Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Sidelines

Wie zei er dat Kunst en Film niet samengaan? Even buiten de drukte van de cinemazalen en het Festivaldorp aan Kinepolis kan je gaan genieten van de tentoonstelling "Sidelines".Je vindt er foto's van Patti Smith, tekeningen van cultlegende Daniel Johnston en een video-installatie van de Israëlische filmmaker Avi Mograbi.Een ideale gelegenheid om het vrij unieke culturele wooncomplex de Cirk in de Zebrastraat te bezoeken. Iki en Tineke waren erbij op de opening van deze tentoonstelling.

Nieuws generiek
urgent.fm

The Life Aquatic With Steve Zissou

Je hebt humor en je hebt humor. De ene vorm is rechtuit, vaak onder de gordel en daardoor van bedenkelijk niveau. Ik neem als voorbeeld de komedies met Adam Sandler. De andere vorm is subtiel, droog en vraagt een inspanning van de toehoorder of kijker. Spontaan hoor ik de stem van Guy Mortier die reclame maakt voor een weekblad. Beiden vormen hebben zo hun voor- en nadelen en richten zich tot een bepaald publiek. Wie houdt van de subtiele humor kijkt best eens naar “The Life Aquatic With Steve Zissou” (2004). Onderwaterfilmer Steve Zissou (Bill Murray) en zijn team hebben dringend een succesvolle documentaire nodig. De vorige dateert immers van negen jaar geleden. Ze laten het publiek al even proeven van wat hun meest spectaculaire reis ooit wordt. Steve wil de wereld bewijzen dat er zoiets bestaat als een jaguarhaai. Niemand heeft die ooit gezien, behalve dan Steve en zijn beste vriend Esteban. Tot zijn grote spijt is Steve echter de enige die het kan navertellen. Hij belooft plechtig dat hij de haai zal vinden én doden. “I'm going to find it and I'm going to destroy it. Possibly with dynamite,” aldus Steve. Dat het vermoorden van een zeldzame soort indruist tegen elke wetenschappelijke doctrine, daar ligt hij niet wakker van. Naast die haai baart ook Ned Plimpton (Owen Wilson) hem zorgen. De jongeman is immers Steve’s onbekende zoon uit een van zijn vele relaties (een vertrouwde situatie voor Bill Murray zo blijkt uit “Broken Flowers”). Vader en zoon investeren de erfenis van 275.000 dollar in de zoektocht. Het wordt een reis waarbij heel wat geheimen komen bovendrijven. Het is even wennen aan de humor van Wes Anderson, maar eens je zijn hersenkronkels kunt volgen heb je alleen maar lof voor de man. Hij lost dan ook de verwachtingen ruimschoots in. Meer zelfs, “The Life Aquatic With Steve Zissou” is in vergelijking met zijn vorige films veruit de meest toegankelijke. Met deze film brengt hij hulde aan Jacques-Yves Cousteau, de befaamde documentairemaker die in 1997 stierf. Die hulde vertaalt zich onder andere in de rode mutsen die de personages doorheen de film dragen. Het is haast alsof je naar een aquarium kijkt waarin de tropische vissen zijn vervangen door zeldzame personages. Surrealistisch is het beeld wanneer iedereen als sardienen in een blik samengeperst zitten in een piepkleine yellow submarine. Net zoals bij “The Royal Tenenbaums” (2001) moet je het hele verhaal en alle personages met een serieuze korrel zout nemen. Geen probleem, want zout vind je genoeg in de oceaan. Anderson werkt opnieuw met ‘zijn’ acteurs. Anjelica Huston speelt nog eens de rol van een in de steek gelaten moeder die de affaires van haar echtgenoot tolereert. Haar teerbeminde Gene Hackman wordt weliswaar vervangen door de tot hoofdrol promoveerde Bill Murray (“Lost In Translation”). De droogstoppel heeft van zijn verdwaasde blik zijn handelsmerk gemaakt, en blijkbaar is het besmettelijk. Iedereen loopt erbij alsof ze het in Keulen horen donderen. Tot de uitbreide groep van castleden behoren nog Willem Dafoe, Jeff Goldblum en Michael Gambon. Cate Blanchett praat zoals in “The Aviator” (2004) met een vreemd accent en zet zoals elke keer een geloofwaardig personage neer. Trouwens, Blanchett was niet Anderson’s eerste keuze. Gwyneth Paltrow en Nicole Kidman haakten af wegens andere verplichtingen en ook Julianne Moore toonde interesse voordat de rol uiteindelijk naar Blanchett ging. Een opsteker voor zowel Anderson, de toen zwangere Blanchett en wij als kijker. De extra’s:- Audio commentaar- 9 deleted scenes- Starz on the set (14,32 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Hostage

Zijn ex-vrouw Demi Moore heeft ondertussen een andere ring rond haar vinger hangen. Die heeft ze gekregen van de veel jongere Ashton Kutcher (“The Butterfly Effect”). Bruce Willis tilt er niet zoveel aan. Hij maakt rustig de ene film na de andere. De ene ook al beter dan de andere. Tot de betere behoort zeker deze “Hostage” (2005) waarin hij een politieagent met gevoelens mag spelen, jawel! Jeff Talley (Bruce Willis) heeft een moeilijk leven. Bij een gijzelneming is hij de man die moet onderhandelen over de vrijlating van de slachtoffers. Ondanks zijn beroepservaring is elke situatie anders, want geen enkele gijzelnemer reageert hetzelfde. Tally heeft ondertussen die job vaarwel gezegd en is nu gewoon lid van een politiekorps. Drie jongeren gooien zijn modaal leven overhoop. Wat begint als een eenvoudige carjacking verandert al snel in een heus gevecht op leven en dood. De drie gijzelen namelijk een vader en zijn twee kinderen in hun superbeveiligde woning. Als Talley het dodenaantal wil beperken dan moet hij beroep doen op de capaciteiten die hem vroeger berucht hebben gemaakt.Van bij de begingeneriek wordt duidelijk dat dit wel eens een andere film kan worden. Die generiek heeft de look van oude Hitchcock-klassiekers. Recent zag je dat ook in de marketingstrategie rond “Sin City” (2005). Daaraan mag je ook de zorgvuldigheid toevoegen waarmee regisseur Florent Emilio Siri alles plaats, indeelt, kleurt en vormgeeft. Je merkt door de vele lichteffecten dat Siri houdt van de film noir uit de jaren ’30 en ’40 en de misdaadfilms uit de jaren ’70. Hij overstijgt daardoor het gemiddelde.Verrassend dat is het woord dat in mij opkwam tijdens het bekijken van “Hostage”. Het verhaal heb je wel al in een of andere vorm gezien. En Bruce heeft vroeger ook al de redder in nood mogen spelen. Maar de uitwerking daarin ligt het verschil. Dat verschil wordt vooral gemaakt door een sterke Bruce Willis. In het begin is het wat gewoon worden aan de vele emoties die hij uit, maar het maakt zijn vertolking menselijk en vooral overtuigender dan dat Bruce ooit is geweest. Je voelt de wanhoop die hij voelt. Bovendien staat hij er niet alleen voor. Ook Ben Foster en Jonathan Tucker komen als twee van de drie ontspoorde jongens sterk uit de hoek. Een interessant weetje is dat Rumer Willis, inderdaad dochter van, heel even in beeld komt als de opstandige tienerdochter van papa Talley. De extra’s:- Audio commentaar regisseur Florent Emilio Siri- Taking hostage: behind the scenes (12, 40 min.)- 6 deleted scenes met of zonder audio commentaar- 2 extended scenes met of zonder audio commentaar

Nieuws generiek
urgent.fm

Jurassic Park dvd-box

When dinosaurs ruled the earth. Die slogan staat voor chaos, dierlijk instinct, jacht op mensenvlees, veel geroep en geschreeuw en vooral de wedergeboorte van de dinosaurus. Na 65 miljoen jaar vindt het leven terug een weg dankzij Steven Spielberg. Hij krijgt ditmaal de steun van een team computerwizards die het onmogelijke mogelijk maakt. De films "Jurassic Park" (1993), "The Lost World" (1997) en "Jurassic Park III" (2001) zitten voortaan samen in een dvd-box. Laat je verbazen, laat je verrassen maar wees vooral bang. Maar hoe bang je ook bent, loop vooral niet weg, want anders ben je voor de T-Rex een hapklare brok.De rijke John Hammond (Richard Attenborough) heeft een nieuw attractiepark gebouwd. Het staat op een eiland ergens in de buurt van Costa Rica. Het is een park waar de wereld verstomd van zal staan. Hammond heeft op geen euro gekeken. Zijn geldschieters eisen wel dat het park wordt goedgekeurd door mensen uit het vak. Die mensen heten Dr. Ellie Sattler (Laura Dern), Dr. Alan Grant (Sam Neill) en Dr. Ian Malcolm (Jeff Goldblum). Die dokters brengen hun dagen door met het opgraven van skeletten van dinosaurussen. Het park is namelijk niet je doorsnee Disneyland. Het is er eentje waar de bezoekers opgepuzzeld kunnen worden. Al is dat aanvankelijk niet de bedoeling: daarvoor dienen immers de geit en de koe. Hammond heeft uit fossielen het DNA van dinosaurussen kunnen reconstrueren. Zo lopen de beestjes 65 miljoen jaar na hun uitsterving terug op aarde. Wat kunnen we daarvan allemaal verwachten, vraagt Alan Grant zich af. Of zoals Malcolm het omschrijft: "God creates dinosaurs. God destroys dinosaurs. God creates man. Man destroys God. Man creates dinosaurs...". Een ding is zeker, de dieren hebben honger en dan smaakt een stukje mensenvlees zoveel keer beter.Laat je niet teveel misleiden door het groot aantal extra's dat je hier ziet staan. Deze dvd-box heeft zeker zo geen grote impact als de allesverwoestende meteorietinslag van zoveel miljoen jaar geleden. Als je reeds de drie films op dvd hebt gekocht, dan moet je zeker geen nodeloos geld uitgeven aan deze box.James Earl Jones ("Patriot Games") begeleidt ons met zijn genietbare stem doorheen de making of van "Jurassic Park". Ook bij de twee andere films hoort zo'n uitgebreid verslag. Alleen jammer dat de veelheid aan extra's (je krijgt er nog een vierde dvd bovenop) niet garant staat voor een boeiende ontdekkingstocht. 90 procent van de extra's bij "The Lost World" zijn bijvoorbeeld tekeningen of foto's. Richard Attenborough zegt bijna in elke extra wel zijn befaamde (en nu ook afgezaagde) zin: "Welcome to Jurassic Park". Schrijver Michael Crichton ("ER") vertelt dan weer dat het boek voor hem uitgroeide tot een ware obsessie. En voor Steven Spielberg is de T-Rex zijn versie van King Kong. Niets kon hem tijdens het filmen tegenhouden. Zelfs niet de orkaan Iniki. Op de extra's zie je dat iedereen zonder vrees naar het natuurgeweld kijkt tot een bezorgde medewerker hen er even op wijst dat tijdens een orkaan mensen vooral sterven door rondvliegende voorwerpen en dat ze dus beter naar binnen gaan.Wegens onverwoestbaar door de homosapiens, keren de dieren terug voor twee sequels. De mens die rent nog steeds voor zijn leven. Het nieuwe is er dan al af, dus staan de karakteristieken, de unieke eigenschappen en de kwaliteiten van die dieren meer centraal. De genieën van Industrial Light & Magic borduren verder op het baanbrekend CGI-werk van "The Abyss" (1989) en "Terminator 2" (1991). Het resultaat ervan is bepalend voor het succes. Voor de sequels spenderen ze heel veel tijd in het construeren van de spierweefsels die de immense vleesbrokken doen bewegen. Je ziet het nauwelijks, maar je moet er zeker eens opletten. Het ziet er indrukwekkend uit. De films hebben vooral door die speciale computersnufjes een groot entertainmentgehalte. Ook onliners zoals "tourists don't get eaten" zorgen voor het nodige jolijt. Die onliners komen vooral van Jeff Goldblum ("Independence Day"). Hij krijgt een meer centrale rol toebedeeld in "The Lost World". Hij moet immers de leegte opvangen die Sam Neill en Laura Dern hebben achtergelaten na deel een. In deel drie waren ze er overigens opnieuw bij. De extra's bij de drie films

Nieuws generiek
urgent.fm

Broken Flowers

In stilte voor zich uitstaren, dat is acteren volgens Bill Murray. Het gaat hem niet alleen heel goed af, hij oogst er bovendien veel succes mee. De ster uit “Ghost Busters” (1984) , “Charlie’s Angels” (2000) en pakweg “Groundhog Day” (1993) glinstert de laatste tijd zoals nooit voorheen. Zijn vertwijfelende grimas zie je in “Lost In Translation” (2003) waarin hij de mooie Scarlett Johansson betovert. Op dvd kan je hem sinds kort bewonderen als een vreemde onderwaterfilmer in “The Life Aquatic With Steve Zissou” (2005).Stille wateren hebben diepe gronden. Die uitspraak gaat ook op voor Don Johnston (Bill Murray), en dat schrijf je met een ‘t’. De man heeft in een ver verleden blijkbaar genoten en geprofiteerd van het leven én de vrouwen. Op een dag krijgt hij van een van die ex-liefjes een brief. Daarin staat dat ze een zoon op de wereld heeft gezet, zijn zoon. Klein detail is dat Don helemaal niet weet welke vriendin hem deze blijde boodschap zendt. Op aanraden van een vriend vertrekt Don dan maar op zoektocht. Hij klopt aan bij een hele resem oude vriendinnen zoals Sharon Stone, Jessica Lange, Frances Conroy (“Six Feet Under”) en Tilda Swinton (“Constantine”). Zijn ontvangst is niet altijd even hartelijk. Bij deze film hoort een leuke soundtrack. The Greenhornes openen die cd samen met Holly Golightly. Ze doen dat met “There Is An End”. Dat nummer klinkt alsof het meer dan 40 jaar oud is, zonder dat het aan charme heeft verloren. De driekoppige rockgroep uit Ohio toerden onlangs nog rond met The White Stripes. Holly Golightly deelde op haar beurt ook al eens de microfoon met Jack White. In hun eentje klinken ze ook heel goed. The Greenhornes sluiten het album af met heel veel belletjes in “Unnatural Habitat”. Golightly die houdt vast aan dat sixties geluid in “Tell Me Now So I Know”. De gerespecteerde Ethiopische jazzartiest Mulatu Astatke levert drie songs af: “Yegelle Tezeta”, “Yekermo Sew” en “Gubelye”. De nummers liggen zowat in elkaars verlengde. Het tempo, de instrumenten en de bijhorende klank variëren een beetje. Het enige wat hen echt van elkaar onderscheidt zijn de andere songs die er tussen staan. De muziek van Mulatu Astatke, The Greenhornes en Holly Golightly wordt dan weer mooi gebundeld door Dengue Fever in hun ritmisch “Ethanopium”.Niet Barry White maar wel Marvin Gaye toont zijn gebroken ziel in “I Want You”. Klassiek krijgt ook een plaats en wel op plaats tien. Daar vind je “Requiem, Op. 48 (Pie Jesus) door het Oxford Camerata met de zang van Gabriel Fauré. Een welgekomen rustmoment na het meer stevige werk van Sleep met “Dopesmoker”. Deze soundtrack is duidelijk opnieuw met de nodig aandacht samengesteld en zo hoor ik het graag.Tracks:- There Is An End — The Greenhornes With Holly Golightly - Yegelle Tezeta — Mulatu Astatke - Ride Your Donkey — The Tennors - Want You — Marvin Gaye - Yekermo Sew — Mulatu Astatke - Not If You Were The Last Dandy On Earth — The Brian Jonestown Massacre - Tell Me Now So I Know — Holly Golightly - Gubelye — Mulatu Astatke - Dopesmoker — Sleep - Reuiem, Op. 48 (Pie Jesu) — Oxford Camerata - Ethanopium — Dengue Fever - Unnatural Habitat — The Greenhornes

Nieuws generiek
urgent.fm

The Phantom Of The Opera

Na het filmsucces van “Moulin Rouge” (2001) en “Chicago” (2002) maakt ook “The Phantom of the Opera” (2004) de overstap naar het witte doek. Al had deze film in 1990 in de bioscoop moeten verschijnen. De scheiding tussen Andrew Lloyd Webber en Sarah Brightman maakte meteen ook een einde aan de toenmalige filmplannen. Uiteindelijk is het er toch van gekomen. Met als resultaat de duurste onafhankelijke filmproductie ooit. Het oogt mooi, maar het klinkt een beetje vals. Christine Daae (Emmy Rossum) heeft een stem als een nachtegaal. Alleen heeft niemand die al echt ooit gehoord, behalve dan haar muziekleraar die ze haar muziekengel noemt. Die engel is eigenlijk het befaamde spook van de opera die woont in de kelders van zo een Parijse muziektempel. Niemand kent zijn identiteit want de helft van zijn gezicht zit verborgen achter een masker. Met haar stem heeft Christine hem betoverd. Het spook eist dat Christine de hoofdrol krijgt in elke opera. De diva Carlotta (Minnie Driver) voelt de bui hangen, maar geeft zich niet zo snel gewonnen. Bovendien wordt Christine verliefd op Raoul (Patrick Wilson) een jeugdvriend. Dat zorgt voor heel wat jaloezie bij haar leraar.Als je de film bekijkt en beluistert dan merk je steevast dat het verhaal gedragen wordt door enkele overbekende nummers. Je hebt de dreigende imposante “Overture” dat alles op gang trekt. Alleen sputtert de motor en komt die nooit op toerental. Buiten enkele mooie shots zoals het ontwaken van de opera en de stukken met de immense chandelier voegt Joel Schumacher (“Phone Booth”) bitter weinig toe aan dit verhaal. De film lijdt net zoals “Chicago” onder het te groot aantal gezongen nummers. De sequentie met het sterke “Masquerade” komt eentonig en saai over net doordat hij in zijn shots en danspassen weinig of geen variatie steekt.Veel hangt ook af van de keuze van de hoofdrolspelers. Die zoektocht verliep haast even chaotisch als de zoektocht naar een nieuwe James Bond. De rol van Christine ging eerst naar Keira Knightley (“King Arthur”), daarna werd het zangeres Charlotte Curch en dan weer Katie Holmes (“Batman Begins”) en Anne Hathaway (“The Princess Diaries”) . Uiteindelijk opteerde Schumacher voor de relatief onbekende Emmy Rossum (“The Day After Tomorrow”). Haar breekbare verschijning oogt mooi en klinkt mooi alleen ontbreekt het haar aan overtuiging. Ze was amper 16 tijdens de opnames en mist duidelijk aan acteerervaring. Een enkele keer geloof ik wat ze zingt en dat tijdens haar liefdesduet “All I Ask Of You” met Raoul. Ook Gerard Butler (“Lara Croft Tomb Raider: The Cradle Of Life”) laat het als het spook afweten. Hij geeft steeds de indruk dat hij in een playbackshow zingt (wat het geval is voor Minnie Driver die de totaal miscast is) en dat hij zich vooral concentreert op zijn gezichtsuitdrukkingen (althans de ene helft dan van zijn gezicht). Ik kan het niet met zekerheid zeggen, maar misschien was de keuze van Antonio Banderas als spook dan toch beter geweest. Deze duurste onafhankelijke productie ooit is duidelijk het kleinere broertje van pakweg de tv-film uit 1990. Jammer maar helaas. De film vind ik dus maar niets, maar de extra’s tonen dat er met veel zorg en oog voor precisie aan is gewerkt. Elk aspect wordt in een mooi aantal extra’s toegelicht. Op basis van de extra’s verdient de film best een tweede kans. De singalong is een kwelling voor het oor in alle maar dan ook in alle betekenissen van het woord. Ik weet niet of veel van die medewerkers naar zichzelf durven luisteren. Al kunnen ze altijd zeggen dat de andere nog slechter klinkt. De extra’s:

Nieuws generiek
urgent.fm

Kitchen Stories

De doorsnee huisvrouw is sportief! Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt immers dat zij elk jaar de afstand Stockholm - Kongo aflegt. Ze doet dat zonder haar keuken te verlaten. Het aantal kilometers stapelt zich op tijdens het bereiden van de maaltijden. Een interessant gegeven maar kunnen mannen beter? Tal van onderzoekers krijgen een eigen stoel en moeten de keukengewoontes van mannelijke vrijgezellen in Noorwegen observeren en noteren. Een van die proefkonijnen is Isak (Joachim Calmeyer). Hij zit godganse dag neer, slurpt koffie, doet de was en de plas en verzorgt een ziek paard. Hij laat de saaie onderzoeker Folke Nilsson (Tomas Norström) niet zo makkelijk in zijn bord kijken. De twee heren mogen nooit met elkaar praten of anders beïnvloeden de resultaten en dat mag natuurlijk niet. Isak is absoluut niet blij met zijn controleur en dat toont hij dan ook. Zo mijdt hij zijn keuken, doet hij af en toe heel bewust het licht uit, en gaat hij zelf observator spelen. Uiteindelijk overtreden de heren de regels en ontstaat er een band tussen de twee. Maar dat brengt het onderzoek in gevaar. De film leert ons dat ondanks wat wetenschappelijk wordt opgelegd, rationaliteit niet altijd de juiste aanpak is. Begrip, interesse en communicatie levert in vele gevallen tot betere resultaten. Zo werkt ook regisseur Bent Hamer. Storyboards, rehearsals en audities zijn niet aan hem besteed. Hij praat veel liever met zijn cast & crew. Hij laat zich leiden door hun vorige prestaties en zijn gevoel. Met positief resultaat tot gevolg. Hamer voelt zich als schrijver en regisseur vrij maar hij houdt rekening met de financiële mogelijkheden. Alles werd in en rond Olso opgenomen. Deels omdat die locatie alles biedt wat het scenario vraagt, en ook omdat het goedkoper is. Wel hebben ze zelf de caravans moeten maken om de echtheid van het onderzoek te staven. Een verzameling gekleurde huurcaravans komt niet echt geloofwaardig over voor een wetenschappelijke instelling. De Zweden worden afgebeeld als serieuze en rationele mensen die precisie eisen in alles. De Noren zijn het tegenovergestelde. Ze zijn irrationeel en marginaal. Die enge kijk op de andere en de verschillen onderling geven aanleiding tot conversatie wat zorgt voor absurditeit en aparte humor. Want humoristisch dat zijn deze keukenverhalen én geheimen zeker. Bent Hamer’s vrouw vraagt hem wel eens waarom hij gewoon geen film maakt met meisjes. Een antwoord daarop heeft Hamer niet. Wie weet zie je die wel in zijn volgende film. Wie houdt van films zoals “The Station Agent” (2003) of “The Man Without A Past” (2002) weet al dat het goed zit met deze “Kitchen Stories”’. Een goed gevoel hou je zeker over na het bekijken van deze kleine maar oh zo fijne film. Schrijver, producent en regisseur Bent Hamer (“Eggs”) komt aardig in de buurt van Chaplin en Keaton en daarmee is alles gezegd en geschreven. Kijken!De extra’s:

Nieuws generiek
urgent.fm

Gladiator

In “Cinderella Man” toont Russel Crowe met gebalde vuisten dat hij een temperamentvolle jongen is. Dat hij een talentvol acteur is dat weten we ook. Wie twijfelt moet maar eens kijken naar “Gladiator” (2000). Regisseur Ridley Scott (“Hannibal”) zorgt voor de glansrijke terugkeer van de spektakelfilm. En spektakel krijg je in alle maten en gewichten. De film verschijnt nog maar eens op dvd en dat in een speciale editie bestaande uit maar liefst drie van die glimmende schijfjes. Doe gerust jouw sandalen uit, leg je languit in de zetel, zet je volumeknop een paar decibel hoger en laat je overdonderden door het beeld én het geluid. De komende uren zit je immers zeker aan je televisiescherm vastgekluisterd.Keizer Marcus Aurelius (Richard Harris) voelt zijn einde naderen. Na zijn dood moet de macht teruggegeven worden aan het volk. Die taak is niet weggelegd voor zijn zoon Commodus (Joaquin Phoenix), maar wel voor veldheer Maximus Meridius (Russel Crowe). Net het weigeren van de opdracht maakt van Maximus de uitverkorene. En dat tot groot ongenoegen van Commodus. De keizer sterft vroegtijdig door toedoen van zijn eigen nazaat. Buiten Maximus kent niemand diens laatste wens. Daardoor grijpt Commodus als wettelijke erfgenaam de macht en beveelt hij de terechtstelling van Maximus. De veldheer overleefd de executie. Gebroken door een persoonlijk verlies verdwijnt zijn levenslust. Hij wordt verkocht aan de slavenhandelaar Proximo (Oliver Reed). Maximus herontdekt zijn levenswil en vecht voortaan als gladiator in de arena. Zijn reputatie verspreidt zich doorheen het kiezerrijk. En dan komt de dag dat Maximus oog in oog staat met Commodus. vijf jaar na datum staat deze film nog steeds overeind. “Troy” (2004), “Alexander” (2004), “King Arhtur” (2004) en “Kingdom Of Heaven” (2005) geen enkele kan er aan tippen. Ze missen de grootheid, de intensiteit, het gevoel, de subtiliteit, de muziek en veel van de andere troeven die van “Gladiator” een onvergetelijke filmervaring maken. De oorspronkelijke scenarist David Franzoni legt de basis voor deze droomfilm, terwijl John Logan die droom voorziet van tedere momenten en de juiste woorden. Bill Nicholson gaf dat alles een hart en een ziel. Hij verlegt de klemtoon van haat naar liefde. Net daardoor verandert deze wraakfilm in een liefdesverhaal. En daarin schuilt de universele aantrekking, want “Gladiator” spreekt niet enkel 16-jarige jongens aan. Het kijkerspubliek is mooi evenwichtig verdeeld tussen beide geslachten en leeftijden. Deze speciale uitvoering bevat een overdaad aan extra’s. Uit al die extra’s blijkt dat het maken van “Gladiator” zoals bij vele andere onsterfelijke klassiekers voor heel wat kopzorgen heeft gezorgd. Zowel in de film als achter de schermen speelt zich een heuse veldslag af. Ridley Scott heeft de lat voor zichzelf en alle medewerkers heel hoog gelegd. Maar al dat bloed, zweet en tranen werpt vruchten af. De film werd bekroond met 5 Oscars waaronder die van beste film en beste acteur. “Gladiator” bewijst dat een film onder andere staat of valt met de keuze van de hoofdrolspeler. Niemand gelooft Orlando Bloom als kruisvader, laat staan Colin Firth als de grootste veroveraar ooit (zeker niet door die blonde pruik). Geef mij dan maar de robuuste verschijning van bad boy Russel Crowe. Crowe had tijdens het draaien van de scènes tussen Maximus en Commodos een baaldag. Hij ergerde zich dood toen de dialogen voor de zoveelste keer werden herschreven. Pas na enige overtuigingskracht spreekt hij uiteindelijk de zinnen uit die hem in de film zo groot maken: “My name is Maximus Decimus Meridius,… .” Tijdens die woorden voel je de grootheid die Crowe uitstraalt. Jouw nekharen tintelen uit pure bewondering. Ridley Scott wilde graag ook een gevecht tussen Crowe en een neushoorn. Een leuk idee dat wel drie miljoen dollar zou kosten. Uiteindelijk waren de tijgers goedkoper maar daarom niet minder gevaarlijk. Het scheelde niet veel of Crowe was zijn arm kwijt geraakt. Scott is ook zo een persoon die zich niet laat afschrikken door obstakels, zelfs niet door de dood van acteur Oliver Reed. De arme man kreeg een hartaanval toen hij als ontbijt een paar pintjes achterover gooide. Zijn resterende scènes werden dankzij digitale trucages ingeblikt. Jij mag zelf zoeken welke echt zijn. Ik heb ook nog goed nieuws voor wie maar niet genoeg kan krijgen van de film en de extra’s op de dvd. In Hollywood gonst het ondertussen van de ideeën en de geruchten over een mogelijke sequel. De kans dat Russel Crowe meespeelt is miniem. Maar een ding is zeker, dankzij Ridley Scott, Russel Crowe en de rest van de cast & crew echoot de daden en het leven van deze filmheld doorheen de eeuwigheid. De extra’s:

905 906 907 908 909
910
911 912 913 914 915
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×