Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Lost

Net zoals de filmindustrie is de televisiewereld een strijdtoneel. De waarde van een televisiezender wordt bepaald door de kijkcijfers. Kijkers krijg je enkel als je iets uitzendt wat de mensen willen zien. De Amerikaanse zender ABC stond enkele maanden gelden voor een moeilijke opdracht: de kijker zapte minder dan voorheen naar die zender en een zoveelste reality show was gelukkig geen optie. De redding bestond uit een groep mensen die op een mysterieus eiland zitten en zelf wachten op hun redding. Zo eenvoudig was het voor ABC.Het leven kan vreemde wendingen aannemen. Dat gebeurt bij de ene al op een meer dramatische manier dan bij een andere. Dramatisch kan je het zeker noemen als jouw vliegtuig het in volle vlucht laat afweten en neerstort op een onbekend eiland. 48 mensen overleven de crash. Zoveel geluk hebben ze nog, maar de vraag is of ze ook alle 48 het eiland overleven. Er spelen zich immers allerlei vreemde taferelen af. Ergens op het eiland wordt een geheime code de lucht ingestuurd, mensen verdwijnen en verschijnen. En elke overlevende heeft wel een geheim dat de anderen niet mogen weten. Maar hun grootste zorg is het onbekende dat leeft in de jungle. En neen, het zijn niet de viervoeters uit “Madagascar”. Het einde van het eerste seizoen van “Lost” was afgelopen dinsdag het gespreksonderwerp op het werk en in de school. Iedereen wilde nu eindelijk weten wat er gaande is op dat eiland en hoe het met de gestrande zielen afloopt. Maar de makers geven hun geheimen niet zomaar prijs. Zeker niet als je weet dat het gaat om seizoen één en dat er dus een vervolg komt. Hoe de reeks er aanvankelijk zou uitzien was voor iedereen een groot vraagteken. Het scenario voor de pilootaflevering rommelde langs alle kanten. J.J. Abrahms de man achter de tv-reeks “Alias” en momenteel bezig met de regie van “Mission Impossible 3” moest de meubelen redden. Hij had een aantal ideeën, alleen had hij geen tijd om ze uit te voeren. Gelukkig werd er ook aangeklopt bij Damon Lindelof. Die droeg bij zijn eerste ontmoeting met Abrahms een T-shirt van “Star Wars” en meteen zaten ze op dezelfde golflengte. Abrahms hapte dan ook maar toe. Voor beide heren was een groep mensen op een onbekend eiland weinig interessant. Het leek teveel op iets à la “Gilligan’s Island” of “Survivor”. Mysterie dat is hetgeen “Lost” nodig heeft en mysterie kreeg het dan ook. Het hele productieproces verliep bijzonder snel. Zo moesten in drie weken tijd de meest geschikte acteurs gevonden worden. Het voordeel daarbij was vooral dat de acteurs in vele gevallen de schrijvers inspireerden in de creatie van hun personage. Yunjin Kim solliciteerde aanvankelijk voor de rol van Kate. De makers waren in de wolken toen ze Koreaans sprak want een onbekende taal bevat altijd wel iets geheimzinnig en zo werden Sun en haar echtgenoot geboren. Jorge Garcia (Hurley) had net zijn opwachting gemaakt in “Curb Your Enthousiasm”. Hij deed zijn auditie en werd meteen aangenomen omdat er gewoon niemand anders was gevraagd voor die rol. Onbekende gezichten werden aangevuld met iets meer bekende koppen. De spilfiguur Jack wordt gespeeld door Matthew Fox. Hem ken je van de tv-reeks “Party Of Five” waarin hij de wijze maar saaie oudste broer speelt. Nu is hij gebombardeerd tot de flavour of the month. Hij krijgt weliswaar concurrentie van Dominic Monaghan (de Hobbit Merry uit “The Lord Of The Rings) en de indringende blik van model Ian Somerhalder (“Smallville”). Hoe het met deze binken en de rest van de eilandbewoners vergaat dat kan je zelf bekijken in het eerste seizoen én natuurlijk ook in seizoenen die nog volgen.De extra’s:- Audio commentaar J.J. Abrahms etc.- The Genesis of Lost (8, 40 min.)- Before they were lost (22, 34 min.)- Welcome to Oahu: the making of the pilot (33 min.)- The art of Mathew Fox (5, 40 min.)- lost@comicon- The trouble with the boars (4, 55 min.)- House of the rising sun (6, 54 min.)- All best cowboys have daddy issues (4, 29 min.)- Whatever the case may be (2, 26 min.)- Hearts and minds (5,57 min.)- Exodus (8, 55 min.)- On set with Jimmy Kimmel (6,55 min.)- Backstage with Drive Shaft (6, 14 min.)- The Lost flashbacks: at the airport Clair & Sayid- 13 deleted scenes- Bloopers from the set (3, 55 min.)- Live from the museum of television and radio (10, 38 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

After The Sunset

Max Burdett (Pierce Brosnan) deelt zijn leven met Lola (Salma Hayek). De twee verblijven op een tropisch eiland. Ze genieten van de rust na een reeks geslaagde diamantroven. Veel rust is hen echter niet gegund. FBI-agent Stan Lloyd (Woody Harrelson) denkt dat de twee een nieuwe overval plannen. Waarom zouden ze anders verblijven op een eiland waar een schip ligt met aan boord een diamant die vraagt om gestolen te worden. Max heeft echter plechtig beloofd dat zijn dagen van misdaad achter de rug zijn. Hij moet immers ook dringend zijn trouwteksten schrijven. Maar kan Max aan de verleiding weerstaan? En dan heb ik het niet over Lola.De zon is voor Pierce Brosnan ondergegaan als het op James Bond aankomt. Hij kreeg het slechte nieuws van zijn agent tijdens de opnames van deze film. Leuk is anders. Dat is ook van toepassing op “After The Sunset”. De combinatie actiefilm meets buddy movie is misschien een interessant gegeven, alleen faalt regisseur Brett Ratner (“Rush Hour") in beide gevallen. De actie is tot een minimum beperkt en bevat weinig inspiratie. Of beter: het materiaal dat voorhanden is bevat potentieel maar de acteurs laten het deze keer compleet afweten. Pierce Brosnan wil teveel de indruk geven dat hij ook andere rollen kan spelen dan James Bond. Dat is misschien zo, maar afgaande op deze vertolking kan ik dat niet zeggen. Uiteindelijk speelt hij gewoon dezelfde rol zonder zijn vertrouwde smoking, martini’s en flair. Flair is iets dat Woody Harrelson nooit heeft gehad. In de televisiereeks “Cheers” gaat de rol van de eenvoudige, wat naïeve barjongen hem af. In films heb ik hem nooit graag zien acteren en dat is hier ook het geval. Hij irriteert me, wat het kijken niet eenvoudig maakt. Veel moeilijkheden heb ik niet met Salma Hayek. Alleen staat ze erbij en kijkt ze ernaar. Veel meer dan het in elkaar timmeren van een nieuw terras zit er voor deze Lolita niet in. Af en toe verleidt ze Pierce met haar donkere ogen. Maar dat doet ze vooral omdat ze met hem wil trouwen. En als de acteurs het laten afweten dan is de fun er ook direct af. Je weet dat Brosnan zich zal laten verleiden tot het stelen van de diamant. Scenarist Paul Zbyszweski (van het televisieprogramma “The Weakest Link”) moet zijn genialiteit tonen in de manier waarop hij het hoofdpersonage de diefstal laat plegen. De manier waarop is best origineel maar mist spanning en sensatie. En dat is nu precies waarop we al anderhalf uur zitten te wachten. Maar het komt gewoon niet. Zo gaat het bovendien ook met de extra’s. In een van de extra’s neemt Brett Ratner een interview af van Bill Mason. Hij schreef het boek “Confessions of a master jewel thief”. Qua interviewstijl mist Ratner duidelijk structuur. Wat we uit het interview onthouden is dat Mason geheel toevallig in het vak is beland en dat het stelen van Bob Hope hem nooit is gelukt.“After The Sunset” is dus een gemiste kans voor Pierce Brosnan. Hij krijgt alvast nog een tweede kans in “The Matador” waarin hij een moordenaar speelt die worstelt met een identiteitscrisis. Of we daarmee zullen kunnen lachen, zal de toekomst uitmaken.De extra’s: - Audio commentaar Brett Ratner, Beau Flynn & Mark Helfrich- Before, during and after the sunset (70 min.)- 15 deleted / alternate scenes- Blooper reel (4,43 min.)- The Charles Rose show (18, 20 min.)- Interview with a jewel thief (8 min.)- Visual effects comparisons (3, 08 min)- Tv spots & trailers
Nieuws generiek
urgent.fm

Le Temps qui reste

Een nieuwe film van François Ozon is een waar feest. Als de maker van films als ‘Sous le sable’, ‘Swimming Pool’, ‘Huit femmes’ en ‘Five times two’ een nieuw product in de cinema’s gooit, dan zit ik op het puntje van mijn stoel. Deze keer kwam ik niet vervreemd uit de cinema, ik was ook niet teleurgesteld of overrompeld. Ik was beroerd door zoveel schoonheid. Ik was week vanbinnen door de intense schoonheid van een film die een aaneenschakeling lijkt van foto’s.Fotografie is meteen ook een link naar het verhaal van de film. Hoofdpersonage is Romain, een arrogante, succesvolle, jonge fotograaf. Hij is homoseksueel, maar dat is met moeite een thema van de film te noemen. Het is een gegeven waar verder niets mee wordt gedaan, en dat op zich is vrij uniek. Net als in de film, laat ik zijn homoseksualiteit verder dan ook onbesproken.Wanneer Romain onderzocht wordt na een flauwte op de set van een fotoshoot, blijkt dat hij kanker heeft. Hij heeft nog drie maand te leven. Hij neemt vakantie op zijn werk en beëindigt zijn relatie. Dat zijn zowat de enige ingrijpende beslissingen die hij neemt. Hij vertelt zijn geheim aan niemand, met uitzondering van zijn grootmoeder. Haar kan hij het vertellen omdat zij even dicht bij de dood staat.Wat volgt is een beeldenreeks van Romain tot aan zijn dood. Nooit sentimenteel, nooit overdreven. Romain is niet opeens tot het inzicht gekomen dat hij een eikel is. Hij is nog steeds een eikel, maar eentje met gevoel voor eindigheid. Dat is net wat ik apprecieer aan ‘Le temps qui reste’. François Ozon laat Romain in vrede sterven, niet vervuld van zichzelf. Dat is een groot verschil. In de meeste palliatieve films (mag ik dat zo noemen?) wordt de stervende beweend en bewierookt door zijn omgeving. Niet hier.Codewoorden: subtiliteit, fotografisch, integer maar nooit sentimenteel.Te bekijken in Studio SkoopRedactie Antenne
Nieuws generiek
urgent.fm

A Love Song For Bobby Long

In “Grease” (1978) is hij de enige jongen die Olivia Newton-John wil hebben. Zoveel jaar later is de x-factor van John Travolta qua looks duidelijk verminderd. Zeker als je kijkt naar “A Love Song For Bobby Long” (2005). In die film kan hij zijn tegenspeelster Scarlett Johansson in de verste verte niet bekoren. En dat ondanks het feit dat hij zich nog eens laat verleiden tot het zingen van een lied. Pursy Will (Scarlett Johansson) krijgt slecht nieuws want haar moeder Lorraine is overleden. Zoveel contact hebben de twee niet met elkaar gehad, maar Pursy rept zich toch naar de begrafenis al komt ze veel te laat aan. Het is een kleine troost dat haar moeder haar een huis heeft achtergelaten. Dat huis is echter ook de woning van Lawson Pines (Gabriel Macht) en Bobby Long (John Travolta). Die twee leven zoals een oud koppel. Ze zijn heel toegewijd aan elkaar, al is dat veelal om te kijken wie het meest kan drinken en de dag erna het minst last heeft van een kater. Maar ze weten wat ze aan elkaar hebben en dat is het voornaamste. Dat verandert wanneer Pursy in het huis wil blijven wonen. Drie is teveel zo denkt toch Bobby Long. Hij is alvast niet van plan iets te veranderen omdat er een meisje rondloopt. Pursy wil ook geen water bij de wijn doen. Ze houdt beide mannen een spiegel voor de ogen en laat hen de realiteit zien. Al staat ze door de twee mannen ook stil bij haar eigen leven. Shainee Gabel debuteerde enkele jaren geleden met de documentaire “Anthem” (1997). Daarin interviewt ze onder andere Robert Redford en Michael Stipe terwijl ze zoekt naar “the American dream”. Die zoektocht leidt haar naar New Orleans. Daar is het liefde op het eerste zicht. Ze wil er dolgraag een film draaien. Singer-songwriter Grayson Capps bezorgt haar het verhaal van zijn vader Ronald Everett Capps. Opnieuw is het grote liefde bij Gabel. Uiteindelijk duurt het vijf jaar voordat de film er komt. Grotendeels omdat tijdens de productie het geld al snel verdween als sneeuw voor de zon. Door het knippen in scènes en verhaallijnen is de film dan toch nog afgeraakt. De liefde die Shainee Gabel heeft voor New Orelans geeft ze op verschillende vlakken weer in de film. Dat zie je onder andere in de fotografie, de kleuren en de sobere setdecoratie. Alleen heeft deze film meer nodig dan een mooi plaatje. Voortaan kan je dit verhaal over verlossing en hoop dus ook bekijken op dvd. In de tegenvallende extra’s vertelt John Travolta onder andere nog dat deze film toont dat je ondanks alle tegenslagen nog steeds iets kunt maken van je leven. Een mooie gedachte al mis ik de nodige overtuiging. Het scenario is weinig meeslepend of verrassend. Het zijn slechts enkele momenten die bijblijven zoals Scarlett in een jurk of een uitspraak van een bekende auteur. Dat laatste is uiteindelijk iets wat deze film mist: een eigen stem, een eigen geluid. De muzikale bijdragen van Grayson Capps passen bij de sfeer en de tempowissels al is het vooral “Blonde On Blonde” van Nada Surf dat blijft nazinderen. Aan de stoppelbaard en de bierbuik van Travolta denk ik liever niet. Zijn vertolking is goed maar daar blijft het dan ook bij. Net zoals die van Gabriel Macht. Mooi is en blijft Scarlett Johansson. Wie had durven denken dat deze meid uit “Home Alone 3” (1997) en “The Horse Whisperer” (1998) het tot een van de meest gevraagde actrices zou schoppen. Na Angelina Jolie is zij de tweede actrice die mij met haar volle lippen tot een kus kan verleiden. Scarlett, I love you, oh yes I do! De extra’s:- Behind the scenes- Interviews met cast & crew (24, 24 min.)- Film clips- Liner notes- Photo gallery

Nieuws generiek
urgent.fm

Will & Grace

In de kerk zijn ze niet meer welkom als priester. In de Kamer is dan weer de volgende stap gezet naar de gelijke behandeling van homo’s rond adoptie. You win some, you lose some. Op televisie zie je holebi’s meer en meer. Een van de meest succesvolle tv-reeksen waar je zonder schroom kunt lachen met en rond holebi’s is “Will & Grace”. De eerste drie seizoenen kan je tegenwoordig vinden op dvd. Als je fan bent van pakweg “Friends” dan zal je hier ook zeker van genieten. Will (Eric McCormack) en Grace (Debra Messing) zijn sinds jaar en dag beste maatjes. Hij is homo en verdient zijn boterham als advocaat. Zij is interieurdesigner. Beiden zoeken naar dat ene deksel dat bij hen past. De beste remedie voor een ongelukkig liefdesleven is dan toch gewoon gaan samenwonen. De twee delen een appartement in New York. Dat zorgt voor een pak grappige en beschamende momenten. Gelukkig zijn er nog Jack en Karen. Die twee zijn eveneens beste maatjes met elkaar. Karen is schatrijk maar werkt als assistent bij Grace zodat ze toch nog contact heeft met de gewone mens. Jack is een sprekend springkonijn die zichzelf de grootste nicht noemt van New York. Die twee zorgen voor al evenveel hilariteit en nog meer spraakmakende scènes.Will & Grace zijn misschien de titelfiguren, toch zijn het de twee bijrollen die vuurwerk geven. Sean Haynes speelt Jack, voluit John Phillip McFarland. Hij heeft een hond, Klaus Von Puppy genaamd en houdt van Cher. Kortom, hij is de verpersoonlijking van de nicht die we allemaal kennen. Will is meer het mannelijke type, al heeft hij soms last met zijn female side. Megan Mullally gaat als Karen met de meeste lachsalvo’s lopen. Ze vraagt er natuurlijk zelf om als de ingenomen bitch die haar schoonmaakster om de haverklap kleineert en niet zo stiekem aan de fles zit. De enige normale van de bende lijkt Grace. Maar schijn bedriegt. De vier acteurs gingen allemaal heel terecht aan de haal met een Emmy Award voor hun respectievelijke rollen. Gek zijn doet geen pijn. En kijken naar gekke mensen is zeker goed voor jouw gezondheid. Je moet absoluut geen holebi zijn om van deze reeks te genieten. Het vergroot de pret misschien een tikkeltje meer maar lachen, dat zal je zeker doen.

Nieuws generiek
urgent.fm

Palindromes

PalindromesTodd SolondzEen bevreemdende film van een vegetarische regisseur die vroeger rabbi wilde worden. Hij produceert gemiddeld om de vier jaar een film. Pittig detail voor deze film: de man heeft er al zijn spaargeld in gestopt omdat geen enkele studio de film wilde produceren.Of dat nu de moeite was, is moeilijk te zeggen. Ik ben met een raar verward gevoel uit de cinema gelopen, ben er deze ochtend mee opgestaan en ik blijf maar nadenken. Ik vertel misschien best eerst het verhaal.Alles draait rond Aviva. Een twaalfjarig meisje dat maar 1 grote wens heeft: moeder worden. Wanneer ze een vreemde jongen zover krijgt om een mama van haar te proberen maken, is het onmiddellijk raak. Aviva is dolblij, de reactie van mama en papa laat zich raden. Na de verplichte abortus loopt Aviva thuis weg, op zoek naar het geluk, op zoek naar een kind, op zoek naar welwillende mannen.Als je de verhaallijn leest, lijkt het allemaal wel goed mee te vallen, ware het niet dat Aviva vertolkt wordt door acht verschillende acteurs, in alle maten, kleuren en gewichten. Ze komt ook op de meest absurde plaatsen terecht waarvan eentje werkelijk alles slaat: the Sunshines!Aviva is op dat moment een zwarte vrouw van om en bij de 130 kilogram en is net met een knalgeel plastic bootje op de oever van een rivier beland. Ze wordt gevonden door de pientere Pieter Paul. Hij nodigt haar uit om mee naar huis te gaan en kennis te maken met zijn gezin. Ik geef een ruwe schets van de situatie: Mother Sunshine is een streng katholieke vrouw die het als haar taak ziet om alle behoeftige kinderen die haar pad kruisen op te vangen, samen met haar man Bo. Onder hen: een blind albinomeisje van een drugsverslaafde moeder, een jongetje met het Downsyndroom, een leukemiepatiënt, een meisje zonder armen of benen, enz...Gezien hun geloof zijn Mother Sunshine en haar man sterk gekant tegen abortus. Dat levert dan weer de scène op waarin Pieter Paul Aviva meeneemt naar een stort waar weggenomen foetusjes worden gedropt. De ene absurde scène volgt de andere op en ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet maken. Is dit kritiek op de Amerikaanse samenleving? Op pedofilie? Op het katholicisme? Op de Britney Spears-generatie die zo snel mogelijk voor volwassen wil aangezien worden? Of moet ik me er gewoon bij neerleggen dat Todd Solondz een zeer vreemde en toch magische fantasie heeft?De titel ‘palindromes’ verwijst duidelijk naar de naam van het hoofdpersonage dat je zowel van voor naar achter als omgekeerd kan lezen. De film op zich lijkt even cyclisch, de eerste Aviva is ook de laatste Aviva. We moeten geloven dat een mens dezelfde blijft, hoe hij er nu uitziet en wat hij ook meegemaakt heeft.En dat werkt raar genoeg. Aviva is zelfs na de abortus nog hetzelfde meisje op zoek naar zaad om aan haar wens te kunnen voldoen. En het moet gezegd, het is voortreffelijk gelukt om je te laten geloven dat elke actrice dezelfde rol speelt, ze zetten allemaal die onderdanige gekwetste en toch vastberaden Aviva neer, en hebben duidelijk samen geoefend op dat breekbare, kinderlijke stemmetje.Redactie Antenne
Nieuws generiek
urgent.fm

Gabrielle

Een film van Patrice ChéreauMet Isabelle Huppert, Pascal GreggorySphinxHet verhaalGabrielle en Jean zijn 10 jaar geleden een verstandshuwelijk aangegaan. Van passie is er niet veel sprake. In het begin van de 20ste eeuw is alleen blijven na je 30 – 40 niet erg respectabel. Ze lijken harmonieus samen te leven, hebben geen gebrek aan luxe en geven wekelijks wervelende dinerparty’s.Tot een andere man roet in het eten komt gooien. Op het punt tussen breken of samenblijven, laaien de passies hoog op, maar dan op een negatieve manier: jaloezie, agressie, sarcasme, ...Passie zonder inhoudKlinkt boeiend, maar laat je niet vangen. Wat aangekondigd lijkt als een kostuumdrama vol romantiek en intriges, blijkt een aanslepende psychoanalyse van vergane glorie te zijn. Erg veel verhaal is er niet: vrouw verlaat man, komt op haar stappen terug, maar jaloezie maakt samen verder leven vrijwel onmogelijk. Wat je wel krijgt zijn discussies tot op het bot. Jean legt zijn vrouw op de rooster, hij wil alles tot in de ziekelijkste details weten. Alles om zijn verslindende jaloezie te voeden. Zij schippert tussen de ijskoningin en de vrouw die toch gevoelens blijkt te hebben. En dit alles in een groots decor: een statig herenhuis met koninklijke trappenhallen en ontelbare kamertjes. Groots, maar leeg.Kunst om de kunstBegrijp me echter niet verkeerd. Deze film heeft bakken goede kritiek gekregen. Vergelijkingen met de meerster Ingmar Bergman, ... Wie ben ik dan om deze film af te breken?! Wel juist omdat de inhoud me zo weinig boeide, heb ik wel erg op de “filmtaal” gelet. En op dat vlak is hij ijzersterk: het spel van de camera, nu op de lip van de acteurs, dan vanop afstand, de afwisseling van zwart/wit en kleur om de schijnbedoeningen en het ware gelaat te typeren, de luxe tegenover de grote leegheid van het huis als symbool van zijn bewoners, de stemmingswisselingen van de acteurs, ... Kortom op artistiek vlak is deze film af. Maar dat is het met dit soort films: intellectualisme ten top. (een beetje zoals de grote literaire meesterwerken die je MOET doorworstelen om een echte te zijn...) Maar betrokkenheid is voor veel kijkers ver te zoeken.Prijs u gelukkigMisschien klopt de uitdrukking in een recensie: “Iedereen die luimen der liefde ooit aan den lijve heeft mogen ervaren, zal begrijpen wat we bedoelen.” Wij broekies zijn nog te onervaren – of liever te gelukkig - in de liefde. Wat weten wij nu over de psychologische tocht naar de hel bij een nakende echtscheiding. Geef ons maar actie en romantiek! En al kijken de cinefielen op ons neer. Who cares! Laat ons nog maar even in de “onschuld” geloven...Fans van Bergman en consorten, rep u naar de cinema.De rest gaat beter een pintje pakken!
Nieuws generiek
urgent.fm

SMAK

De nieuwe tentoonstellingen van het SMAK lopen nog tot januari.Veel aandacht voor Sergej Bratkov (Europalia focust op Rusland) en voor Carsten Nikolai (grootse samenwerking met Vooruit).Ook een plaatsje voor Antwerpenaar Sven ’t Jolle (maatschappijkritisch werk) en voor het bescheiden kunstenaarsduo Rindfleish/Rapedius (alweer maatschappijkritisch).BRATKOVSergej brengt zijn eerste Europese solotentoonstelling. Hij krijgt daarvoor zowat de hele eerste verdieping van het SMAK te zijner beschikking. Die verdieping is helemaal omgebouwd om de drie delen van de expositie volledig tot hun recht te laten komen.Foto’s – lichtbakken – film.Drie lijkt wel een heilig getal want hij belicht ook drie thema’s: militarisme – het communisme - religie- Deel 1: foto’sBratkov is begonnen in de reclame-industrie en daar vind je nog sporen van terug in zijn werk. Hij toont ons zijn Rusland en dat wil nogal eens botsen met onze maatschappij. Je krijgt bijvoorbeeld een hele reeks foto’s van jonge meisjes (12?) die nogal hoerig gefotografeerd zijn. Vulgair in onze ogen, maar heel gewoon in Rusland. De compositie is verzonnen door hun eigen ouders, met de foto’s willen ze hun kinderen aanbieden in de filmindustrie en de reclamewereld. Waar ze uiteindelijk belanden is een andere vraag, …- Deel 2: de lichtbakkenOok foto’s, maar voor een lichtbak gezet. De drie thema’s komen hier nog duidelijker aan bod. De ruimte is zelfs omgebouwd tot een kruisvorm, om het thema religie te benadrukken.- Deel drie: films Kan mij niet boeien op een tentoonstelling, te tijdrovend, te oncomfortabel. Wie veel tijd heeft, vertel me er alles over.Conclusie Bratkov: ironie en zwarte humor met een onderliggende toon van corruptie, zeer subtiel aangebracht en echt goeie foto’s!CARSTEN NICKOLAIHierover wil ik kort zijn. Nikolai werkt met geluid. In de tentoonstelling ‘Audio Visual Spaces’ wil hij (zoals de titel al laat vermoeden) het hoorbare visualiseren. Dit is minimale kunst ten top. Vb: een paneel vol muziekbandjes.Nikolai was ook de medeoprichter van het Duitse label Raster-Norton, die dan weer hun forum krijgen in de Vooruit. Leer info op www.vooruit.beWie meer wil weten: Vanavond 20.00 in het Café van het SMAK komt de Zweed Magnus Haglund een lezing geven over het werk van NikolaiSVEN ‘T JOLLESven ’t Jolle krijgt een van de kabinetten (= kleine ruimte op de eerste verdieping) om zijn werk te tonen. Zijn werk is zeer actueel. Hij bekritiseert de zeer omstreden Europese grondwet, de situatie rond de sans-papiers en cultureel erfgoed.Heel subtiel gedaan!Je ziet een blad met spijkerschrift waarop staat: L’Europe est le continent qui a donné naissance a la civilisation. Wist jij dat dat in de grondwet staat ?? ‘t Jolle wil benadrukken hoe pretentieus deze uitspraak is. Hij maakt dan ook beelden met sterke verwijzingen naar de Indus-beschaving en gebruikt nota bene spijkerschrift om zijn boodschap over te brengen! In dit kleine hoekje van het SMAK wordt de vinger gelegd op enkele problematische aspecten van onze Europese samenleving.RINDFLEISH EN RAPEDIUS krijgen een plekje toebedeeld in de Kunst Nu ruimte.Deze ruimte is bestemd voor jonge, opkomende kunstenaars. Er is 1 werk tentoongesteld, maar wat voor 1!!! De ruimte is een woud vol op elkaar gestapelde papieren drinkbekertjes. Nietsvermoedend schuifel je erdoorheen. Tot je langs een grote foto van een berkenbos wordt geleid. Dan vallen de puzzelstukjes in elkaar. De ruimte toont opeens een dialoog tussen mens en natuur. Hoe de berken van de natuur zijn afgenomen om er bekertjes van te maken en hoe ze door dit Duitse duo terug worden geschonken.Vindingrijk.Prijs: 5 euroOnder 26: 3.80 euroGratis met cultuurcheque.(!) Elke zondag tussen 11.00 en 13.00 gratis toegang + gratis rondleiding – zeker reserveren!
899 900 901 902 903
904
905 906 907 908 909
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×