Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Nobody Knows

Victor is 7 jaar, gaat naar school, maakt zijn huiswerk en woont alleen. Dat opmerkelijk bericht over deze jonge Gentenaar staat in krant. Victor’s mama werkt in Nederland en zijn papa spendeert veel van zijn tijd in Afrika. Een keer per dag komt Victor’s oom kijken hoe de jongen het stelt. En Victor stelt het goed. De politie heeft echter voor zijn eigen goed een einde gemaakt aan zijn home alone avontuur, want kinderen alleen achterlaten is geen verstandige zaak. Het artikel is een ideale springplank naar de film “Nobody Knows” (2005) die je voortaan kunt bekijken op dvd. Aikira verhuist samen met zijn moeder Keiko naar een klein appartement in Tokyo. De twee hebben zoals elke verhuizer hun koffers mee. Alleen zitten in die koffers geen kleren, maar nog drie andere kinderen. Hun aanwezigheid wil Keiko geheimhouden. Ze zouden anders misschien opnieuw moeten verhuizen en dat ziet ze niet zitten. De kinderen brengen haast al hun tijd door op dat appartement, vaak alleen. Wegens werkverplichtingen is hun moeder af en toe voor een lange periode weg van huis. Maar ze komt altijd wel terug met cadeaus. Tot op de dag dat Keiko vertrekt en niet meer terugkomt. Regisseur Kore-eda Hirokazo wilde aanvankelijk schrijver worden. Hij trok naar de universiteit en volgde Letterkunde maar dat vond hij (terecht) doodsaai. Gelukkig voor hem was er naast de universiteit een bioscoopzaal en zo groeide zijn interesse voor film. Wat hij precies via dit medium en geen ander kan uitdrukken, dat kan hij nog niet zeggen. Misschien kan hij dat wel vertellen na zijn twintigste film. Daar moeten we dus nog even op wachten. In het interview vertelt hij verder dat hij gedurende een jaar de kinderen heeft laten wennen aan de aanwezigheid van de camera. Zo heeft hij met de kinderen ook een persoonlijke band kunnen opbouwen, wat hun vertolkingen versterkt. De kleine Yuya Yagira die de rol van Aikira speelt heeft niet voor niets de prijs gekregen van beste acteur tijdens het Filmfestival van Cannes in 2004. Aikira wordt in de rol van ouder geduwd. Instinctief legt hij zichzelf de regel op dat hij nergens van mag genieten als hij daardoor de andere kinderen benadeelt.In televisieprogramma’s zoals “Lost”, “Terra Incognita” en “Expeditie Robinson” moeten acteurs of deelnemers in de jungle overleven. Wonen in een grootstad zonder eten en zonder geld is voor deze vier kinderen eveneens een overlevingsstrijd. “Nobody Knows” is een lange maar mooie film geworden met een slot waar je even stil van wordt. De extra’s:Interview Kore-eda Hirokazo (32 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

The Weather Man

David Spritz, lokale weerman van beroep, voelt zich niet meer zo goed in zijn vel: als gescheiden man heeft hij niet echt de ideale relatie met zijn mollige dochter en zijn wiet-rokende zoon. Daar bovenop hebben zijn kijkers soms wel eens de neiging een stuk junk-food naar zijn hoofd te smijten. Hij beseft dat hij dringend wat orde op zaken moet stellen en wil dit te bereiken door weerman te worden in New York. David hoopt met deze carrièrezet zijn beroemde vader trots te maken en zijn gezin terug voor zich te winnen. Maar dit blijkt niet allemaal van een leien dakje te lopen...'The Weather Man' is een sobere film met eigenlijk een tamelijk simpele inhoud maar het geheel is er daarom niet minder goed om. Door de eenvoud van het verhaal springen de kleinere dingen en grappige momenten veel meer in het oog en dit is wel geniaal gezien. De film is moeilijk te categoriseren: het heeft iets van een drama, maar dan eerder met een komische inslag. De humor in 'The Weather Man' kan vergeleken worden met die van de regisseur Wes Anderson van o.a. 'The Royal Tenenbaums' . De zwarte humor houdt de film toch wel op een iets hoger niveau dan een doorweekse platvloerse komedie of afgezaagd drama. Nicolas Cage is geknipt voor de rol als de ietswat agressieve,egocentrische en depressieve weerman Spritz. De man heeft ondertussen bewezen dat hij een echte rasacteur is, net als Michael Caine overigens, die de rol van Davids vader op zich neemt. Mensen die houden van veel actie,spanning en special effects, gaan deze film beter niet bekijken. Diegene die wel houden van de 'betere' film met veel cynisme en een moraal zullen zeker van 'The Weather Man' houden!(review door Veerle)

Nieuws generiek
urgent.fm

Jong Poëtisch talent in Glimworm

Vele jongeren zijn met poëzie bezig en durven wel al eens een vleugje dichtsel op papier zetten. Glimworm wil jong dichttalent een kans geven. Wil je je eigen gedicht in Glimworm? Mag jouw gedicht voorgelezen worden op Urgent.fm? Laat het ons dan als de bliksem weten. Het poëziemoment van Glimworm staat dit jaar volledig ter beschikking van jouw talent. Deze week was Simon Horsten aan de beurt...

Nieuws generiek
urgent.fm

The Interpreter

Stel. Je moet kiezen of je de moordenaar van een geliefde laat sterven of je kan hem redden. Welke keuze maak jij? Redden schenkt je rust. Met het laten sterven neem je wraak zonder dat je ooit kunt loslaten. Dat voorbeeld gebruikt interpreter Silvia Broome als er wordt getwijfeld aan haar eerlijkheid. Een interpreter of tolk beslist over vrede of oorlog want een duidelijke communicatie op (hoog) politiek niveau is cruciaal. Zo is er een groot verschil tussen iemand die ‘weg’ is of dood is. Aan dergelijke woordspelletjes wagen Nicole Kidman en Sean Penn zich in “The Interpreter” (2005) een stijlvolle thriller van Sydney Pollack. Verwacht je niet zozeer aan overdonderende actie, maar eerder aan quiet diplomacy. Silvia Broome (Nicole Kidman) werkt als interpreter bij de Verenigde Naties. Ze is een van de weinige mensen die een Afrikaans dialect beheerst. Dat maakt van haar een unieke medewerkster, zeker als in het land waar dat dialect wordt gesproken een machtsstrijd aan de gang is. Bovendien hoort ze toevallig hoe twee onbekende figuren in dat dialect met elkaar afspreken dat “De Leraar” nooit de ruimte levend zal verlaten. Die naam verwijst naar Dr. Zuwanie (Earl Cameron), een dokter die de eed van Hippocrates niet al te nauw volgt. De man wordt immers beticht van een heuse genocide. Agenten Tobin Keller (Sean Penn) en Dot Woods (Cathrine Keener) krijgen de zaak in handen geschoven. Keller zegt Silvia meteen waar het om draait. Hij moet niet haar beschermen wel Zuwanie. Hij stelt zich eveneens de vraag of hij Silvia wel zomaar kan vertrouwen? Hoe meer informatie hij over haar verzamelt, hoe onduidelijker het wordt aan welke kant zij staat. Syndey Pollack vertelt in de extra’s dat hij acteur is geworden omdat hij helemaal geen zin had in een doodgewone job. Hij heeft nood aan variatie en wil in plaats van één gewoon leven veel liever verschillende levens en werelden creëren. Als regisseur kan hij zich dan ook volledig uitleven. Elke film vraagt weliswaar zowat twee jaar van zijn eigen leven, maar dat heeft hij er graag voor over. Hij schept voldoening in het (her)scheppen van een wereld. Hij bepaalt wat we zien en wat we horen. Zo kiest hij doelbewust welke scènes hij uiteindelijk wel in de film stopt en welke niet. Zo vertelt Woods aan Silvia waarom haar partner Keller zich aanvankelijk vijandig en ongeïnteresseerd opstelt, maar die scène sneuvelde waardoor de geheimzinnigheid over Keller’s gedrag iets langer wordt bewaard. Pollack heeft ook bewust gekozen om voor het eerst in twintig jaar terug een film te draaien in widescreen (breedbeeld). Hij is ermee gestopt door de opkomst van de televisie en de pan & scan-techniek. Het breedbeeld wordt herknipt tot het gewone standaard televisieformaat. Daardoor gaat vijftig procent van wat je normaal ziet in widescreen verloren. Dankzij de dvd is het breedbeeld in ere hersteld en kan hij terug de films maken zoals hij die wil maken. Naast de sterke vertolkingen van Nicole Kidman (vergeet films zoals “The Stepford Wives” of “Bewitched”) en Sean Penn, is er ook een derde belangrijke speler in het spel namelijk The United Nations. Pas na een persoonlijk onderhoud met secretaris-generaal Kofi Annan kon de ploeg aan het werk in de verschillende ruimtes zoals The Security Counsel en The General Assembly. Maar wel op voorwaarde dat het verhaal een brede, open en natuurlijk ook een positieve kijk geeft van wat deze machtsinstelling allemaal verwezenlijkt. Verder vertellen in de extra’s een aantal interpreters over hun job. Zo is interpreteren verschillend van vertalen. Het is meer dan louter vertalen. Het is een stresserende job omdat je de gedachten van iemand anders verwoordt zonder dat je weet waarnaar die woorden leiden. Alles moet een samenhangend geheel vormen. Het vraagt een graad van professionaliteit en creativiteit. Je bent immers een actieve speler die elk woord en elke zin verwerkt. Een mooi voorbeeld daarvan zie je als Nicole Kidman een reactie bij een omstaander wil uitlokken zonder dat het opvalt. Onopvallend is ook van toepassing op het eigenlijke verhaal. Niet dat de film slecht is, alleen kiest Pollack bewust voor een low profile. Hij laat zich niet vangen aan exploitatie door overdonderde actie. Zo zijn er slechts drie echte actiemomenten in de hele film. In een daarvan staat een bus centraal. Die scène doet denken aan de busscène in “The Siege” (1998). Alleen is die hier minder aangrijpend, maar wel nog even efficiënt. Wat Pollack dus vooral weergeeft is de realiteit en die is niet altijd spectaculair. De extra’s:- Audio commentaar Sydney Pollack- The Ultimate Movie Set The United Nations (8 min.)- A Day in the Life of Real Interpreters (8 min.)- Alternative ending- 3 deleted scenes (2,18 min.) - Sydney Pollack at Work: From Concept to Cutting Room (10 min.) - Interpreting Pan & Scan Vs Widescreen (5 min.) - Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

House Of The Flying Daggers

De soldaten Jin (Takeshi Kaneshiro) en Leo (Andy Lau) moeten de leider van de groepering “House Of The Flying Daggers” uitschakelen. Ze vermoeden dat de mooie Mei (Zhang Ziyi) de dochter is van die leider. Mei wordt gevangengenomen maar kan ontsnappen. Maar is ontsnappen wel het juiste woord, want ze krijgt hulp van Leo. Tijdens hun tocht naar het hoofdkwartier van de daggers worden de twee verliefd op elkaar. Die liefde kan zich amper tonen, want ze worden op de hielen gezeten door een groep soldaten. Die hebben maar weinig begrip voor het prille liefdesgeluk. Zij hebben opdracht om te doden. Wie houdt van “Chrouching Tiger Hidden Dragon” (2000) en “Hero” (2002) die zal zeker ook benieuwd zijn naar deze “House Of The Flying Daggers” (2004). De films zorgen steeds voor interessante discussies. Welke nu de beste is, hangt veelal af van welke film je eerst hebt gezien. De eerste blijft veelal de beste. Voor mij is dat “Chrouching Tiger Hidden Dragon”. De opvolgers, want dat zijn ze wel, hebben elk hun eigenheid binnen die gelijkheid. Dat valt zeker op in “House Of The Flying Daggers”. Zhang Ziyi is opnieuw van de partij en heeft in “House” een prachtige en unieke dansscène waarin haar personage haar talent toont. De gelijkheid vind je onder andere in de bamboescène die je ook ziet in “Chrouching”. Regisseur Yimou Zhang heeft doelbewust voor die bamboescène gekozen omdat het de traditie is in dergelijke Chinese films. Zhang stond ook voor een dilemma. Oorspronkelijk zou de befaamde actrice Anita Mui meespelen, maar zij overleed aan de gevolgen van kanker. Hij herschreef het scenario in plaats van de rol aan iemand anders te geven. Als eerbetoon aan Anita staat haar naam in de credits. Visueel adembenemend dat is “House” zeker. De kleuren zijn overdonderd. Een bos zag er nog nooit zo groen uit en de sneeuw is witter dan wit. Het gevaar van al dat moois is natuurlijk dat je weinig of geen aandacht hebt voor het verhaal en de personages, en dat gebeurt dan ook. Je kijkt en wacht gewoon op het volgende schouwtoneel. Al wat ertussen ligt zie wel maar daar blijft het bij. Dat is bijvoorbeeld het grote verschil met pakweg “2046” (2004) waarin Wong Kar Wai zowel aandacht heeft aan de inhoud als de vorm.

Nieuws generiek
urgent.fm

I Heart Huckabees

Het zit Albert Markovski (Jason Schwartzman) allemaal niet mee. Deze weldoener en poëet zit midden in een crisis. Zoals bij iedereen weet hij zelf niet hoe hij eruit kan geraken. Albert huurt twee specialisten in waarvan hij toevallig het visitekaartje heeft gevonden. Het duo Bernard (Dustin Hoffman) en Vivian (Lily Tomlin) geloven dat alles met elkaar is verbonden. Een van hun cliënten is Tommy Corn (Mark Wahlberg). Hun advies heeft hem precies niet geholpen, want zijn vrouw pakt haar biezen. Dat voorspelt niet veel goeds voor Albert. Bernard en Vivian willen zichzelf bewijzen. Ze volgen Albert in alles wat hij doet zowel thuis als op het werk. De oorzaak van de crisis ligt waarschijnlijk op dat werk. Albert wordt uit zijn eigen vereniging gegooid door een sluwe Brad Stand (Jude Law). Een existentiële komedie, zo omschrijf je best deze “I Heart Huckabees” (2004). Het is een satire op de conventionele therapie. Regisseur David O. Russel grijpt de kans en stelt alles wat de zogezegde specialisten vertellen in vraag. Vooral Mark Wahlberg’s personage heeft daarin een groot aandeel. Hij ratelt alsmaar door en ergens heeft hij nog gelijk ook. Russel levert dus opnieuw een film af waarover je kan praten. Hij deed dat reeds met “Spank The Monkey” (1994) waarin een toekomstige dokter uit verveling masturbeert terwijl hij vecht tegen de dagelijkse sleur. Twee jaar later maakt hij “Flirting With Disaster” (1996) wat ook al gaat over een disfunctionele familie. Niet moeilijk als een van die familieleden Ben Stiller is. Al houdt de komiek het daarin nogal aan de droge en saaie kant. In 1999 maakt hij de zeer geslaagde actiefilm “Three Kings” waarin George Clooney, Mark Wahlberg, Ice Cube en Spike Jonze zoeken naar het goud van Saddam Hoessein. Deze keer keert Russel terug naar zijn roots. Niets is wat het lijkt en het lijkt op niets, of toch? Vragen die in je hoofd spoken zijn onder andere waarom iedereen zo wild is van Shania Twain, en wat omgaat in het hoofd van Naomi Watts. Zij speelt namelijk een superslanke blonde pin-up girl. Hoe slank ze er uit ziet dat moet je zelf maar eens bekijken op dvd. De extra’s:- Interviews- Verwijderde scènes & bloopers (3,27 min.)- B-roll (7,38 min.)- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Mean Creek

Wie zegt dat films met en over jongeren of tieners altijd inhoudloos moeten zijn. Wie dat gelooft kijkt best eens naar “Stand By Me” (1986) een van de betere Stephen King verfilmingen. Tieners hebben meer dingen aan hun hoofd dan meisjes, jongens, seks, drank, fuiven enz. Als je zelf tot deze groep behoort dan kan je nog 100 andere zaken opsommen waarmee je jouw dagen vult. School is een daarvan. Niet meteen de meest gelukkige periode in het leven van elk kind en ook niet direct iets waar je spontaan aan wilt denken, maar de school is de startplaats van het verhaal in “Mean Creek” (2004). Sam (Rory Culkin) heeft het namelijk lastig op school. Niet zozeer door de lessen of het naar school gaan op zich, maar wel door George (Josh Peck). Sam is steeds het slachtoffer van deze flauwe grappenmaker. Sam’s broer Rocky (Trevor Morgan) neemt het voor hem op. De twee willen hem een lesje leren. Zij en een aantal vrienden die vroeger ook al eens het slachteroffer werden van George nodigen de bullebak uit voor een boottocht. Het hatelijke gedrag en de daarbij horende opmerkingen laten niet lang op zich wachten. Maar tijdens de tocht leren ze ook een andere kant van George kennen. Hij kent zelf heel wat problemen en moeilijkheden en die verklaren zijn arrogant gedrag. Hun vriend Marty (Scott Mechlowicz) wil echter met het plan doorgaan en dan loopt alles fout. Maar liefst 15% van alle Amerikaanse jongeren zijn ooit gepest geweest op school. Bij de meerderheid daarvan verging dat zonder enig nefast gevolg. Maar zoals bij alles moeten we meer interesse hebben voor die kleine minderheid die wel onder dat alles lijden. Vaak zijn dat zwakkere individuen die moeilijk kunnen omgaan met dit pesten en dat uit zich dan op de een of andere manier. Etes heeft ook dergelijke problemen gekend. Het is bij hem nog goed afgelopen, dat bewijst hij met een degelijk scenario en een sterke regie. Hij geeft perfect weer wat er allemaal in het hoofd afspeelt van de personages. Vergeet de wilde feestjes, de schunnige opmerkingen en de flauwe onderbroekenhumor. Jacob Aaron Etes heeft met “Mean Creek” een film gemaakt waar je stil van wordt. Het is een film waarbij je de twijfel, de angst en de spanning bij de personages voelt. Je leeft en voelt mee met wat hen overkomt en je merkt dat jouw eigen visie ook verandert over George. Het is een irriterende jongen, en je hebt niets liever dat ze hem eens een lesje leren. Maar dat verandert als je de beelden ziet over George, over zijn problemen en de sleur in zijn dagelijks leven. Het maakt van hem een persoon zoals iedereen. Daardoor voel je jou precies een medeplichtige bij alles wat er gebeurt. De jongeren verliezen controle over de situatie. Ze weten niet meer hoe ze met elkaar moeten omgaan. Wat de juiste stap is, aan wie ze dit kunnen vertellen, en of ze het moeten vertellen. Deze en andere vragen worden beantwoord in de film, maar het zou zonde zijn als ik die al vertel. Wat ik wel nog kan vertellen is dat “Mean Creek” echt een heel sterke film is met overtuigende vertolkingen. De bekendste acteur is Rory Culkin (“Signs)”. Hij is helemaal niet omhooggevallen zoals zijn bekendere broer uit “Home Alone” (1990). En het mag gezegd worden, hij is ook een veel betere acteur. Maar de meeste aandacht gaat toch naar Scott Mechlowicz. Hij hoort het zelf niet graag maar hij lijkt heel veel op Brad Pitt. Ook zijn acteerstijl is gelijkaardig. De geboorte van deze nieuwe Pitt kan je voortaan bewonderen op dvd. En dat moet je zeker eens doen.De extra’s:- Audio commentaar Jacob Aaron Etes- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Four Brothers

David Arnold bewijst dat er leven is na James Bond. Deze componist wandelt de filmwereld binnen dankzij “The Young Americans” (1993) waarvoor hij het nummer “Play Dead” schrijft, gezongen door Björk. Een jaar later verwerft hij faam dankzij een imposante score voor “Stargate” (1994) gevolgd door “Independence Day” (1996). Vervolgens maakt hij het album “Shaken and Stirred” waarvoor Aimee Mann, Leftfield, Iggy Pop en Chrissie Hynde oude James Bond nummers opnieuw inzingen. Uiteindelijk mag hij zichzelf de opvolger noemen van John Barry, de man die de meeste James Bond soundtracks bij elkaar heeft geschreven. De teller van Arnold staat momenteel op drie “Tomorrow Never Dies”, “The World Is Not Enough” en “Die Another Day”.In afwachting van “Casino Royale” schrijft David Arnold rustig verder aan de muziek van andere films. Recent was dat onder andere voor “2 Fast 2 Furious (2003) en “The Stepford Wives” (2004). En nu is er ook “Four Brothers” (2005). Zijn muziek voor deze film klinkt een tikkeltje anders. Het openingsnummer “Four Brothers” klinkt vrij jazz maar je hoort het niet in de film, net zoals de afsluiter “Rebuilding The House”. Al even rustig is “Thanksgiving”. De toon verandert past in “The Lights Go Off” en “Surveillance Camera”. Het is in de up-tempo nummers, “Shoot Out”, “Cops And Business” en “Ice Man”, dat je het geluid van Arnold duidelijk herkent. Al heeft het deze keer meer weg van de scores die we vooral gewoon zijn van John Powell (“Mr. & Mrs. Smith”). Maar gelukkig zitten er nog enkele herkenbare elementen in deze muziek waarvan we met zekerheid kunnen zeggen dat dit David Arnold is. Zo gebruikt hij dezelfde tierlantijntjes (in “Ransack” bijvoorbeeld) die je ook hoort in de zoektocht van James Bond in “Tomorrow Never Dies”. Een geslaagde score dus en dan ben ik al meer dan tevreden.Tracks:1. Four Brothers (2:43)2. Thanksgiving (2:10)3. The Lights Go Off (1:55)4. Surveillance Camera (2:11)5. Holding Court (1:49)6. Ransack (3:20)7. Share Her Around (2:03)8. Shoot Out (3:25)9. Officer Down (2:10)10. 4ook Plan (5:12)11. Cops and Business (3:53)12. Iceman (3:01)13. Rebuilding The House (3:02)

904 905 906 907 908
909
910 911 912 913 914
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×