Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Death Proof

Volgens sommigen verspilt Quentin Tarantino zijn talent als filmmaker door het weinig aantal films dat hij maakt. Als hij er dan eentje klaar heeft, is dat meteen groot nieuws. Deze keer brengt hij samen met Robert Rodriguez ode aan de exploitatitiefilms uit de jaren 1960 en ’70 die vooral in obscure filmzalen werden vertoond. Rodriguez doet dat met Planet Terror, Tarantino met Death Proof. Hoe het er allemaal uitziet kan je bekijken in de bioscoop. Hoe de soundtrack klinkt, kan je alvast hieronder lezen. Net zoals voor het visuele aspect van zijn film, in tegenstelling tot de inhoud, schenkt Tarantino ook deze keer voldoende aandacht aan die soundtrack. Hij duikt daarvoor opnieuw in zijn rijkgevulde muziekcollectie en haalt enkele klassiekers van onder het stof. Zo opent Jack Nitzsche het album met het swingende “The Last Race”. Verder weerklinken de nummers “Jeepster” van T Rex, “Down In Mexico” van The Coasters en het toepasselijke “Good Love, Bad Love” van de legendarische Eddie Floyd. Smith zingt, zoals Dionne Warwick of Dustin Springfield dat zouden doen, het nummer “Baby It’s You”, geschreven volgens de herkenbare formule van Burt Bacharach. Maar toch zorgt Eddie Berant met “Riot In Thunder Alley” voor de beste bijdrage op het album. Onlangs heb ik nog het nummer “Frenzy” gehoord op de myspace van de jonge Vlaamse componist Joris Hermy. Dat nummer bevat alle noten die Tarantino zo graag gebruikt in zijn films. Wie weet prijkt deze jongeman wel ooit eens op zou een soundtrack. Het is hem van harte gegund. Ondertussen kiest Tarantino nog steeds voor filmcomponist Ennio Morricone. Recent werd die nog gelauwerd met een Oscar voor zijn hele carrière. Net zoals op de soundtrack van Kill Bill mag Morricone niet ontbreken. Deze keer is dat met zijn minder bekend nummer “Paranoia Prima” uit de thriller The Cat o' Nine Tails (1971) van Dario, Tussen de nummers hoor je dialogen van Kurt Russel, Rose McGowan, Eli Roth en Michael Bacall. Die dialogen en meteen ook de hele soundtrack klinken tot mijn spijt niet even onsterfelijk als bij pakweg Pulp Fiction. Tracks: 1. "The Last Race" — Jack Nitzsche 2. "Baby, It's You" — Smith 3. "Paranoia Prima" — Ennio Morricone 4. "Planning & Scheming" — Eli Roth & Michael Bacall 5. "Jeepster" — T Rex 6. "Stuntman Mike" — Rose McGowan & Kurt Russell 7. "Staggolee" — Pacific Gas & Electric 8. "The Love You Save (May Be Your Own)" — Joe Tex 9. "Good Love, Bad Love" — Eddie Floyd 10. "Down In Mexico" — The Coasters 11. "Hold Tight" - Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 12. "Sally and Jack (From the Motion Picture Blow Out)" — Pino Donaggio 13. "It's So Easy" — Willy DeVille 14. “Whatever-However” — Tracie Thoms & Zoe Bell 15. "Riot In Thunder Alley" — Eddie Beram 16. "Chick Habit" — April March

Nieuws generiek
urgent.fm

The illusionist

Goochelaars en clowns blijven de publiekslievelingen van kleine jongens. Ook volwassenen, zowel mannen als vrouwen, kunnen genieten van het konijn uit de hoed, het muntstuk achter het oor of de vrouw die doormidden wordt gezaagd. In The Prestige zie je hoe twee goochelaars het tegen elkaar opnemen voor de ultime goocheltruc. Een iets of wat gelijkaardig verhaal beleef je in de film The illusionist, toch wat het thema betreft. Edward Norton speelt in The illusionist de rol van Eisenheim. Hij is een man van eenvoudige komaf. Tijdens zijn jeugd ontmoet hij twee personen die op hem een blijvende indruk maken. De eerste is een goochelaar die in Eisenheim de liefde voor de goochelkunst naar boven brengt. De tweede is Sophie (Jessica Biel), een meisje uit de betere hogere kringen. De twee worden verliefd, maar hun afkomst maakt die liefde onmogelijk. Met zijn speciale krachten kan Eisenheim niet zorgen dat ze beiden verdwijnen. Het is alleen Eisenheim die jaren uit het publieke oog verdwijnt. En dan verschijnt hij uit het niets terug op het podium waar van alles gebeurt. Voor een van zijn trucs doet hij beroep op een vrouw uit het publiek. De dame in kwestie is zijn verloren gewaande Sophie én de toekomstige vrouw van kroonprins Leopold. Magiërs en illusionisten spreken, zoals uit de film blijkt, enorm tot de verbeelding. Ze zijn evenzeer stof tot ongerustheid en controverse. In hoeverre kan je immers de natuurwetten manipuleren en nog spreken van een illusie. Wanneer wordt kennis en kunde eerder het toonbeeld van argwaan en schrik daarmee speelt regisseur Neil Burger. Uit een zaadje een sinaasappelboom laten groeien is niet vanzelfsprekend, geesten oproepen evenmin. Het is met die uitersten dat Eisenheim speelt, wat hem net teveel belangstelling oplevert. Meer dan dat zit er in The illusionist niet in. De vertolkingen zijn goed, het verhaal zit wel snor en regie is degelijk maar ‘the prestige’ waardoor de film in het geheugen gegrifd zal blijven is afwezig. De extra’s: - Filmclips - Interviews - B-roll - Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

The Pursuit of Happyness

Geluk. Niemand weet precies wat het is en toch zoeken we het allemaal. Voor sommigen ligt dat geluk in het vinden van die soul mate, voor anderen zit het in de kleine dingen des levens. Maar net zoals zelfkennis het begin is van alle wijsheid, zo begint geluk bij jezelf. Het is pas dan dat je jouw geluk kunt delen met anderen. Een van de vele mensen die zoekt naar dat geluk is Chris Gardner. Zijn levensverhaal kan je tegenwoordig bekijken in de film The Pursuit of Happyness. Chris Gardner (Will Smith) en zijn vrouw Linda (Thandie Newton) bouwen samen aan de toekomst. Ze hebben al hun geld geïnvesteerd in scanners voor de medische wereld. Chris moet deze zelf verkopen. Alleen vlot die verkoop niet. Het is zo erg dat Linda twee jobs moet uitoefenen willen ze het hoofd boven water houden. Bovendien grijpt Chris een andere kans. Hij kan aan de slag bij een effectenmakelaarsbedrijf, maar dat is een onbetaalde stage. Linda kan het allemaal niet meer aan. Ze pakt haar koffers én haar zoon Christopher (Jaden Smith). Vader Chris eist het hoedenrecht op. Hij zal aan zijn zoon tonen dat als je een droom hebt, niets of niemand jou kan en mag tegenhouden in het achtervolgen van die droom, en het uiteindelijk vinden van dat tikkeltje geluk. De film is dus gebaseerd op het ware verhaal van Chris Gardner. De man heeft meer meegemaakt dan dat iemand in zijn hele leven wil meemaken. Hij verliest zijn vrouw en kind, wordt uit zijn huis gezet, belandt in de gevangenis, zoekt meermaals naar een slaapplaats en voeding terwijl hij moet opboksen tegen een muur van ongeloof en onbegrip. Zo neergeschreven klinkt als het boeiend materiaal voor een langspeelfilm. Alleen valt regisseur Gabrielle Muccino met The Pursuit of Happyness teveel in herhaling. Ja, het is erg wat Chris meemaakt, en dat er nog zoveel andere mensen op deze wereld rondlopen die hetzelfde meemaken is nog veel erger. Maar de film sleept zich voort door teveel herhalingen richting een voorspelbaar einde. Gelukkig boeit Will Smith ons met zijn heel menselijke vertolking. Ook Jaden Smith, zijn zoontje in het echte leven, verovert zonder probleem ons hart, terwijl Thandie Newton (Crash) met stip de hatelijke moeder speelt. Afsluiten doe ik op een positieve noot, want dat is uiteindelijk de boodschap van deze film. Kansen die je krijgt, moet je grijpen anders zal je eeuwig tobben over die kans die je niet hebt durven nemen. Het is zoals Tom Lanoye schrijft in zijn boek Het derde huwelijk: Alles moet littekens hebben of het heeft niet geleefd." Dus: grijp je kans en leef ! De extra’s: - Audio commentaar Gabriele Muccino - Making Pursuit: an Italian take on the American dream - Inside the Rubrick’s Cube - Father and Son: On screen and off - The Man behind the movie: a conversation with Chris Gardner - Musical performance: “I can” - Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Ocean’s Thirteen

Voor velen is 13 een ongeluksgetal. Aan dat soort van bijgeloof of doemdenken doet de cast van “Ocean’s Thirteen” niet mee. De hele bende die ons aangenaam verraste met “Ocean’s 11”, dan ons daarna weer compleet deden fronsen van schaamte met “Ocean’s 12”, is gelukkig terug op dreef in deel drie. Daarin krijgen ze het gezelschap van Al Pacino. Zowel Julia Roberts als Catherine Zeta-Jones laten de jongens deze keer met rust. Ellen Barkin (“Sea Of Love”) haalt haar naaldhakken en temperament boven en moet haar mannetje staan. Barkin mag dat onder andere doen op de gepaste muziek van David Holmes. Deze muziekmaker keert heel terecht voor een derde keer terug. Opvallend is dat de soundtrack bij “Ocean’s Thirteen” het moet stellen zonder dialogen van de acteurs. Bij een eerste luisterbeurt mis je dat wel, maar tijdens de tweede keer leg je de focus op datgene wat telt: de muziek. Al vanaf de eerste noten tijdens “Not Their Fight” voel je de feel good vibe die domineerde op de twee andere albums. Holmes gaat op dat elan verder met de gepaste belletjes en moody lounge music tijdens nummers zoals “11,12 & 13” en “Benedict Returns”. De eerste tien nummers duren amper om en de bij 2 minuten, al klinken ze veel langer, want allemaal bevatten ze min of meer hetzelfde ritme zodat ze eigenlijk als een lang nummer aanvoelen. Storend is dat zeker niet. Je geniet destemeer van de afwisseling zonder overkill. Net zoals de andere keren gebruikt Holmes een muziekfragment van Claude Debussy (“Suite Bergamasque, Claire De Lune, No. 3”), en ook Frank Sinatra, een van de originele Rat Pack leden is van de partij. Hij brengt ode aan de nachtstad met “This Town”. David Holmes is het soort van dj/producent/muzikant die in vele kringen wordt gerespecteerd en door sommigen op handen wordt gedragen, zonder dat hij wereldfaam heeft. Dat laatste is helemaal niet nodig, zolang de man maar fijne tunes aflevert zoals op deze soundtrack. Tracks 1. Not Their Fight 2. 11, 12 & 13 3. Benedict Returns 4. Kensington Chump 5. Trapdoor Man 6. Laptops 7. Zippo’s 8. S***! S***! S***! 9. Dice Men 10. Diamond Location 11. The Nose 12. Caravan - Puccio Roelens 13. Suite Bergamasque, Claire De Lune, No. 3 - Isao Tomita 14. Grand Opening 15. Earthquake 16. Fender Roads 17. Snake Eyes 18. All Sewn Up 19. This Town - Frank Sinatra 20. Soul Town - The Motherhood

Nieuws generiek
urgent.fm

Deja Vu

Vraag me niet hoe het komt, maar het gebeurt wel eens dat ik een déjà vu heb. Ik zit midden in een situatie waarvan ik besef dat ik die al eens heb meegemaakt. Alles gebeurt net zoals ik het heb ervaren, en toch is het nog niet gebeurd. Het is en blijft een heel vreemde ervaring. Het is alsof je buiten jezelf treedt en als buitenstaander naar jezelf en de omgeving kijkt. Ik ben dan ook wel benieuwd hoe regisseur Tony Scott dit onderwerp behandelt in de film “Deja Vu”. Zoals de titel en de bovenstaande intro laat vermoeden beleven we in de film iets wat er zich al heeft afgespeeld. Of beter Denzel Washington beleeft dat. Hij is Doug Carlin. Als AFT-agent onderzoekt hij de ontploffing van een ferryboot. In die ontploffing laten 543 mannen, vrouwen en kinderen het leven. De ordediensten bestempelen het als een aanslag door terroristen. Carlin is gespecialiseerd naar het kijken van dingen die niet op de plaats van de misdaad thuishoren. Een lichaam trekt zijn aandacht. Dat vrouwenlichaam werd gevonden vóór de explosie. Dankzij Agent Pryzwarra (Val Kilmer) ontmoet hij een groep van agenten die het programma Snow White gebruiken. Doordat programma kunnen ze 4 dagen en 6 uur in het verleden kijken. Zo kunnen ze de dader identificeren. Op zich is dit gegeven al interessant genoeg maar scenaristen Bill Marsilli en Terry Rossio doen er nog een schepje bovenop. Door Snow White kan men veel meer dan kijken alleen. Je kan terugkeren in het verleden en de toekomst veranderen. Het biedt Carlin dus ook de mogelijkheid om de vrouw te redden. Heel wat films verliezen geloofwaardigheid en aantrekkingskracht als het gaat over tijdreizen. Vaak gewoon omdat ik steeds de draad kwijt ben over hoe, en wat en wie. Hier is dat ook het geval, maar gelukkig redt Denzel Washington nog de meubelen. Hij heeft weliswaar al in betere films gespeeld, zoals in “Man on fire” zijn vorige samenwerking met Tony Scott. De film is opgedragen aan de inwoners van New Orleans die het zwaarst zijn getroffen geweest door de orkaan Katrina. Tal van medewerkers komen ook uit deze getroffen streek. Tony Scott veranderde hiervoor speciaal de oorspronkelijk filmlocatie van Long Island naar New Orleans. Zo is er in de film een luchtopname die de ravage in de streek weergeeft. Een hoogvlieger is “Deja Vu” niet, maar de film bevat een aantal mooie gedachten en momenten zoals een vader die foto’s meegeeft aan Carlin zodat die echt om zijn dochter geeft in plaats van haar te zien als een van de zovele slachtoffers. Het al dan niet levend verbranden van een lichaam is ook vrij schokkerend op zich, maar nog meer macaber is het moment wanneer de gsm van een van de slachtoffers rinkelt wanneer het lichaam reeds in een zwarte lijkzak zit. Tony Scott en acteur Val Kilmer lieten t-shirts maken met daarop het opschrift: “Malcolm X, Jesus Christ, and Jim Morrison: Deja Vu. How Can We Fail?" Denzel speelde immers ooit de rol van Malcom X, James Caviezel (die deze keer de bad guy van dienst speelt) is Jezus Christus in “The Passion of the Christ” en Val Kilmer brengt ode aan Jim Morrison in “The Doors”. Met dit trio kan het volgens hen niet foutlopen. Fout dat is de film zeker niet, maar die is ook niet buitengewoon. De extra’s: - De explosie van de veerboot - Het venster op de tijd - Stunts: de veerboot - Achtervolging in auto doorheen de tijd - Reis in de tijd - Uitgebreide scènes

Nieuws generiek
urgent.fm

Elementarteilchen

Michel Houellebecq staat gekend als een notoir schandaalschrijver in de Franse literatuur. Zijn werken zoals “Extension du Domain de la Lutte” en “Plateforme” zijn politiek incorrect. Het zijn verhalen over seksuele verlangens, escapisme en individuen die zichzelf verliezen in de steeds meer globaliserende maatschappij. Net daarom krijgen zijn werken altijd zoveel aandacht. En zo won de auteur ook de aandacht van de Duitse cineast Oskar Roehler. Hij brengt de personages uit “Les Particules Élémentaires” tot leven. Je ziet het niet, en je denkt het ook niet meteen maar Michael en Bruno zijn broers, halfbroers op precies te zijn. Beiden lijken op elkaar wat betreft hun interesse voor het andere geslacht. Al focust Michael zich vooral op het genetisch onderzoek van de vrouw. Als leraar houdt Bruno het liever actiever. Door zijn job legt hij makkelijk ‘contact’ met zijn leerlingen. Het leven van de twee halfbroers verandert wanneer de liefde in de gedaante van twee verschillende vrouwen, Christiane en Annabelle, verschijnt. Regisseur Oskar Roehler zag aanvankelijk Moritz Bleibtreu in de rol van Bruno, maar dat zag de acteur niet zitten. De rol van een op seks belust individu leek hem iets teveel op zijn vorige rol uit “Agnes und seine Brüder” (2004). Prompt kreeg Bleibtreu de rol van de andere bravere broer Michael, en mag Christian Ulmen stoute dingen doen. Alleen bleek tijdens de repetities dat Bleibtreu toch meer overtuiging in zijn lijf heeft als Bruno dan Micheal, en zo wisselenden de twee terug van rol. Bij de vrouwen is het gelukkig heel eenvoudig gebleven. Martina Gedeck speelt Christiane en de bekende en talentvolle Franka Potente (“The Bourne Identity”) speelt Annabelle. Beide dames hebben zo hun respectievelijke verleidingstechnieken waar de mannen niet aan kunnen weerstaan. Met deze verfilming blijft Roehler trouw aan het boek. De thema’s rijkdom, seksualiteit, leven en dood, de uitdagingen en beslommeringen van het moderne bestaan en vooral de zoektocht naar dat tikkeltje geluk passeren allemaal de revue. Zo is “Elementarteilchen” een inhoudelijk sterk gevulde film, alleen verliest Roehler op het einde wat de pedalen. Dat zorgt ervoor dat de geschreven versie met de daarbij horende hoeveelheid cynisme aantrekkelijker is en blijft voor de ogen. De extra’s: - Making of - Interviews

Nieuws generiek
urgent.fm

All the King’s Men

In 1949 verfilmde Robert Rossen het boek van Robert Penn Warren. Een boek dat Warren de prestigieuze Pulitzer Prijs opleverde in 1946. In die versie speelt Broderick Crawford nog de rol van Willie Stark. In de update doet regisseur Steven Zaillian (“A Civil Action”) beroep op het talent van Sean Penn. De acteur krijgt bovendien het gezelschap van Jude Law, James Gandolfini, Mark Ruffalo, Antony Hopkins en Kate Winslet. De film toont hoe iemand van zich afbijt en van een eenvoudige man uitgroeit tot een leider. Zo transformeert Willie Stark van een bescheiden deur aan deur verkoper naar een aanklager van onrecht en zelfs tot de gouverneur van de staat. Maar de film toont eveneens hoe diezelfde man verleid wordt door macht en vrouwen, en hoe dat alles zijn ondergang betekent. Hetzelfde kan je jammergenoeg ook zeggen van regisseur Steven Zaillian. Deze film heeft immers onze bioscoopzalen niet gehaald. De reden daarvoor wordt snel duidelijk. Zaillian weet nooit welke richting hij moet inslaan of verandert om de haver klap van keuze. Het is soms een drama soms ook niet, en wat het uieindelijk moet zijn blijft onbeantwoord. Deze versie van "All the King’s Men" staat in schril contrast met de originele adaptatie die zelfs werd bekroond met een aantal Oscars. De extra’s: - Deleted scenes - Making of - Documentaires: "An American Classic", "La. Confidential: On Location with All the King's Men", "Shake Hands with the Devil" en "The Legend and Lore of Huey Long"

Nieuws generiek
urgent.fm

Eden

In het verleden hebben we al een aantal films gezien waarin we worden verleid met de meeste heerlijke bereidingen die het Pavlov-effect veroorzaken. Zo heb je bijvoorbeeld de rode paprika’s van Penelope Cruz in “Women On Top”, in “Yin shi nan nu” (1994) van Ang Lee staan de ingrediënten symbool voor het leven, en Juliette Binoche doet je zintuigen tintelen in “Chocolat” (2000). Michael Hofmann heeft ook een recept en heeft dat omgetoverd tot de film “Eden” (2006). Het cliché stelt dat de liefde van een man door de maag gaat. Gregor (Josef Ostendorf) is een grote man met een grote maag. Hij is een eenzaad, wat ecentriek maar een master chef. Koken in zijn dada, en hij doet dat op een vrij erotiserende manier. Naast Gregor zie je Eden Drebb (Charlotte Roche). Als echtgenote, moeder en dienster leidt ze een nogal grijs bestaan. Dat verandert wanneer Gregor haar laat kennismaken met zijn hot cuisine. Cineast Michael Hoffmann toont ons hoe feestelijk het bereiden van een schotel wel kan zijn. Het eten en niet zozeer een levensles staat centraal in zijn film. Hij krijgt daarbij de steun van zijn hoofdrolspelers die culinaire hoogtepunten beleven. Charlotte Roche kent aanvankelijk een valse start maar gaandeweg palmt ze je in als ze zich overgeeft aan de kookkunsten van de meesterkok. Hun honger werkt aanstekelijk, wat niet bevordelijk is voor jouw eigen goesting naar al dat lekkers. Al kan Hoffmann de interesse in dit verhaal niet tijdens alle gangen sterk houden. Voldaan ben je zeker na het bekijken van de film, en je hebt best een pilletje binnen handbereik voor een eventueel opgeblazen gevoel.

875 876 877 878 879
880
881 882 883 884 885
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×