Wie recent “Last Days” heeft gezien weet dat Gus Van Sant (“Good Will Hunting”) graag uitpakt met andere cinema. In die rol van alternatieve regisseur is hij op zijn best. Begin de jaren ’90 viert de roadmovie hoogtij met films als “Thelma And Louise” (1991) en “Wild At Heart” (1990). Van Sant gaat een stapje verder met “My Own Private Idaho” (1991). Wereldberoemd is de foto van Keanu Reeves op een motorcycle met achterop River Phoenix. Voor deze film duiken Keanu en River zelfs samen in bed. Het is voor sommigen een droom die werkelijkheid wordt. Maar vergis je niet. Dit is niet zozeer een ‘homofilm’ maar eerder een opmerkelijk stukje cinema over een tijd, een plaats, een moment.
Mike Waters (River Phoenix) heeft het niet makkelijk in het leven. Hij is op zoek naar zichzelf en zijn moeder. Die zoektocht leidt hem vooral naar de donkere achterbuurten van de maatschappij. Mike verdient namelijk zijn boterham als prostitué. Alsof dat de dingen nog niet moeilijk genoeg maken, lijdt hij ook nog eens narcolepsie. Telkens als hij in een stressvolle situatie belandt, gaat het licht uit en belandt hij in zijn eigen droomwereld. Door zijn aandoening mist hij de belangrijkste momenten uit zijn hele leven. Een van zijn vrienden is Scott Favour (Keanu Reeves). Scott hoort helemaal niet thuis in dit wereldje. Hij is de zoon van een rijke en gerespecteerde man. Binnen een week wordt Scott 21 jaar en erft hij een smak geld. Dan zal Scott zijn huidig decadent bestaan vaarwel zeggen en begint zijn normaal leven. Is er dan ook plaats voor zijn oude vriend Mike?
Aanvankelijk hanteerde Gus Van Sant een penseel. Hij wilde namelijk schilder worden. Het is pas halfweg zijn studies dat hij de overstap maakte naar film. Hij maakte naam met de prent “Mala Noche” (1985) en wilde meteen daarna “Idaho” maken maar de ‘gezaghebbers’ in Hollywood opteerde eerder voor “Drugstore Cowboy”. Van Sant was reeds teruggekeerd naar zijn thuisbasis Portland voordat “Drugstore” succes oogstte want hij wilde gewoon absoluut deze film maken. In “Idaho” zie je vooral bij de vrijscènes nog de schilder die in Van Sant zit. Je ziet geen twee mensen die met elkaar vrijen maar enkel shots van lichamen tegen elkaar. Het zijn als het ware poses van modellen, zowel tussen jongens als meisjes. Dat is niet het enige opvallende aan deze film. Opvallend is ook het taalgebruik. Het heeft veel weg van hoe de personages spreken in de toneelstukken van William Shakespeare. Het zal je dan ook niet verbazen dat Gus Van Sant zijn inspiratie vond in Shakespeare’s “Henry IV” en “Henry V”. Op bepaalde momenten zijn de woorden gewoon letterlijk overgenomen. Ook de scène waarin de covermodellen tot leven komen heeft iets surrealistisch. In een tijd zonder CGI werd dit gerealiseerd door acteurs achter plexiglas te zetten met hier en daar opschriften die een magazine cover compleet maken. Het lijkt of de modellen echt tot leven komen.
Filmleraar Paul Arthur noemt in de extra’s de roadmovie een zoektocht naar mannelijke identiteit en daardoor heeft het altijd wel een zekere graad van homo-erotische inhoud. Het homothema wordt hier op een andere manier benaderd. Niet volgens de humoristische invalshoek zoals in “Mambo Italiano” (2003), niet met de flashy kostuums zoals in “The Adventures Of Priscilla, Queen Of The Desert” (1994) en niet volgens het uitgangspunt van een coming of age en coming out verhaal zoals we al vaker hebben gezien. Scott vindt zich zelfs niet eens aangetrokken tot mannen. Hij vrijt enkel met een jongen omdat hij er wordt voor betaald. Hij vindt ook dat twee mannen niet van elkaar kunnen houden. Die uitspraak kadert in een heel memorabel filmmoment. Na deze uitspraak raapt Mike uiteindelijk al zijn moed bijeen en vertelt hij met heel veel moeite aan Scott dat hij van hem houdt. “Well, I don't know. I mean…I mean, for me, I could love someone even if I, you know, wasn't paid for it…I love you, and…you don't pay me.” Deze bekentenis stond helemaal niet in het script. Voor River Phoenix kwam het heel instinctief over toen ze de scène filmden. Van Sant had daar absoluut geen probleem mee, integendeel, het beklemtoont nog meer de zoektocht die Mike aflegt in het vinden van zichzelf. Jouw zoektocht naar deze film begint en eindigt gewoonweg in je dichtstbijzijnde winkel waar je de dvd in rekken vindt.
De extra’s:
- The Making Of “My own private Idaho” (42 min)
- Kings of the Road (44 min)
- Conversations with Laurie Parker & Rain Phoenix (20 min)
- Gus Van Sant & Todd Haynes (126 min)
- JT Leroy and Jonathan Caouette (54 min)
- Deleted Scenes (14 min)