Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

The Getaway & Bullit

De iets oudere filmliefhebbers onder ons kennen hem als Henri 'Papillon' Charriere, Thomas Crown of gewoonweg als Vin. In de filmwereld schuilt achter deze namen een en dezelfde acteur namelijk Steve McQueen. Sheryl Crow wijdt op haar album “C’mon C’mon” een heel nummer aan de acteur. En recent kwam hij terug even tot leven in een reclamespot voor een bekend automerk. Tegenwoordig maakt hij zijn opwachting enkel nog op dvd. Steve McQueen overleed in 1980 jammer genoeg aan de gevolgen van longkanker. Wie de acteur niet kent die kan hem leren kennen dankzij de dvd’s “Bullit” en “The Gateway”. In “Bullit” speelt McQueen de rol van luitenant Frank Bullit. Hij moet een informant beschermen. Binnen een paar dagen verschijnt die namelijk voor de rechter als getuige in tal van onfrisse praktijken. De uitvoerders en opdrachtgevers van die daden zijn met die getuigenis niet gediend. Ze zorgen ervoor dat de man geen voet kan zetten in de rechtbank. Door deze afrekening krijgt Frank op zijn donder. Maar hij gaat de daders achterna en ondertussen wil hij ook uitvissen wie zijn mond heeft voorbij gepraat. Interessante weetjes die bij deze film horen is dat er voor het eerst expliciet het woord bullshitt gebruikt wordt. Acteur Robert Vaughn bekend van de serie “The Man From U.N.C.L.E.” weigerde eerst om mee te spelen. Zelfs Steve McQueen kon hem niet overtuigen. Uiteindelijk kreeg hij van de studio een smak geld aangeboden, zodat hij niet meer kon weigeren. Maar vergeet het geld, want veel belangrijker is de legendarische autoachtervolging in deze film. De extra’s:- Audio commentaar Peter Yates- Trailer- Featurette “Bullit: Steve McQueen’s commitment to reality”- Steve McQueen, The Essence Of Cool”- “The Cutting Edge: The Magic Of movie Editing”In “The Getaway” behoort Steve McQueen niet langer tot de arm der wet. Hij pleegt zelf tal van criminele feiten. Hij speelt namelijk de rol van meesterdief Doc McCoy die net uit gevangenis komt. Aan zijn vrijlating hangt een prijskaartje. Zijn echtgenote (Ali MacGraw) heeft zichzelf aangeboden aan een crimineel, maar dat is nog niet alles. McCoy moet zijn talenten gebruiken in een gewaagde bankoverval. Maar daarmee is de kous nog niet af. De schurken willen dat McCoy na de klus terug braafjes in de gevangenis vliegt of nog beter, dat hij gewoon sterft. McCoy heet niet voor niets een meesterdief en bedenkt een plan zodat hij veilig en wel uit deze benarde situatie kan geraken. Steve McQueen en tegenspeelster Ali MacGraw konden het zowel op de set als buiten de werkuren uitstekend met elkaar vinden. MacGraw liet voor hem zelfs haar toenmalige echtgenoot Robert Evans in de steek. De affaire kwam niet meteen als een verrassing, want aanvankelijk was Peter Bogdanovich (“The Last Picture Show”) gevraagd voor de regie. Hij haakte af toen zijn vriendin Cybill Shepherd (“Taxi Driver”) werd vervangen door MacGraw. Al was Stella Stevens (“The Poseidon Adventure”) dan weer de eerste keuze van Sam Peckinpah. Als je nog kunt volgen, mooi, is dat niet zo, lig er dan zeker niet wakker van. Gewoon kijken naar deze “The Gateway” is meer dan voldoende. De extra’s:- Audio commentaar Nick Redman, Paul Seydor, Garner Simmons, David Weddle- Virtueel commentaar Steve McQueen, Ali MacGraw, Sam Peckinpah- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

L'Efant

Reclame en voorsmaakjes van andere films, die raak je gewoon als je regelmatig naar de bioscoop gaat. Bij “L’Enfant” wisten zowel de laatkomers als degene die tijdens de reclame rustig verder praten niet goed wat ze moesten doen. We kregen namelijk een H&M interpretatie van “Romeo & Juliet”. Een reclamespot die even tragisch is als het verhaal op zich. Juliet zingt eindeloos lang (zes minuten!) over haar verdriet en dat op een nummer uit de musical “Dreamgirls”, gebracht door Tamyra Gray en Mary J. Blidge. Na één enkele boegeroep, veel gelach en een zucht van opluchting als het voorbij was, verscheen dan toch eindelijk het label “Winnaar Palm D’Or Cannes”. En wees gerust dat label slaat op “L’Enfant” en niet op de spot van H&M. Mijn kind, schoon kind. Van deze uitspraak heeft Bruno (Jérémie Renier) nog nooit gehoord. Zijn vriendin Sonia (Déborah François) heeft net het leven geschonken aan Jimmy. Na wat zoekwerk vindt ze de kersverse vader. Erg blij of trots reageert die niet. Hij heeft het te druk met zijn ‘werk’. Hij stuurt twee leerlingen uit het middelbaar in hun vrije tijd op pad. Voor een peulschil van de opbrengst breken ze in huizen en plegen ze kleine criminele feiten. Bruno heeft geen enkel besef van waarde. Niet voor mensen, niet voor geld, niet voor zijn vrienden en zeker niet voor zijn eigen kind. Hij weet alleen dat hij geld nodig heeft. Na een paar telefoontjes heeft Bruno meer zorgen aan zijn hoofd dan hij ooit had durven vermoeden. In eerste instantie denk je dat de titel verwijst naar de boreling. Maar vader Bruno is zelf nog een klein kind. Je ziet hem bijvoorbeeld met een ijzeren staaf in het water spelen. Bruno is een egoïstisch persoon. Wanneer Sonia in het ziekenhuis ligt voor de bevalling verhuurt hij gewoon haar appartement. Hij moet geld hebben en zoals hij zelf zegt geraakt hij altijd wel aan geld, al kan hij helemaal niet omgaan met dat geld. Hij koopt bijvoorbeeld liever nieuwe kleren dan eten. Of hij trakteert de twee op een autorit met een cabriolet. Al moet de kinderwagen wel passen op de minuscule achterbank. De gebroeders Dardenne leveren met “L’Enfant” alweer een film af over het leven. Over doodgewone mensen aan de rand van de samenleving. Onze landgenoten deden dat eerder met onder andere “La Promesse” (1996), “Rosetta” (1999) en “Le Fils” (2002). Ze borduren verder op hun werkwijze die duidelijk gesmaakt wordt door de kijker. Het beeld spreekt voor zich. Je vraagt je bij elke mistap die Bruno begaat spontaan af wat hem bezield, hoe groot de schade gaat zijn, en of hij uit de situatie kan en zal geraken. Eenvoud siert, dat is eigen aan Dardenne. Die eenvoud vinden we veelal terug in gelijkaardige films van Aki Kaurismaki, Ken Loach en Mike Leigh. Meteen besef je ook dat “L’Enfant” door een van deze cineasten gemaakt had kunnen worden. Al mogen we af en toe ook eens chauvinistisch zijn en dit met trots een Belgisch makelij noemen.
Nieuws generiek
urgent.fm

Be Cool

Met de zwarte komedie “Get Shorty” (1995) zetten John Travolta, Danny DeVito en Rene Russo Hollywood in haar blootje. Barry Sonnenfeld (“Men In Black”) toont hoe oppervlakkig, leeg en veelal hoe dom het er aan toe kan gaan. Welgeteld tien jaar later is er weinig veranderd. Hollywood is echter niet de enige industrie waar je raar van opkijkt. Zo blijkt uit de sequel “Be Cool” geregisseerd door F. Gary Gray (“The Italian Job”).In “Get Shorty” wil de crimineel Chili Palmer (John Travolta) films maken. Hij doet daarvoor beroep op zijn kwalijke reputatie, vechtersmentaliteit en ook wel op de medewerking van Danny DeVito en Rene Russo. Maar blijkbaar is de filmindustrie niet wat Chili ervan verwacht. In “Be Cool” is Chili Hollywood beu, want er wordt meer gekeken naar de centen dan de creativiteit. In een vervolg op zijn eigen succesfilm heeft hij helemaal geen zin. Tommy Athens (James Woods) stelt hem nochtans voor om een film te draaien over Athens’ leven, vooral dan over hoe groot hij is geworden in de muziekindustrie. Ettelijke seconden later is Athens niet meer, maar Chili is wel gewonnen voor het idee. Niet in het maken van een nieuwe film, maar wel in het maken van een muziekcarrière. Hij ontmoet Linda Moon (Christina Milian) een jonge meid met een stem van goud. Met Chili als nieuwe manager kan Linda een cd opnemen. Edie Athens (Uma Thurman) de kersverse weduwe moet hem daarbij helpen. Linda ligt echter nog onder contract bij Nick Carr (Harvey Keitel) en die wil haar niet zomaar laten gaan. Ook een stel Russische criminelen en zwarte rappers maken de zaken nogal ingewikkeld.Qua uiterlijk en imago is John Travolta als Chili Palmer weinig veranderd. Hij loopt nog steeds vol zelfvertrouwen rond. Zo rookt hij rustig zijn sigaret terwijl een snoodaard een kogel door zijn lijf wil schieten. Beide films verschillen ook niet zoveel van elkaar. Met drie belangrijke wijzigingen. “Be Cool” mist de charme en de inside jokes die van “Get Shorty” een tamelijk genietbare film maken. Deze keer krijgen we een irriterende Vince Vaughn (“Mr. & Mrs. Smith”) die denk dat hij een zwarte rapper is. En als derde opvallende verandering heeft Travolta Rene Russo ingeruild voor Uma Thurman. Een juist keuze kan ik het niet noemen. Het enige noemenswaardige aan deze wissel is dat John en Uma na “Pulp Fiction” opnieuw de dansvloer onveilig maken. Al zijn hun danspassen dit keer weinig memorabel. Ook de extra’s op de dvd kunnen mijn mening niet herzien. “Be Cool” is uiteindelijk even overbodig als pakweg “Miss Congeniality 2: Armed and Fabulous”. De extra’s:- Bloopers (7 min.)- 14 verwijderde scènes- Interview: Close Up- Making of: ‘Be Cool, Be Very Cool’ (21,40 min.)- Videoclip: “You Ain’t Woman Enough To Take My Man” met The Rock als Elliot Wilhelm- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

Capdown live in the M.K.

Ik krijg hier niet zómaar een album van Capdown voorgeschoteld maar het eerste live-album van de Britse band. De kleine lettertjes op de achterkant verzekeren me dat er geen dubbing of studiogepruts aan te pas is gekomen zodat het als een echt live-album klinkt.Wat krijg je te horen? 40 stomende minuten van energieke skapunk/core. Ze gaan van start met ruwe punk. Die punk wisselt de hele set af met ska met een vuil gitaargeluid dat me doet denken aan grootheden als the Clash en Operation Ivy.Het geheel wordt versterkt en afgewerkt door het het saxofoonwerk van zanger Jake. De saxofoonlicks klinken soms erg melodieus en catchy en soms erg ritmisch. De zang is ruw en echt. De twee stemmen zorgen met de skagitaar voor een zwoele, bijna Jamaicaanse vibe.Skaliefhebbers aller lande, geef deze Britten een kans en ze blazen je weg.
Nieuws generiek
urgent.fm

The Mad About You Collection

Van 1992 tot 1999 konden we op televisie de avonturen volgen van Paul (Paul Reiser) en Jamie (Helen Hunt). Het is een koppel als een ander, maar een koppel waar we heel graag bij op de koffie gaan. Doorheen die zeven jaar werd de reeks 22 keer genomineerd voor een Emmy Award, waarvan er effectief tien werden verzilverd. Voor “The Mad About You Collection” maken Reiser en Hunt een selectie van hun 21 favoriete afleveringen. Nadat Paul en Jamie al een tijdje zijn getrouwd, stelt Jamie op een dag vast dat ze in vijf dagen nog geen seks hebben gehad. Dat komt door het huwelijk en dat is heel normaal, zegt Paul. Als neurotisch individu vindt Jamie dat helemaal niet zo normaal. Ze moet zich nergens zorgen over maken, want haar echtgenoot en onafhankelijk filmmaker heeft het reeds nagevraagd bij vrienden en collega’s. Hij voegt er aan toe dat het huwelijk ook inhoud dat ze moeten leren omgaan met de rotzooi van elkaar. Dat zijn de situaties en de dialogen die we zien en horen in “Mad About You”. Voor wie de reeks niet kent, is dit zeker een mooie kennismaking. Het verlangen naar meer zal tevens aangewakkerd worden. Tenslotte is dat veelal de reden waarom zo een verzameling op de markt wordt gegooid. Deze verzameling zal ook de fans zeker aanspreken omwille van de vele extra’s die op de schijfjes staan. De twee acteurs motiveren bij elke episode waarom ze net deze hebben gekozen, en halen allerlei herinneringen naar boven. De rest van de extra’s worden aangevuld met een gesmaakt aantal bloopers en een overzicht van het hele resem aan bekende gezichten die even op bezoek kwamen (zoals Bruce Willis, Mel Brooks, en Lisa Kudrow als Ursula de tweelingzus van Phoebe).Een van de opmerkelijkste afleveringen is "The Conversation”. Deze episode werd opgenomen zonder stops, zonder tussenkomst van de regisseur, zonder reclame of wat dan ook. De acteurs gingen ervoor en hadden enkel elkaar om ervoor te zorgen dat het goed zat. En dat het goed zit dat kan je dus voortaan zelf bewonderen op dvd. De extra’s:-Audio Commentaar Paul Reiser & Helen Hunt bij “The Pilot” en “The Final Frontier”- Introducties door Paul Reiser & Helen Hunt- The 7 Warning Signs Of Madness (Bloopers)- Paul Reiser & Helen Hunt Are Mad About The Theme- Paul Reiser & Helen Hunt Are Mad About The Stars- Tv spots
Nieuws generiek
urgent.fm

Stealth

Het klinkt cynisch en oneerbiedig maar dat “Stealth” serieus is geflopt in Amerika verbaasd mij helemaal niet. Of toch een beetje. De vorige films van Rob Cohen “The Fast And The Furious” (2001) en “xXx” (2002) waren al heel slecht maar lokten toch nog een pak kijkers met de bijhorende centen. “Stealth” is een gelijkaardig debacle waarvan de Amerikanen blijkbaar niets moeten weten. Vandaar mijn verbazing. Of wij Belgen dit “Top Gun”-wannabe avontuur lusten betwijfel ik ten zeerste. De Amerikaanse president George Bush zal het graag horen. De Navy heeft een ultramodern vliegtuig ontwikkeld dat zo goed als onverwoestbaar is. Binnen de kortste keren gaan ze zich dat ferm beklagen. Het vliegtuig bevat namelijk een gesofisticeerd computersysteem. Iets te gesofisticeerd, want het leert tijdens de vliegoefeningen hoe het de vijand moet verslaan, maar niet alleen de vijand. Drie piloten moeten het vliegend gevaarte uitschakelen voordat het een oorlog ontketent. En waarschijnlijk zal Bush met deze situatie ook nog gelukkig zijn. Bij een slechte film hoort wel eens een heel goede soundtrack. Heel goed is hier veel gezegd. Laten we het op aardig of verdienstelijk houden. Voor “Stealth” doet Rob Cohen beroep op BT. Als je de man zijn curriculum vitae bekijkt, dan heeft hij voldoende ervaring met dit soort van films. “The Core” (2003), “Driven” (2001) en “The Fast And The Furious” (2001) liggen allemaal zowat in dezelfde lijn, en jammer genoeg zijn het allemaal geen hoogvliegers. Componist Randy Edelman was een tijdje verbonden aan deze film. Edelman en Cohen kennen elkaar van “xXx”. Maar uiteindelijk gaat alle credit naar BT en Trevor Morris die laatste zorgt voor bijkomende muziek. BT (wat staat voor Brian Transeau) brengt een mix van techno, drum ‘n’ bass en popdeuntjes aangevuld met koorgezang die passend zijn voor de verschillende locaties. Met het tiende nummer “Thailand” draait BT zijn score met 180 graden om. Van het bombastische up-tempo geluid in de vorige nummers blijft er niets over. Dit is een rustig kabbelend sfeermuziekje. Ook de daarop volgende nummers behouden dat zelfde rustig element. Vanaf “Flight To Tajikistan” neemt hij de draad en het tempo weer op. BT heeft naast het schrijven van scores ook ervaring met het schrijven van nummers zoals "Kimosabe", “Smart Bomb" en "The Revolution”. Bij “Stealth” hoort ook een tweede album. Daarop staat de groep Incubus centraal met maar liefst vier nummers. BT levert ook een bijdrage samen met David Bowie voor de song “(She Can) Do That”. "I don't like people who do the same shit - a whole album of the same shit, the next album of the same shit…Fuck the snare rolls, if I hear another song in harmonic minor, I'm gonna kick someone in the nuts." Een uitspraak van BT waarmee Madonna, Tori Amos en Seal geen probleem hebben. Zij behoren immers tot de groep van artiesten die al beroep hebben gedaan op BT’s talent. Tracks:1. Stealth Main Title (4:11)2. War Machine (1:41)3. EDI’s Arrival (1:52)4. The Pilots’ Theme (2:03)5. The Joy of Flight (1:21)6. EDI’s New Data (2:18)7. The Vertical Drop (1:55)8. Hellava 1st Mission (1:16)9. Lightning Strike (1:45)10. Thailand (2:21)11. Love Theme (1:54)12. I’ll Tell You Back at the Boat (2:27)13. Quantum Computer (1:25)14. EDI is the Whole Idea (1:31)15. Flight to Tajikistan (1:56)16. Tin Man Will Prosecute (1:54)17. Attack at Tajikistan (2:48)18. Henry’s Death (3:34)19. The Aftermath (1:52)20. Kara’s Ejection (3:29)21. Camel Hump (2:43)22. Korean Waterhole (1:33)23. Saving EDI (1:56)24. EDI Feels Sorry (3:10)25. Cummings’ Suicide (2:31)26. DMZ (4:07)27. Death of Col Yune (1:40)28. EDI’s Sacrifice (2:16)
Nieuws generiek
urgent.fm

Jaws

Het angstzweet liep opnieuw van mijn rug toen ik mijn tanden mocht zetten in de verjaardagseditie dvd van “Jaws”. Toen ik vele jaren geleden de film zag hield ik er immers nachtmerries aan over. De kartonnen vis ziet er tegenwoordig erg fake uit, maar hij blijft stukken gevaarlijker dan zijn CGI-soortgenoten uit pakweg “Deep Blue Sea” (1999). Wat de douchescène was voor “Psycho”, zo onvergetelijk is de oceaan in “Jaws”. Deze film over een mensetende witte haai van ongewone proportie en met een grote honger bezorgt je koude rillingen. Tweede keer goeie keer dus voor het duo Steven Spielberg en John Williams.Amity is een rustige vakantiebestemming in New England. Maar die rust wordt grondig verstoord door een roofdier. Een immense haai terroriseert de zonnekloppers en de nietsvermoedende pootjesbaders. Niemand gelooft de lokale sheriff Martin Brody (Roy Scheider) behalve haaispecialist Matt Hooper (Richard Dreyfuss). Het onderzoek van de twee wordt gedwarsboomd onder andere door de burgemeester. Het geld van de vakantiegangers is immers noodzakelijk voor de economie. Elke negatieve publiciteit en zeker een ongeloofwaardig verhaal over een mensetende witte haai kan dodelijk zijn voor het vakantieoord. Maar verhalen doden geen mensen. Na een reeks van ‘ongelukken’ nemen Brody en Hooper de boot van visser Quint (Robert Shaw). Het trio gaat opzoek naar de dader. Dat een boek, laat staan een film, zo een impact op de mens kan hebben, dat heeft auteur Peter Benchley nooit durven dromen. Zeker niet omdat hij na honderden mogelijke titels uiteindelijk koos voor “Jaws”, omdat die vier letters mooi pasten op de cover. Na een succesvolle literaire ontvangst kocht Universal de rechten op het boek voor 150.000 dollar. Achteraf bekennen producenten David Brown en Richard D. Zanuck dat ze nooit een verfilming hadden gemaakt als ze het boek twee keer hadden gelezen. Een haai die een boot in twee breekt, is niet realistisch en filmisch onmogelijk. De twee riepen de hulp in van Steven Spielberg waarmee ze ook “The Sugarland Express” (1974) hadden gemaakt. Spielberg opent de extra’s met de bekentenis dat hij heel veel moed vertoonde met het maken van deze film. Of hij was gewoon een complete idioot (Een idioot is veel gezegd. Hij zag er toen nog heel jong en wat naïef uit, maar het uiterlijk kan bedriegen). Spielberg hapte toe omdat “Jaws” qua verhaal dicht aanleunde bij zijn vorige film “Duel” (1971). En ook wel omdat beide titels uit vier letters bestonden. Tja, een reden moet niet altijd even diepzinnig zijn. Spielberg palmt je volledig in zodat je alles gaat geloven. En dat is iets waarnaar elke regisseur streeft. Het moment dat Brody de visjes eten geeft, vergeet je nooit. Zijn gezichtsexpressie en de woorden “You're gonna need a bigger boat...” evenmin. Spielberg slaagt in zijn opzet vooral dankzij de dreigende noten van componist John Williams. Zijn eenvoudig thema bezorgt je kippenvel, al dacht Spielberg dat Williams grapte toen hij het voor de eerste keer speelde. Al vlug besefte de twee dat het thema doorslaggevend zou zijn. Dit leitmotief staat synoniem voor de dood. De afwezigheid ervan heeft nog een grotere impact als het beest geruisloos een slachtoffer aanvalt en verscheurd. Je gelooft je ogen en oren niet. Dat is ook het geval voor de acteurs. Aanvankelijk wilde Spielberg de hele cast van “The Last Picture Show” (1971), maar die konden zich niet engageren. Roy Scheider verklaarde hem gek en Richard Dreyfuss wilde liever gaan kijken naar de film dan nodeloos afzien tijdens het maken ervan. Ernaar kijken dat moet je beslist eens doen, en dat afzien dat hoort er nu eenmaal bij. De extra’s:- A look inside Jaws (108 min.)- Gallery- Shark Facts- 13 deleted Scenes- Out-Takes (1,29 min.)- From The Set – 1974 (8,57 min.)- Storyboard Comparison

Nieuws generiek
urgent.fm

The Machinist

Tegenwoordig moet je Christian Bale aanspreken met meneer Bruce Wayne. Maar hij luistert ook naar de naam van zijn alter ego Batman. Er was veel te doen rond de romance tussen Katie Holmes (zijn liefje in “Batman Begins”) en Tom Cruise. Maar Bale ging ook zelf met de nodig aandacht gaan lopen. De acteur was voor de opnames ettelijke kilo’s bijgekomen. Dat was ook noodzakelijk want voor de film “The Machinist” was hij letterlijk het vel over de beenderen. Als levend lijk genaamd Trevor Reznik die ook nog eens lijdt aan slapeloosheid wil hij uitvissen wat er hem is overkomen. Regisseur Brad Anderson (“Next Stop Wonderland”) wist wat voor muziek hij wilde voor zijn film. Moest Bernard Herrmann nog leven dat was hij zeker bij hem gaan aankloppen. Die grootmeester maakt enkel nog muziek voor de engelen in de hemel, dus dan kon niet. Dan maar een score in de stijl van Bernard Herrmann en vooral in de stijl van “Psycho” en “Vertigo”. Roque Banos (“Sexy Beast”) geeft hem wat hij wilde en veel meer. Banos vindt niet alleen inspiratie bij Herrmann. Net zoals “The Machinist” veel weg heeft van David Lynch’s “Lost Highway”, zo doet Banos’ score denken aan de bijhorende muziek van Angelo Badalamanti.De film “The Machinist” is door de fysische transformatie van Christian Bale al akelig genoeg. Maar nog niet genoeg voor filmcomponist Roque Banos. Hij schrijft even akelige muziek die perfect past bij de toon en het tempo van de prent. De muziek is als het ware de ruggengraat van de film. En die is net zoals de beenderen van Bale heel breekbaar. Je moet maar eens kijken naar de foto die op de achterkant van de cd-hoes staat. De muziek zit zoals het hoofdpersonage Trevor Reznik gevangen in een vicieuze cirkel. Momenten van rust en stilte krijgen een minimalistische ondertoon. Die worden dan plots afgebroken en komen in een tweede en derde versnelling terecht wanneer Trevor een puzzelstukje vindt. Je kan het makkelijk vergelijken met een vreemde droom die overgaat in een al even vreemde nachtmerrie, zonder dat je weet welke van de twee erger is. Tracks:1. Trevor's Lair2. Sleepless3. Looks Like Rain4. Mother's Day5. Miller's Accident6. Nikkolash's Game7. Route 666 8. Family Photos9. Miserable Life10. Posted Notes11. Chasing12. Hit'n Run Accident13. Underground Escape14. Steve's Care15. You Are a Liar16. Where Is My Waitress?17. Ivan Kills Nikkolash?18. I Know Who You Are19. Trevor in Jail

907 908 909 910 911
912
913 914 915 916 917
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×