Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Dear Wendy

Kinderen worden groot. Kijk maar naar Haley Joel Osmont die dode mensen ziet in “The Sixth Sense” (1999) en Daniel Radcliffe die met de baard in de keel zijn toverkunsten verder ontdekt als Harry Potter. Gelukkig is de volgende generatie reeds opgestaan met onder andere Freddie Highmore die ons een traan doet wegpinken in “Finding Neverland” (2005) en ons overstelpt met caloriebommen in “Charlie and The Chocolate Factory” (2005). Ook Jamie Bell is ondertussen een beetje ouder geworden. Enkele jaren geleden ruilde hij nog als Billy Elliot zijn bokshandschoenen in voor een tutu. In “Dear Wendy” (2005) heeft hij een destructieve relatie met zijn vuurwapen. Dick (Jamie Bell) slijt zijn dagen in Estherslope. Elke dag daalt zijn vader af naar de mijnen. Iets wat hij ook aan Dick wil opdringen. Na een week van proberen geeft de vader het op. Dick krijgt dankzij de oude Clarabelle (Novella Nelson) een job in een winkel. Ze zorgt er ook voor dat hij nieuwe vrienden leert kennen. Zo koopt hij voor de jarige Sebastian een klein speelgoedpistool. Maar dat belandt uiteindelijk ergens in een doos, want als pacifist geef je beter geen pistolen. Pas jaren later vinden Dick en het speeltje elkaar opnieuw. Na wat getalm vindt hij dat hij gerust een wapen mag dragen zolang hij het nooit gebruikt. Samen met de andere losers van het dorpje richt hij de club “The Dandies” op. Ieder van hen krijgt een eigen wapen en ontwikkelt een persoonlijke schietstijl. Ze lezen en vertellen over hun passie die uitgroeit tot een ware obsessie. Jongens blijven jongens en wapens zijn geen speelgoed. Dat zijn zowat de twee voornaamste zaken die we onthouden na het bekijken van “Dear Wendy”. Wat je ziet staat eigenlijk symbool voor iets anders. Eigenlijk worden de al oude bekende thema’s aangehaald en aangeklaagd zoals geweld en racisme. Het is gericht tegen de obsessie en het recht dat iedereen een vuurwapen mag bezitten en dragen. Volgens de eigenaars is het hebben van een wapen nog geen reden dat je het ook gaat gebruiken. Het zorgt bij de drager voor zelfvertrouwen, een goed gevoel. Maar net door het hebben van iets kan je ook moeilijker de verleiding weerstaan en wil je wel eens de trekker overhalen. Waar stopt het spelgedeelte en waar begint de harde realiteit? Die laatste vraag is heel onduidelijk en een antwoord kan je niet zomaar geven. De jongeren leven in een compleet andere en dandy wereld. Deze moderne western werd geschreven door de bekende Deen Lars von Trier (“Dogville”). Zijn medeoprichter van Dogma ’95 Thomas Vinterberg (“Festen”) neemt de regie voor zijn rekening. Een samenwerking tussen de twee klinkt dus veelbelovend maar buiten enkele interessante beelden en twee krachtige scènes laten beide heren het jammer genoeg afweten. Het tempo ligt heel laag en als je een hele dag in de regen hebt moeten wandelen, dan is de kans groot dat het zandmannetje langskomt eens je in een warmere bioscoopzaal zit. Ik pleit schuldig.Dit is meer een film waar je naar luistert dan dat je ernaar kijkt. De voice over vertelt wat er is gebeurd, wat er allemaal omgaat in het hoofd van Dick en zijn clubleden. Op het scherm zelf gebeurt er bitter weinig. Dit Wilde West-verhaal bevat gewoon onvoldoende wilde momenten. Daardoor ga je ook sneller de kleine dingen vergeten zoals de relatie die elk van hen opbouwt met hun pistool, de hele ceremonie of de kracht die ze uit elkaar putten. De aanleiding voor de obligatoire shoot-out en het verloop daarvan is op zijn minst bij de haren getrokken. Hetgeen uiteindelijk overeind blijft dat zijn de muzikale intermezzo’s van The Zombies. Vooral dat heerlijke nummer “Time Of The Season” blijft hangen.

Nieuws generiek
urgent.fm

Finding Neverland

Johnny Depp, de acteur met de eeuwige look van een 20-jarige, haalt het kind in zich boven. Hij speelt de geestelijke vader van Peter Pan in “Finding Neverland”. De film vertelt het ontstaan van de vliegende jongen die nooit groot wilt worden. Je weet het misschien niet maar we hebben even moet wachten op “Finding Neverland”: de release van de film werd immers uitgesteld omdat Columbia Pictures, de eigenaar van de rechten op het verhaal, geen directe concurrentie aanvaardde met hun “Peter Pan”-film uit 2003. Het wachten wordt echter beloond want dit is een betoverend sprookje geworden. James Matthew Barrie (Johnny Depp) zit met zijn handen in het haar. Zijn laatste toneelstuk werd onthaald op heel wat gekuch en gegeeuw van het publiek. Zijn volgende stuk moet dus succesvol zijn, anders verliest hij de steun van zijn mecenas Charles Frohman (Dustin Hoffman). James zoekt inspiratie in het park waar hij Sylvia Llewelyn Davies (Kate Winslet) en haar vier zonen ontmoet. Ze spenderen heel wat tijd bij elkaar. James herontdekt het kind in zichzelf. Ze worden zijn muze voor een sprookjesverhaal over jongens, elfen en een gevaarlijke kapitein. Het herontdekken van het kind in zichzelf is iets wat de kleine Peter (Freddie Highmore) ook moet doen. Sinds de dood van zijn vader is Peter op slag volwassen geworden. De jongen heeft zijn zin in het leven en zijn fantasie verloren. Samen met James gaat Peter opzoek naar die fantasie, naar zijn Neverland. “Finding Neverland” is een hartverwarmende en mooie zoektocht geworden. Het is iets totaal anders van regisseur Marc Forster die Halle Barry aan een Oscar hielp dankzij “Monster’s Ball” (2001). Net zoals Steven Spielberg dat deed met “Hook” (1991) vertelt hij het verhaal vanuit een andere invalshoek. Daardoor heeft het tegelijk is vertrouwelijks en toch vernieuwend maar bovenal blijft het vooral sprookjesachtig. Die verdienste gaat zeker naar de Pool Jan A.P. Kaczmarek. Hij componeert een van de beste scores die ik in lange tijd heb gehoord. De man kreeg er trouwens heel terecht een Oscar voor. Johnny Depp die moet het stellen zonder zo een beeldje maar dat maakt zijn vertolking er niet minder om. De acteur is ondertussen de veertig gepasseerd maar hij blijft een kleine jongen. Een betere rol, buiten die dan van Captain Jack Sparrow, kan ik me niet inbeelden. Trouwens, de kleine innemende Freddie Highmore kan je opnieuw naast Johhny Depp zien in de verfilming van “Charlie and the Chocolate Factory” (2005). Het is en blijft een sprookje en daardoor neemt het scenario een loopje met de werkelijkheid. Zo leefde Peter’s vader nog tijdens hun eerste ontmoeting met James Barrie. Hij was zelfs aanwezig op de première van het toneelstuk. En in totaal bestond de kroost van Sylvia uit vijf jongens in plaats van vier. Maar die aanpassingen nemen niets weg van het hartverwarmend gevoel dat je krijgt bij het bekijken van de film en het luisteren naar de soundtrack. Een pijnlijker gevoel hield Dustin Hoffman dan weer over aan zijn rol. Tijdens het filmen verloor hij namelijk het topje van een van zijn vingers. Een dag lang stond hij op de set volgespoten met morfine. Hoe de man dat topje is kwijtgeraakt is mij een compleet raadsel, want hij moet geen enkele gevaarlijke stunt uitvoeren. Een mooie troost is dan weer dat alle figuranten langst zijn kant het podium wilde verlaten. Zo konden ze hem de hand schudden. Hmm, misschien wilde een van die figuranten wel ietsje meer dan enkel handjes schudden… . Ietsjes meer dat mocht ook wel op het vlak van extra’s, want wij moeten het stellen zonder enige extra. En dat terwijl op de dvd in andere landen je nog kunt genieten van audio commentaar, weggelaten scènes, outtakes en een aantal featurettes. De extra’s:geen

Nieuws generiek
urgent.fm

My Own Private Idaho

Wie recent “Last Days” heeft gezien weet dat Gus Van Sant (“Good Will Hunting”) graag uitpakt met andere cinema. In die rol van alternatieve regisseur is hij op zijn best. Begin de jaren ’90 viert de roadmovie hoogtij met films als “Thelma And Louise” (1991) en “Wild At Heart” (1990). Van Sant gaat een stapje verder met “My Own Private Idaho” (1991). Wereldberoemd is de foto van Keanu Reeves op een motorcycle met achterop River Phoenix. Voor deze film duiken Keanu en River zelfs samen in bed. Het is voor sommigen een droom die werkelijkheid wordt. Maar vergis je niet. Dit is niet zozeer een ‘homofilm’ maar eerder een opmerkelijk stukje cinema over een tijd, een plaats, een moment. Mike Waters (River Phoenix) heeft het niet makkelijk in het leven. Hij is op zoek naar zichzelf en zijn moeder. Die zoektocht leidt hem vooral naar de donkere achterbuurten van de maatschappij. Mike verdient namelijk zijn boterham als prostitué. Alsof dat de dingen nog niet moeilijk genoeg maken, lijdt hij ook nog eens narcolepsie. Telkens als hij in een stressvolle situatie belandt, gaat het licht uit en belandt hij in zijn eigen droomwereld. Door zijn aandoening mist hij de belangrijkste momenten uit zijn hele leven. Een van zijn vrienden is Scott Favour (Keanu Reeves). Scott hoort helemaal niet thuis in dit wereldje. Hij is de zoon van een rijke en gerespecteerde man. Binnen een week wordt Scott 21 jaar en erft hij een smak geld. Dan zal Scott zijn huidig decadent bestaan vaarwel zeggen en begint zijn normaal leven. Is er dan ook plaats voor zijn oude vriend Mike? Aanvankelijk hanteerde Gus Van Sant een penseel. Hij wilde namelijk schilder worden. Het is pas halfweg zijn studies dat hij de overstap maakte naar film. Hij maakte naam met de prent “Mala Noche” (1985) en wilde meteen daarna “Idaho” maken maar de ‘gezaghebbers’ in Hollywood opteerde eerder voor “Drugstore Cowboy”. Van Sant was reeds teruggekeerd naar zijn thuisbasis Portland voordat “Drugstore” succes oogstte want hij wilde gewoon absoluut deze film maken. In “Idaho” zie je vooral bij de vrijscènes nog de schilder die in Van Sant zit. Je ziet geen twee mensen die met elkaar vrijen maar enkel shots van lichamen tegen elkaar. Het zijn als het ware poses van modellen, zowel tussen jongens als meisjes. Dat is niet het enige opvallende aan deze film. Opvallend is ook het taalgebruik. Het heeft veel weg van hoe de personages spreken in de toneelstukken van William Shakespeare. Het zal je dan ook niet verbazen dat Gus Van Sant zijn inspiratie vond in Shakespeare’s “Henry IV” en “Henry V”. Op bepaalde momenten zijn de woorden gewoon letterlijk overgenomen. Ook de scène waarin de covermodellen tot leven komen heeft iets surrealistisch. In een tijd zonder CGI werd dit gerealiseerd door acteurs achter plexiglas te zetten met hier en daar opschriften die een magazine cover compleet maken. Het lijkt of de modellen echt tot leven komen. Filmleraar Paul Arthur noemt in de extra’s de roadmovie een zoektocht naar mannelijke identiteit en daardoor heeft het altijd wel een zekere graad van homo-erotische inhoud. Het homothema wordt hier op een andere manier benaderd. Niet volgens de humoristische invalshoek zoals in “Mambo Italiano” (2003), niet met de flashy kostuums zoals in “The Adventures Of Priscilla, Queen Of The Desert” (1994) en niet volgens het uitgangspunt van een coming of age en coming out verhaal zoals we al vaker hebben gezien. Scott vindt zich zelfs niet eens aangetrokken tot mannen. Hij vrijt enkel met een jongen omdat hij er wordt voor betaald. Hij vindt ook dat twee mannen niet van elkaar kunnen houden. Die uitspraak kadert in een heel memorabel filmmoment. Na deze uitspraak raapt Mike uiteindelijk al zijn moed bijeen en vertelt hij met heel veel moeite aan Scott dat hij van hem houdt. “Well, I don't know. I mean…I mean, for me, I could love someone even if I, you know, wasn't paid for it…I love you, and…you don't pay me.” Deze bekentenis stond helemaal niet in het script. Voor River Phoenix kwam het heel instinctief over toen ze de scène filmden. Van Sant had daar absoluut geen probleem mee, integendeel, het beklemtoont nog meer de zoektocht die Mike aflegt in het vinden van zichzelf. Jouw zoektocht naar deze film begint en eindigt gewoonweg in je dichtstbijzijnde winkel waar je de dvd in rekken vindt. De extra’s:- The Making Of “My own private Idaho” (42 min)- Kings of the Road (44 min) - Conversations with Laurie Parker & Rain Phoenix (20 min)- Gus Van Sant & Todd Haynes (126 min)- JT Leroy and Jonathan Caouette (54 min)- Deleted Scenes (14 min)

Nieuws generiek
urgent.fm

Mr.& Mrs. Smith

Ik heb het de laatste weken al uitgebreid gehad over het vuurwerk tussen Angelina Jolie en Brad Pitt. De twee schitteren in “Mr. & Mrs. Smith” als een getrouwd koppel dat elkaar moet uitschakelen, want de twee zijn toevallig ook nog eens professionele huurmoordenaars. Maar dat wisten beiden niet van elkaar toen ze in het huwelijksbootje stapten. De vonken spetteren van je bioscoopscherm, maar ook je oren worden verwend. Bij deze film horen namelijk twee soundtracks. John Powell bekend van zijn gelijkaardige scores voor “The Italian Job” en “Paycheck” neemt de instrumentale muziek voor zijn rekening. Die muziek wordt in de film afgewisseld met oud en nieuw werk van een pak bekende, minder bekende en onbekende artiesten. Die artiesten krijgen allemaal een plaatsje op die tweede soundtrack van “Mr. & Mrs. Smith”.The J. Geils Band mag die cd openen met het veelzeggende “Love Stinks”. Poison houdt dan weer woord met hun “Nothin’ But a Good Time” en dat past perfect bij “Express Yourself” van Charles Wright & The Watss 103rd Street Rhrythm Band (kwestie van een makkelijke groepsnaam te hanteren). Verrassend is dan weer “You Are My Sunshine” door Stine J. Soft Cell en de Righteous Brothers leveren een bijdrage met hun respectievelijk hits, zijnde het onsterfelijke ‘Tainted Love” en “You’ve Lost That Lovin’ Feelin’”. Alana D brengt een saaie interpretatie van “Baby, Baby”. De versie van Amy Grant had hier beter geweest. Ook Joe Strummer & The Mescalerous kan mij niet echt bekoren in tegenstelling tot “I’ll Melt With You” van Nouvelle Vague met Silja als zangeres. Het is een nummer dat Emiliana Torrini zonder probleem kan brengen. Een van de mooiste nummers op het album en dat ook meteen zorgt voor een van de mooiste momenten uit de film is van Magnet. Samen met Gemma Haynes brengen ze ‘Lay Lady Lady”. Toch ook even vermelden dan Mark Owen nog eens zijn kans waagt na Take That met “Believe In The Boogie”. Blijven geloven Mark en dan krijg je misschien nog eens die 15 minutes of fame, al zal het niet dankzij dit nummer zijn. Tracks:

Nieuws generiek
urgent.fm

Blade Trinity

De hybride vampier Blade (Wesley Snipes) zwerft nog steeds zowel overdag als ’s nachts rond. Met zijn geslepen zwaard en andere speeltjes hakt hij zijn soortgenoten zonder enig vorm van spijt in stukken. De teller staat ondertussen op 1182 veraste bloedzuigers. Die soortgenoten hebben in Irak hun stamvader teruggevonden en meegebracht. Ze willen een nieuwe soort vampier tot leven roepen. Eentje die zoals onze Daywalker de zonnestralen kan weerstaan. Daarvoor moet Blade eerst uitgeschakeld worden. Via een list wordt Blade beschuldigd van moord op mensen en belandt hij op het politiebureau. De vampiers halen hun slag thuis maar dat is buiten het ontsnappingsplan gerekend van Abigail Whistler (Jessica Biel) en Hannibal King (Ryan Reynolds). De twee zijn Nightstalkers en hebben een biologisch wapen ontwikkeld genaamd “Daystar”, noem het gerust de vampierversie van de atoombom. Want wat maakt die 100 moorden per jaar uit als er duizenden vampiers rond blijven lopen. De bom moet in contact komen met het zuiver DNA van de stamvader waardoor elke vampier in de directe omgeving eindelijk zal sterven. Ik heb de eerste “Blade” gezien en onder lichte dwang ook de sequel. Ik was geen fan van zowel deel een als deel twee. Zoveel zin in een derde deel had ik dus niet echt. Hoofdrolspeler Wesley Snipes en regisseur David S. Goyer hadden hun handen meer dan vol willen ze mij overtuigen dat “Blade Trinity” (2004) wel de moeite waard is. Helaas. Ik denk niet dat de heren veel moeite hebben gedaan als ik zo de film bekijk. Ik moet er wel meteen bij zeggen dat ik de extended versie heb bekeken. Mijn lijdensweg was dus iets langer dan aanvankelijk voorzien. Aanvankelijk had Goyer een verhaal geschreven waarin de mensen voortaan als slaven door het leven moesten gaan. Blade was hun enige hoop op redding. Maar dat verhaal was iets te donker en verdween in de prullenmand. Goyer vindt dat een scenario op zich een strijdplan is, omdat regisseurs vaak dingen willen veranderen die op papier grandioos lijken, maar in realiteit niet verfilmbaar zijn. Hij kon het dit keer zelf vaststellen. Goyer kreeg zijn kans als regisseur toen Guillermo Del Toro de wijze beslissing nam en koos voor zijn droomproject “Hellboy”. Wie ook bedankte voor een rol was Colin Farrell. Zijn rol ging naar Ryan Reynolds die met duidelijk succes een pak spieren aankweekte. Een groot succes kan ik “Blade Trinity” niet noemen. Op een bepaald moment lees je in de film het opschrift dat onsterfelijkheid toekomt aan degene die er klaar voor is. Met deze film heeft Goyer zich niet in mijn geschiedenisboeken geschreven. Hij verdient iets meer credit als scenarist van “Batman Begins”. De fans die zullen wel blij zijn dat er verschillende opties zijn voor een deel vier. De extra’s:- Inside The Word (146 min.)- Goyer On Goyer (5,09 min.)- Alternative ending (1,09 min.)- Bloopers (10,30 min.)- Galleries- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

de lokerse Feesten

Alweer een radioverslag van de feesten bij onze buren: Lokeren.

Nieuws generiek
urgent.fm

de Lokerse Feesten

In deze bijdrage kan je iets meer te weten komen over de organisatie achter de Lokerse feesten.

Nieuws generiek
urgent.fm

Alexander

Groot, groter, groots: zo omschrijven de geschiedenisboeken de legendarische veroveraar Alexander De Grote. Helaas kunnen we dat niet schrijven over de film die zijn levensverhaal vertelt. De filmindustrie is een harde wereld en dat mag veteraan Oliver Stone ondervinden. De regisseur van “Platoon” (1986) en “Natural Born Killers” (1994) verbrandt zijn vingers aan wat zijn levenswerk moest worden. De gehoopte Oscars heeft hij voor “Alexander” (2004) niet kunnen binnenhalen. Wel werd de film zes keer genomineerd voor een Razzie, de prijzen voor de slechtste filmproductie van het jaar. Is Stone net zoals zijn hoofdpersonage het slachtoffer geworden van grootheidswaanzin? Je kan het zelf uitmaken met de dvd van “Alexander”.De kleine Alexander droomt dat hij later een grotere strijder mag worden dan zijn idool Achilles. Zijn moeder Olympias (Angelina Jolie) helpt hem alvast door te zeggen hij de zoon is van oppergod Zeus. Zijn aardse vader Philip (Val Kilmer), heerser van Macedonië, kan er niet om lachen. Wanneer die vader hertrouwd en een nakomeling op de wereld zet, vrezen Olympias en Alexander dat ze hun status en erfenis zullen verliezen. Maar door een (on)gelukkig toedoen sterft Philip vroeger en wreder dan gepland. De weg voor Alexander ligt open. Hij roept zijn leger samen en trekt als een grote veroveraar de wereld rond. Of tenminste 32.000 km. daarvan. Niets of niemand kan zijn drang naar meer tegenhouden. Een afstammeling van de goden is immers onoverwinnelijk of toch niet... Alexander kreeg 32 jaar om de wereld te veroveren. Oliver Stone moest de klus klaren in 90 dagen tijd. Met die woorden duidt Sean Stone in de making of op het belang van de film en de prestatie van zijn vader. Begin de jaren ’90 polste Stone reeds bij Val Kilmer voor de rol van Alexander. Een dikke tien jaar later was Kilmer echter net iets te oud geworden. De acteur stelde zich dan maar tevreden met de rol van vader Philip, een rol waarvoor Sean Connery ooit in aanmerking kwam. Colin Farrell mag dan maar een belachelijke blonde pruik opzetten en speelt de titelfiguur. Connor Paolo die de jonge Alexander vertolkt vertoont qua uiterlijk en stemgeluid heel veel gelijkenissen met Farrell, maar de jongenman is stukken overtuigender en interessanter dan de oudere versie. Farrell is als moordenaar, veldheer, tiran, romantiscus, echtgenoot, minnaar en moederskindje even miscast als Brad Pitt in “Troy” of Orlando Bloom in “Kingdom Of Heaven”. De enige die mij kan overtuigen is Angelina Jolie. Ze krijgt de leukste dialogen en ze is zoals haar slangen voor geen haar te vertrouwen. Dat ze amper in leeftijd verschilt met Farrell en toch zijn moeder speelt dat deerde Stone niet. In de lange making of vertelt vader Stone verder nog dat hij zich niet zozeer een regisseur voelt maar eerder een bemiddelaar. Hij moet constant bemiddelen tussen producenten, acteurs en crewleden. Soms voelt hij zich ook zoals een prostituee, want iedereen heeft wel een mening over de film en hij moet iedereen tevreden houden. Tenslotte hangt er aan deze film een prijskaartje van 150 miljoen dollar gestort door zo’n twintig verschillende geldschieters. Misschien heeft Oliver Stone daarom zijn ziel verkocht aan de duivel die conservatief Hollywood heet. Wie zijn geschiedenis kent, of gewoon de hele heisa heeft gevolgd, weet dat Alexander niet schuw was voor de mannenliefde. Je moet maar eens kijken naar de blikken tussen hem en zijn eeuwige liefde Hephiastion (Jaret Leto). Maar Stone zwichtte en houdt het braafjes bij het lonken. Al wordt er iets aan de verbeelding overgelaten door de uitspraak: “It was said later that Alexander was never defeated in his lifetime, except by Hephaistion's thighs.” En Alexander doet ook wel het een en ander met een Perzische onderdaan. Als je dan toch dé film wilt maken waarvan je altijd hebt gedroomd, verlooch jezelf, je titelfiguur en de geschiedenis dan niet en ga er gewoon voor. Een zoveelste misser. De dialogen, zoals de hele introductie door Anthony Hopkins, duren ook eindeloos lang, zodat je reeds in slaap bent gevallen voordat Alexander eindelijk ten strijde trekt tegen de Perzen. De extra’s:- Audiocommentaar Oliver Stone- Making of (75 min.)- National Geographic Historical Documentary (53 min.)- Interviews

909 910 911 912 913
914
915 916 917 918 919
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×