinderen zelf betreft daarvoor heeft hij een plan bedacht. Dat plan bestaat uit een auto, de kinderen en een trein. Je zou voor minder twijfelen aan de oprechtheid van de graaf. De kinderen belanden vervolgens bij een ander familielid maar Olaf geeft zich niet zo snel gewonnen. Noem “Lemony Snicket” niet zomaar een kinderfilm want dan doe je de prent oneer aan. Ik heb me kostelijk geamuseerd ondanks de vele tegenslagen die de kinderen moeten verwerken maar dat is net de bedoeling in dit verhaal. De film oogt prachtig. Het is alsof je stapt in de droomwereld van Tim Burton (“Big Fish”). Het verbaast mij niet want Brad Silberling (“City Of Angels”) doet voor de productie beroep op Rick Heinrichs (“Sleepy Hollow”) en op artdirector John Dexter (“Planet Of The Apes”). Thomas Newman brengt het sprookjesverhaal tot leven met een toepasselijke en oh zo typische Newman score. Een streepje “Finding Nemo” en een vleugje “Six Feet Under” is nooit veraf. Silberling toont dat kinderen vindingrijk en slim zijn zoals Danny DeVito dat doet in “Matilda” (1996). Al stralen deze kinderen meer maturiteit uit. Klaus verslindt boeken zoals geen ander en Violet bindt haar haren samen wanneer ze weer een ingenieus plant bedenkt. Het grappigste stukje uit de extra’s schrijf ik op naam van de kleine Shelby Hoffman. Tijdens een van de outtakes valt ze tijdens het filmen gewoon in slaap. De ster van deze film is natuurlijk Jim Carrey. In “Eternal Sunshine Of The Spotless Mind” (2004) legt hij zijn ziel bloot. Hier toont hij dat hij verschillende zielen heeft. Voor de gelegenheid allemaal zielen die in de hel thuishoren. Mijn favoriete personage is de Italiaan Stefano. Slangen hebben ontelbare keren hun tanden in diens gezicht gezet waardoor zijn snor wat scheef groeit. Het meest opvallende is echter de stem die Carrey voor deze figuur gebruikt. Ik heb constant het gevoel dat ik luister naar regisseur Martin Scorsese. Een toch wel grappig gevoel. Veel van wat we in de eigenlijke film zien komt uit het brein van Carrey. Tijdens het uittesten van de kostuums mocht hij vrij improviseren en dat deed hij zo goed dat veel materiaal bijna letterlijk is overgenomen. Carrey is dus in zeer goeie doen. Hetzelfde kan ik zeggen van Meryl Streep. Ze speelt tante Josephine die van alles schrik heeft en een ongezonde interesse toont in grammatica. Billy Connolly (“The Last Samurai” ) heeft als oom Monty dan weer een voorliefde voor slangen. En dan is er nog duivel-doet-al Jude Law. Je ziet hem niet maar hij fungeert als de verteller van het verhaal. Okay, de plot blijft nogal oppervlakkig en echt geloven dat het slecht kan aflopen doe je niet. Toch blijft dit een aangename en visueel mooie film voor jong en oud. Wat mij betreft is de basis gelegd voor een vervolg. Daniel Handler schreef alvast 12 boeken rond deze kinderen (de eerste drie zijn de basis voor deze film). Graaf Olaf lijkt me immers nog lang niet uitgeteld. De extra’s:Alarlming Audio Commentary Brad Silberling- Audio Commentary Brad Silberling & Lemony Snicket- Building A Bad Character (12,44 min.)- Making The Baudelaire children misrable (3min.)- Interactive Olaf- 11 dismal Deletions- Obnoxious outtakes (12,18 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Sin City

“Sin City” is de broedplaats van geweld, seks en corruptie. De inwoners kan je geen modelburgers noemen. In de donkere en grijze stad volgen we drie mannen met elk een verhaal. Marv wil de dood wil wreken van een vrouw waarmee hij 1 nacht heeft geslapen. Dwight heeft per ongeluk een politieheld gedood en hij wil dat in doofpot stoppen. En dan heb je nog Hartigan die wordt opgesloten voor een misdaad die hij niet heeft gepleegd. Alsof de mannen nog niet genoeg aan hun hoofd hebben komen ze op hun weg tal van verleidingen tegen waaraan ze moeten proberen weerstaan. Maar het vlees is zwak, zeker in deze stad. “Sin City” is de jongste creatie van Robert Rodriguez, bekend van “El Mariachi” (1992) en zijn al even befaamde cowboyhoed. De inspiratie haalde hij uit de cartoons van Frank Miller, zoals "The Big Fat Kill" and "That Yellow Bastard". Miller ligt ook aan de basis van de personages rond Elektra. Rodriguez heeft op een originele manier Frank Miller kunnen overtuigen om zijn kindje af te staan. Zo heeft hij een kortfilm gedraaid op basis van een van de vele verhalen. Als Miller het goed vond dan zat een langspeelfilm er wel in. Was dat niet het geval dan had Miller lekker zijn private kortfilm. Miller vond het gelukkig wel goed zodat wij ook kunnen meegenieten van deze speciale film. De overgrote meerderheid is in het zwart-wit met hier en daar opvallende kleuren. Je kan het best vergelijken met het meisje met het rode jasje uit “Schindler’s List” (1992) of de look van “Sky Captain And The World Of Tomorrow” (2004). De prent is dus niet alleen inhoudelijk heel interessant maar ook visueel.Rodriguez kan bovendien rekenen op een indrukkenwekkende cast. Wat denk je immers van: Bruce Willis, Clive Owen, Mickey Rourke, Jessica Alba, Benicio Del Toro, Brittany Murphy, Rutger Hauwer, Rosario Dawson, Nick Stahl, Elijah Wood, Josh Harnet en nog een pak anderen. Een lange lijst van namen en dat komt doordat er gedurende het filmen constant nieuwe namen wilden meespelen. Vaak werden de vertolkingen ook achteraf gewoon in een scène gemonteerd zonder dat de acteurs elkaar een keer hebben ontmoet. Heel veel zaken kwamen tot stond met de hulp van een blue screen. Naast regisseren zorgt de Texaan, net zoals bij zijn andere films, ook voor de muziek. Deze keer wordt hij geflankeerd door John Debney (“The Passion Of The Christ”) en Graeme Revell (“Daredevil”). Die soundtrack klinkt overweldigend goed. Echt verrassend kan je dat niet noemen want de heren kennen hun vak. Maar aan de andere kant is het ook weer niet zo vanzelfsprekend dat de score van drie verschillende componisten met andere achtergronden en invloeden zo samenhangend klinkt. Luister maar naar de score van “The Last Of The Mohicans” (1992) waar je een duidelijk verschilt merkt in de muziek van Trevor Jones en Randy Edelman. Debney, Revell en Rodriguez verzorgen de muziek voor een bepaalde verhaallijn en de personages die daarin voorkomen. De muzikale samenhang komt er deels doordat alle componisten beroep doen op het “Descent” theme van Rodriguez. De vrouwenstem die je een paar keer hoort (in bijvoorbeeld “Her Name is Goldie”) is van Rebekah Del Rio. Zij is verantwoordelijk voor die breekbare versie van “Llorando” in David Lynchs “Mulholland Drive”. Ook de twee resterende bijdrages van Fluke en Silvestre Revueltas sluiten mooi aan bij de rest van de score. Een prima film dus met een prima score en zo hebben we dat graag. De twee aangekondigde sequels zijn ook meteen welgekomen. 1. Sin City (Robert Rodriguez) (1:55)2. One Hour To Go (Robert Rodriguez) (2:12)3. Goldies's Dead (Graeme Revell) (2:16)4. Marv (Graeme Revell & Robert Rodriguez) (2:10)5. Bury The Hatchet (Graeme Revell) (2:40)6. Old Town Girls (Graeme Revell & Robert Rodriguez) (0:45)7. The Hard Goodbye (Graeme Revell) (4:32)8. Cardinal Sin (Graeme Revell & Robert Rodriguez) (2:15)9. Her Name is Goldie (Graeme Revell) (1:01)10. Dwight (John Debney) (2:11)11. Old Town (John Debney & Robert Rodriguez) (3:16)12. Deadly Little Miho (John Debney & Robert Rodriguez) (2:58)13. Warrior Woman (John Debney) (2:19)14. Tar Pit (John Debney) (2:12)15. Jackie Boy's Head (John Debney) (0:36)16. The Big Fat Kill (John Debney) (3:17)17. Nancy (Robert Rodriguez) (1:34)18. Prison Cell (Robert Rodriguez) (1:49)19. Absurd (Fluke) (3:41)20. Kiss of Death (Robert Rodriguez) (1:58)21. That Yellow Bastard (Robert Rodriguez) (1:36)22. Hartigan (Robert Rodriguez) (1:44)23. Sensemaya (Silvestre Revueltas) (5:59)24. Sin City End Titles (Robert Rodriguez) (3:16)

Nieuws generiek
urgent.fm

Little Black Book

Koppels mogen geen geheimen hebben voor elkaar. Dat wordt door iedereen gezegd. Maar het betekent niet dat je spontaan alles moet opbiechten. Toch niet wat het verleden betreft. Zeker niet als het gaat over oude vriendinnen of ex-vriendjes. Het aantal is niet zozeer het probleem, al kan je wel vragenstellen bij sommigen die er een hele waslijst op na houden. Het gaat vooral over wat die andere hebben of juist niet hebben. Waarom behoort iemand tot de categorie van ex. Wat is er in die relatie fout gelopen en wacht ons hetzelfde lot. Deze gedachten spelen door het hoofd van Stacy Holt (Brittany Murphy). Ze heeft een leuke relatie met Derek (Ron Livingston) en hij kan wel eens de ware zijn. Derek is sportverslaggever waardoor hij veel moet reizen. Zijn Palm Pilot, een little black book, moet ervoor zorgen dat hij geen enkele afspraak vergeet. Maar tijdens een van zijn reizen heeft hij zijn agenda thuis laten liggen. Thuis zit Stacy in een persoonlijke crisis. Ze werkt namelijk voor een televisieshow à la “Jerry Springer” en dat heeft zo zijn gevolgen. Door hetgeen ze hoort en ziet stelt ze zich een aantal vragen over haar relatie met Derek. De antwoorden kan ze misschien vinden in Dereks little black book. En als hij haar vraagt een paar namen op te zoeken in zijn agenda heeft ze meteen een goed excuus om meer dan alleen die informatie eruit te halen. Die informatie stelt haar allesbehalve gerust. Ontnuchtering, verdriet, een traan, manipulatie en het herwinnen van zelfvertrouwen dat zijn zowat de voornaamste ingrediënten in “Little Black Book”. Het duurt even voor Brittany Murphy (“Sin City”) mij op sleeptouw kan nemen in haar zoektocht naar antwoorden op tal van twijfels. Eenmaal ze overtuigd wordt door collega Helen Hunt wil je wel weten hoe dit verhaal afloopt. De prent is gelukkig niet je zoveelste romantische komedie waar alle clichés gebruikt worden. Daarvoor komt de dader te weinig aan bod. Het draait vooral over de zoektocht van Stacy. En die zoektocht bestaat uit een pak hindernissen en vooral mooie ex-vriendinnen zoals Julianne Nicholson die je misschien nog kent als Jenny Shaw uit “Ally McBeal”.Het leven is hard en ook in de televisiewereld moet je knokken. Dat ondervindt ook Kathy Bates die als presentatrice van de televisieshow op de terugweg zit. Ook de collega’s van Stacy moet vechten voor hun plaats en zelfs vrienden durven wel eens een mes in je rug steken willen ze hogerop geraken. Zonder dat Stacy het aanvankelijk beseft gebruikt ze de ex-vriendinnen van Derek puur uit eigenbelang. En zoiets doe je natuurlijk niet ongestraft. Hier en daar zegt ze de dingen die wij alleen maar durven denken zoals dat er labels aan mannen moeten hangen of op zijn minst waarschuwingstekens. Of waarom supermodellen er in hun kindertijd altijd lelijk uitzien en later dan stapels geld verdienen door hun uiterlijk. Gelukkig is er ook nog muziek. Want als het allemaal wat tegen zit dan zijn er de nummers van Carly Simon waaruit Stacy en moeder kracht en energie halen. De extra’s:- Making of (12,33 min.)- Be my guest (11,07 min.)- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Heat

In 1995 realiseert Michael Mann haast het onmogelijke. Hij brengt de twee filmiconen Al Pacino en Robert De Niro voor het eerst samen in één zelfde filmkader. Je mag gerust van een klein stukje filmgeschiedenis spreken. Het voordeel is bovendien dat dit stukje deel uitmaakt van een goeie film, namelijk “Heat”. “Don't get so attached to something that you cannot walk away from in 30 seconds if you feel the heat around the corner”. Een wijze raad van De Niro, al zou ik in die 30 seconden zoveel mogelijk dvd’s, zoals de speciale editie van "Heat", meenemen. Je kan het mij niet kwalijk nemen.Vincent Hanna (Al Pacino) behoort tot de arm der wet. Zijn werk is zijn leven, haast een obsessie. Hij gaat er telkens voor. Vandaar ook dat zijn derde huwelijk barsten vertoont, en dat weegt door op zijn stiefdochter Lauren (Nathalie Portman). Vincent heeft doorheen de jaren meer gezien dan zijn ziel kan dragen. Dagelijks komt hij immers in contact met de slechte kant van de mensheid. Zo een van die slechte mensen is Neil McCauley (Robert De Niro). Hij heeft zijn status, geld en macht verdiend door ontelbare scores, criminele feiten. Bij een van de overvallen gaat het een en ander mis en er vallen doden. Vincent bijt zich vast in het onderzoek. McCauley is echter geen man die je zomaar kunt vatten, laat staan dat hij direct zijn biezen pakt. Samen met zijn teamgenoten waaronder Michael Cheritto (Tom Sizemore) en Chris Shiherlis (Val Kilmer) plant hij een bankoverval die hen een smak geld kan opleveren. Michael Mann liet zich voor “Heat” inspireren op het echte leven van die Neil McCauley. De man zat 25 jaar in de gevangenis. Acht jaar was hij te gast in Alcatraz, waarvan vier jaar in een isolatiecel. “Heat” is een actiefilm die het evenzeer moet hebben van de actie als van de personages en het verhaal. De film heeft verschillende dimensies. Wil je een dief vangen dan moet je immers denken zoals de dief. Filmliefhebbers weten dat Al Pacino en Robert De Niro meespelen in “The Godfather: Part II” (1974) maar ze komen nooit samen in beeld. Hier is dat dus wel het geval, al is dat maar heel even. Je voelt bijna de spanning, de sfeer die er op de set moet geweest zijn bij het draaien van die scène. Beiden krijgen van Mann een aantal mooie en veelzeggende dialogen. De mannen staan tegenover elkaar maar ze vormen tevens een tweeling. Het gaat om wederzijds respect en bewondering. De twee oefenen hun respectievelijke job met de nodige professionaliteit uit. En beiden zullen niet aarzelen de trekker over te halen wanneer het moment komt dat ze moeten beslissen tussen leven en dood. En daardoor kan je moeilijk nog voor of tegen een van de twee protagonisten zijn. Ze hebben tegelijk iets menselijk en onmenselijk. Zo acteert Al Pacino op momenten heel hyperactief. Hij explodeert af en toe alsof hij een beetje high is. Robert De Niro’s personage houdt zich dan weer vast aan zijn principes en raakt zijn houvast kwijt als hij daarvan afwijkt. Michael Mann zegt dat wat Neil McCauley overkomt niet het lot is maar eerder het resultaat van hoe hij denkt over het leven dat hij leidt. En die gedachte doet me denken aan de schitterende vertolking van Tom Cruise in “Collateral” (2004). Er zijn nog een pak andere gelijkenissen tussen de vertolking van Cruise en De Niro. McCauley’s liefdesinteresse Eady (Amy Brenneman) is zijn ticket naar een beter bestaan. Alleen is de gedachte “All I am is what I’m going after” evenzeer op hem van toepassing als op Al Pacino's Vincent. Daar ligt bijvoorbeeld het verschil met het personage van Val Kilmer. Die verliest door zijn gokverslaving zijn vrouw (Ashley Judd) en beseft dat hij ze voor goed kwijt is. “Heat” is dus een diepgaande film met inhoud en laten we de muziek ook niet vergeten. De track die voor eeuwig verbonden blijft aan deze film is zonder twijfel “Force Marker” van Brian Eno. Je hoort het niet alleen als intromuziek op de dvd maar ook bij de start van de bankoverval en de spectaculaire en vooral luide confrontatie die daarop volgt tussen Neil en de politie. Verder hoor je nog rustige, sobere en experimentele muziek van Elliot Goldenthal, Michael Brook en Lisa Gerrard. Moby krijgt de eer met twee van zijn nummers, waaronder het mooie “God Moving Over The Face Of The Waters”, de scènes tussen Pacino en De Niro te ondersteunen. De extra's:- Commentary by writer/director Michael Mann- True Crime - Inspirations for the movie (15 min.)- Crime Stories - History of the screenplay (20 min.)- Into the Fire - Pre- and post-production (23 min.)- Pacino and De Niro - Anatomy of the on-screen conversation scene (9,35 min.)- Return to the Scene of the Crime - Revisiting LA ten years later (11, 50 min.)- 11 additional scenes- 3 theatrical trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

One Louder

Mag het ietsje harder! One Louder is de jongste boreling van het Zweedse Venerea. Het oorspronkelijke Venereal Disease levert met dit album hard doch melodisch werk af. Later werd de naam Venerea wat ook de naam van een Amerikaanse raket bleek te zijn die op Venus moest landen. Op deze plaat gaat Venerea ook als een raket. Daarmee bedoel ik niet dat ze zo snel is als pakweg Both ends burning, maar dat One louder wel in slaat als een bom. Een splinterbom! Venerea eet namelijk van verschillende walletjes wat van One louder een gevarieerde plaat maakt. Van de edgy poppunk in Small town romance tot de politieke singalong in Guantanomo over de rechttoe rechtaan rechtdoor punkrock in Throwing Bricks en This time around. Rearview is dan weer een punkrockballade, die vooral in het refrein de melancholie ten top drijft. Melodie lijkt opnieuw centraal te staan op One Louder in tegenstelling tot Out in the red, die een plaat was waar het Venerea vooral om het geluidsexperiment te doen was. De meeste nummers neigen dan ook naar Losing weight, gaining ground zoals opener Calling Card en Homefire dat aan For the present doet denken. De tweestemmigheid zoals in Small town Romance and St. Christopher levert een grote bijdrage tot de melodie van het album. One louder is niet de origineelste plaat maar als je op zoek bent naar orginaliteit, moet je het in een andere genre zoeken. Venerea heeft een energieke punkrockplaat gemaakt die hun status van Zweedse punkkoningen nog maar 'ns bevestigt. Ik kan de fans verzekeren dat Venerea terug is. En hoe! Venerea for president

Nieuws generiek
urgent.fm

CD-voorstelling Djamel 26/05

Donderdagavond 26 mei konden gegadigden voor de eerste keer kennis maken met de muziek op de nieuwe CD van Djamel. Hiervoor nodigde Djamel oa Bart Peeters en Jorunn (van Laïs) uit om deel uit te maken van het event. Niet toevallig echter, want deze twee namen zijn ook terug te vinden op de sympathieke cd. Deze ‘polé-polé’ muziek zal tevens binnenkort ook live te bekijken vallen op de Gentse feesten. Voor één keer zal dan net als op de voorstelling van donderdag nog eens een volledig orkest van 20 personen, Bart Peeters en Jorunn Djamel begeleiden.

915 916 917 918 919
920
921 922 923 924 925
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×