Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Smokin' Aces

In 2002 maakt regisseur Joe Carnahan het donkere maar fel gesmaakte Narc. Daarin is een glansrol weggelegd voor Ray Liotta. Acteur Tom Cruise is ook fan van de film. Van hem mag Carnahan zelfs de derde Mission Impossible maken. Creatieve meningsverschillen fnuiken die samenwerking nog voor de klus is geklaard. Ondertussen heeft Lost bedenker en maker J.J. Abrams die trilogie afgewerkt, en heeft Joe zijn eigen creatieve weg bewandelt met Smokin’ Aces. Als je die film bekijkt dan stel je wel de vraag hoeveel beter MI3 misschien wel had kunnen zijn met Carnahan als regisseur. In Smokin’ Aces draait alles rond Buddy ‘Aces’ Israel (Jeremy Piven). De man begint zijn carrière als goochelaar maar werkt zich snel naar de top van de maffiawereld. Aanvankelijk onder het goedkeurend oog van maffiabaas Primo Sparazza. Maar Israel raakt al snel de pedalen kwijt. Hij stort zich in allerlei ongure praktijken die enkel voor de echte gangsters zijn weggelegd. Israel wordt een persona non grata. Wie hem doodt én zijn hart uitsnijdt, die krijgt de beloning van 1 miljoen dollar. Veel, heel veel criminelen voelen zich geroepen. Allemaal trekken ze richting een penthouse nabij Lake Tahoe waar Israel zich schuilhoudt. De FBI-agenten Messner (Ryan Reynolds) en Carruthers (Ray Liotta) moeten een bloedbad voorkomen, of het dodental toch enigzins beperken. Smokin’ Aces doet qua verhaallijn denken aan de films van Guy Ritchie (Revolver) en Matthew Vaughn (Layer Cake) met dat verschil dat er nergens een spoor van Britse humor te bespeuren valt. Ook de attitude die de personages hanteren zie je nergens op het scherm. Wel krijg je een overrompeling van vreemde figuren die zijn ontstaan in het brein van Joe Carnahan. Zo zie je drie heel freaky broers, geboren uit dezelfde moeder maar van een andere vader, die nogal gewetenloos hun slachtoffers afmaken met onder andere een kettingzaag. Zangeres Alicia Keys waagt zich ook aan een filmcarrière. De dame waarvoor ik ben ‘gevallen’ start die carrière wel met een opvallende rol. Ze speelt een van de killers die met de hulp van haar collega en de andere criminelen de hele bovenverdieping van het hotel omverblaast. Afgaande op dat alles had MI3 in handen van Carnahan dus waarschijnlijk een betere film opgeleverd, toch wat de bad guys betreft. Philip Seymour Hoffman is een talenvolle acteur maar echt slecht in de goede zin van het woord is hij nooit. J.J. Abrahms kon dus beter dezelfde regels toepassen voor zowel de ordediensten als de criminelen zoals in deze film namelijk shoot to kill. Over een dikke twee jaar pakt Carnahan uit met de film White Jazz. Da’s alweer een verfilming van James Ellroy (The Black Dahlia, L.A. Confidential). Ik ben alvast benieuwd aan welke figuren hij dan leven geeft. De extra’s: - Audiocommentaar - Featurettes: de opstelling, het grote wapen - Schiet ze neer: stunts en effecten - Bloopers - Cowboy-Einde - Deleted and Extended Scenes

Nieuws generiek
urgent.fm

Anders Thomas Jensen

In tijden dat de Deense cineast Lars Von Trier (Breaking the waves) lijdt aan een depressie is er gelukkig nog altijd zijn landgenoot Anders Thomas Jensen waar je op kunt rekenen. Als telg van het Dogma 95 kent hij de regels van wat cinematografisch kan en niet kan, en als hij het toch wilt doen dan doet hij dat naar eigen goeddunken. Drie van zijn films, Flickering Lights, Green Butchers en Adam’s Apples én de kortfilm Election Night zitten samen in een collector box met als onderschrift: “A jourey through Black Humor”. Na een aantal Oscarnominaties voor zijn kortfilms haalt Jensen in 1998 eindelijk zijn bedankingsbriefje boven voor Election Night. Hierin beseft een man dat hij nog zijn stem moet uitbrengen. Onderweg naar het stemhokje ontmoet hij tal van figuren die zijn stem evenwel nog kunnen beïnvloeden. Het succes en de erkenning geeft Jensen nieuwe energie en motivatie wat hij omzet in een aantal vernieuwende filmscenario’s zoals In China They Eat Dogs (1999). Vooral in zijn thuisland Denemarken bouwt Jensen aan zijn carrière. Hij ligt daarom ook mede aan de basis van de Deense actiefilms overgoten met een grote hoeveelheid humor, zwarte humor. Dat hij niet louter slimme scenario’s schrijft bewijst hij in zijn eigen langspeelfilm Flickering Lights (2000) waarin een groep mannen heel wat geld stelen van een gangsterbaas. Op hun vluchtweg laat hun wagen hen in de steek. Acteur Mads Mikkelsen (de bad guy Le Chiffre in Casino Royale) keert drie jaar later terug voor The Green Butchers over twee slagers die nogal ongewone technieken gebruiken tijdens het uitoefenen van hun beroep. De derde film in de box is Adam’s Apple waarin een Neo-nazi zijn dominee verrast op een wel heel speciale appeltaart. Het is nog even wachten op de volgende film van Jensen maar ondertussen schrijft hij het ene scenario vol black humor na het andere. De extra’s: - Features - Making of & meat is murder - Additional scenes

Nieuws generiek
urgent.fm

Shrek The Third

Het sprookjesverhaal over de grote groene ogre Shrek duurt ondertussen drie langspeelfilms. Het einde is volgens de makers nog niet in inzicht. En als je de inkomsten bekijkt lust het publiek er ook nog steeds pap van, wat de critici ook mogen schrijven. Muziekfans worden ook verwend. Bij Shrek The Third horen twee soundtracks. Voor het album met de instrumentale score zorgt componist Harry Gregson-Williams. Voor het tweede album worden een aantal artiesten opgetrommeld die op de een of andere manier muzikaal waren ‘geïnspireerd’ door de animatiefilm. Het begin van het openingsnummer “The Royal Treatment” op de instrumentale soundtrack klinkt als een klassieke versie van wat Howard Shore schrijft voor “The Lord Of The Rings”. Maar daar blijft enige vergelijking dan ook bij. Uit de eerste film Shrek onthouden we vooral het nummer “True Love”s First Kiss” dat Gregson-Williams in de sequel herberwerkte. Ook in deel drie hoor je hier en daar dat thema zoals in “Little Ogre Feet”. Een compleet nieuw en even memorabele compositie ontbreekt weliswaar. Merkbaar is ook de afwezigheid van John Powell. Van diens uptempo invloeden zoals in “Escape Dragon” of “Saving Dunkey’s Ass” uit Shrek vind je net zoals in deel twee geen spoor meer terug. Al bij al hoor je dat de componist voornamelijk muziek schrijft in dienst van het beeld, waardoor de magie tijdens het beluisteren van dit album verloren gaat. Meer catchy is de tweede soundtrack vol bekende en minder bekende nummers. Eels leveren twee songs af. “Royal Pain” en “Losing Streak” geven perfect weer hoe onze groene reus zich voelt in het koninkrijk Far Far Away. Fergie, de meid van de groep Black Eyed Peas, zingt haar versie van “Barracuda”, al hoor ik zelf liever hoe fantastisch ze zichzelf wel vindt in “Fergaliscious”. Het zeer herkenbare stemgeluid van de herboren Macy Gray weerklinkt dan weer in “What I Gotta Do”. Klassiekers hoor je ook zoals onder andere “Live And Let Die” van Paul McCartney en zijn groep The Wings. Het is de titelsong van de gelijknamige James Bond-film uit 1971 met voor het eerst Roger Moore als geheim agent 007. Led Zeppelin is ook van de partij met “Immigrant Song” het nummer dat je kent van de gitaarriff en de schreeuwpartij doorheen het lied. Iedereen herinnert zich van de vorige film nog de interpretatie van “Livin’ La Vida Loca” door Eddie Murphy en Antonio Banderes. Deze keer zingen ze hun dankbaarheid uit over wie ze zijn en over hoe gelukkig ze zich wel voelen in hun eigen vel, wat niet altijd zo is in de film zelf. Deze twee albums zijn, net zoals de derde film, niet de beste uit de hele reeks, maar dat deert liefhebbers van onze helden zeker niet. Tracks score Shrek The Third 1. The Royal Treatment (2:31) 2. Fatherly Dreams (2:19) 3. The Frog King Dies (2:51) 4. Another Adventure (2:33) 5. Little Ogre Feet (1:53) 6. Worcestershiree (1:53) 7. Charmed & Dangerous (3:25) 8. Artie's Sob Story (1:33) 9. A Warm & Fuzzy Navel (2:17) 10. The Campfire (1:34) 11. The Hook Attack (1:22) 12. Merlin (1:48) 13. The Trip Home (2:15) 14. Princess Resistance (2:26) 15. The Dressing Room (2:19) 16. The Show Begins (2:03) 17. King Arthur (3:30) 18. (Almost) Alone At Last (2:02) Tracks album 1. Royal Pain - Eels 2. Do You Remember Rock 'n' Roll Radio? - The Ramones 3. Immigrant Song - Led Zeppelin 4. Barracuda - Fergie 5. Live and Let Die - Wings 6. Best Days - Matt White 7. Joker and the Thief - Wolfmother 8. Other Ways - Trevor Hall 9. Cat's in the Cradle - Harry Chapin 10. Losing Streak - Eels 11. What I Gotta Do - Macy Gray 12. Thank You (Falletin Me Be Mice Elf Again) - Antonio Banderas, Eddie Murphy 13. Final Showdown - Rupert Everett, Maya Rudolph 14. Charming's Plan - Harry Gregson-Williams

Nieuws generiek
urgent.fm

The science of sleep

Ben je ook zo wild van Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)? Wel, dan kijk je zeker uit naar de volgende fantasieën die regisseur Michel Gondry op je loslaat. Dat doet hij drie jaar later in The science of sleep. Veel wetenschappelijke uitspraken worden daarin niet gedaan, maar dromen die komen des te meer aan bod waardoor we opnieuw in een wonderlijke imaginaire wereld belanden. Deze keer heet onze dromer Stéphane (Gael Garcia Bernal). Hij keert na jaren rondreizen, vooral dan in Mexico, terug naar het thuisfront in Frankrijk. Zijn moeder is er niet voor de verwelkoming, want ze heeft het te druk met haar nieuwe vriend. Zoonlief maakt van haar appartement zijn eigen speelterrein. Hij maakt er ‘television educatieve’, een programma dat bijvoorbeeld dromen maakt. Daarnaast oefent hij een doodsaaie job uit in een bedrijf waar kalenders worden gemaakt. Stéphane wil heel graag zelf kalenders ontwerpen maar zijn thema over rampen uit het collectief geheugen valt niet meteen in de smaak. Op het vlak van de liefde loopt het ook niet allemaal even vlot. Dat verandert als naast hem Stéphanie (Charlotte Gainsbourgh) komt wonen. Al snel delen de twee hun passies en dromen. Maar de schrik voor het onbekende en het ongeremde zit er bij beiden in. Even meeslepend en fantastisch zoals Eternal kan ik deze jongste film van Gondry niet noemen. Het ligt waarschijnlijk aan de afwezigheid van de innemende Kate Winslet. Toch biedt deze Science voldoende entertainment voor de fans van zijn werk.Gondry doet bijvoorbeeld in de film enkele verwijzingen naar zijn verleden als videomaker. Zo zie je een gelijkaardige sequentie over een piano in Luca’s videoclip “Lucas With the Lid Off” en de reuzehanden zie je in “Everlong” van de Foo Fighters. Met deze film leeft Gondry zich vooral uit in het tonen van het onwaarschijnlijke, het surrealistische. Niet voor niets zegt Stéphanie tegen Stéphane dat hij een groot probleem heeft met de realiteit, maar hebben we dat niet allemaal? Science is Gondry’s kijk op het leven die wij bekijken door de bril van zijn hoofdpersonages. De extra’s - Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Dj Click op Couleur café

Weinigen onder jullie zullen de naam dj click misschien kennen, toch trad deze dj al 5 keer op in ons land. Dit weekend is hij van de partij op het alombekende wereldfestival in Brussel, Couleur Café. Het is de eerste maal dat hij in België optreedt op een heus festival. Jullie reporter ter plaatse had een leuk gesprek met deze avontuurlijke dj en hier lezen jullie het resultaat.- Hoe is jouw muziek het best te omschrijven?. Het is zeer breed, er is een Marokkaanse invloed, een Turkse invloed, een oosterse invloed en zelfs Spaans, allemaal met een techno beat.- Wat maakt jouw muziek zo speciaal afgezien van de bonte mengeling aan verschillende muziekstijlen?. Ik maak gebruik van echte instrumenten. Elk instrument dat je hoort is een echt instrument, niet gecreeërd in een studio. Sommige muzikanten heb ik speciaal laten overkomen naar Parijs om het op te nemen, anderen ben ik zelf gaan opnemen op mijn vele reizen in de Balkanregio. Zelfs het handengeklap is echt opgenomen. Zo zorg ik toch voor een warm geluid in de technomuziek.- Je maakt geen gebruik van videoclips, is dit een bewust keuze?. Niet volledig, een videoclip maken vergt heel wat middelen, ook financieel. Deze zijn op dit moment nog niet voorhanden, maar het is de bedoeling om wel videoclips op te nemen, want tegenwoordig is bekendheid verwerven zonder videoclips als artiest zeer moeilijk.- Waar ben je zoal bekend op dit moment?. In Marokko is mijn muziek zeer bekend en toen ik daar onlangs moest optreden was er echt een massa volk en vooral de jeugd lijkt mijn muziek te smaken. Ze horen de traditionele muziek waarmee ze zijn opgegroeid, maar ik heb deze herwerkt met een moderner jasje. Ook veel ouderen weten deze bewerking te apprecieren en zo kan ik door mijn muziek meerdere generaties samenbrengen door mijn muziek en dat is prachtig!- Wat vind je van het festival zelf?. Zeer relaxt, zeker voor een Parijzenaar is het een verademing om in een relaxt Brussel aan te komen. Het festival zelf spreekt mij ook enorm aan, de mengeling van de verschillende soorten wereldmuziek, de solidariteitsdorpen. Het festival draagt ook een boodschap uit en dat probeer ik ook te doen door mijn muziek.De volledige mix van dj Click kun je binnenkort horen op Urgent.fm en indien je interesse gewekt is neem zeker eens een kijkje op zijn myspace!

Nieuws generiek
urgent.fm

Pirates of the Caribbean: At World's End

Componist Klaus Badelt maakt in 2003 naam voor zichzelf dankzij een uitmuntende soundtrack bij Pirates of the Caribbean: The Cruse of the Black Pearl. De invloed van zijn leermeester Hans Zimmer hoor je duidelijk in Badelt’s werk. Voor de sequel Dead Man’s Chest (2006) prijkt Zimmer’s naam onder de credits, maar die componist laat het muzikaal afweten, met als dieptepunt de remix van “He’s A Pirate” door Dj Tiesto. Enkel het het knappe “The Kraken” en het zachte “Davy Jones” blijven hangen. Met de nodige twijfel heb ik dan ook de soundtrack voor deel drie (At World’s End) in mijn cd-speler gestopt. Gelukkig herpakt Hans Zimmer zich en staat hij met enkele nummers al op mijn ipod. De soundtrack opent zoals de film met het nummer “Hoist The Colours”. Het lied is geschreven door Zimmer en regisseur Gore Verbinski met de tekst van Ted Elliot en Terry Rossi. De song staat voor de identiteit van de piraten en is het nummer waarmee zij die gaan sterven nog een laatste keer hun stem laten horen. Vervolgens worden we meteen naar de andere kant van de wereld gekatapuleerd. Daar ontmoeten Elisabeth, Will, kapitein Barbossa en de andere crewleden van The Black Pearl namelijk kapitein Sao Feng (Chow Yun-Fat). Hans Zimmer blijft trouw aan de sfeer van deze scènes en laat deze Aziatische invloeden weerklinken in het nummer “Singapore”. Voor het overige bestaat de soundtrack uit herbewerkingen van thema’s die Klaus Badelt en Zimmer in de vorige films laten horen. Een herkwauwing dus, maar de score hangt bijzonder goed aan elkaar, wat je van de film zelf niet kunt zeggen. Het zijn vooral de lange nummers, een trademark van Zimmer, zoals “At Wit’s End” die overweldigend klinken. In “Parley” hoor je een overduidelijk eerbetoon aan Ennio Morricone. Deze piraten zijn niet voor niets de cowboys zijn van de zee. Voor de geïnteresseerden, op mijn ipod staan de nummers “Up Is Down”, “I Don’t Think Now Is The Best Time” en “Drink Up Me Hearties”, de heerlijke afsluiter op die derde soundtrack waarin alle thema’s nog eens feilloos door elkaar worden gemixt. Tracks 1. Hoist The Colours (1:31) 2. Singapore (3:40) 3. At Wit's End (8:05) 4. Multiple Jacks (3:51) 5. Up Is Down (2:42) 6. I See Dead People In Boats (7:09) 7. The Brethren Court (2:21) 8. Parlay (2:10) 9. Calypso (3:02) 10. What Shall We Die For (2:02) 11. I Don't Think Now Is the Best Time (10:45) 12. One Day (4:01) 13. Drink Up Me Hearties (4:31)

Nieuws generiek
urgent.fm

Snow Cake

Alex Hughes (Alan Rickman) houdt tijdens zijn tocht naar Winnepeg halt bij een wegrestaurant. Vivienne (Emily Hampshire) neemt plaats aan zijn tafel. Alex ziet er immers uit alsof hij iemand is die een goede babbel kan gebruiken, en zij heeft een lift nodig. Ze stapt in zijn wagen op eigen risico want Alex komt net uit de gevangenis. Niet omdat hij fraude heeft gepleegd, maar wel omdat hij iemand heeft vermoord. Kort daarop zijn de twee betrokken in een ongeluk. Alex wil zich verontschuldigen tegenover Vivienne’s moeder. Die moeder Linda (Sigourney Weaver) lijdt aan autisme. Normaal zijn dat heel stille personen, maar zij niet. Door haar sterke wil en uit schuldgevoel blijft Alex wat langer dan voorzien, toch tenminste tot de vuilnis wordt opgehaald, want vuilnis doet Linda niet. Snow Cake is een heel eenvoudige film over heel eenvoudige mensen. Toch hebben ze allemaal iets bijzonders. De ziekte van Linda, overtuigend gespeeld door Sigourney Weaver, maakt van haar een heel intrigerende figuur. Ze heeft een afkeer voor de hond, 17 soorten thee en bezit drie favoriete sweaters. Een daarvan, de roze, mag Alex heel even lenen. Linda heeft verder nog een kuisziekte als het gaat over haar keuken, en plezier beleeft ze op haar manier. Zo verwijst de titel van deze film naar haar voorliefde voor sneeuw. Als ze het eet dan ervaart ze een genot dat vergelijkbaar is met een orgasme. De ziekte zorgt er tevens voor dat Linda geen sociaal iemand is. Het helpt ook niet als je de gasten overhoop zal schieten als ze haar één keer durven aanraken. Gelukkig voor Alex kan hij bij de buurvrouw Maggie (Carrie Anne-Moss) terecht voor die aanraking maar dat is ook niet zo heel evident in een stadje waar alle inwoners je doen en laten volgen. Maggie houdt net zoals Linda en Vivienne niet van normale mensen, wel van nuttige mensen. Wat nu precies het nu is van Alex dat is iets wat de man doorheen dit verhaal ontdekt. Een ding is zeker eenzame mensen hebben vaak altijd de beste levensverhalen. De extra’s: - Interviews (24 min.) - Verwijderde scènes (18 min.) - Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

The Interview

De stem van sommige acteurs zijn bekender dan hun eigen naam. Denk gerust aan bijvoorbeeld Patrick Steward, Professor X uit X-men. Hugo Weaving beschikt ook over een imposant stemgeluid. Hij is de stem achter het masker in V For Vendetta en hij speelt de baas van de penguins in Happy Feet. Het gezicht van de acteur ken je van zijn rol als de slechterik in The Matrix-films en als de vader van Arwen in The Lord Of The Rings. Nog voor dat alles maakt hij zijn opwachting in Priscilla Queen of the Desert en in The Interview. Deze laatste is nu uit op dvd en bevestigt alleen maar wat voor een talentvolle acteur Weaving is. In deze film speelt hij de rol van Eddie Fleming, een doodgewone man. Hij doet nooit iets wat hij niet mag doen. Dat verandert als hij van de ene dag op de andere in een donkere cel zit. Waarom hij daar zit is voor hem een raadsel. Tegenover hem zitten John Steele en Wayne Prior. Ze stellen een hele hoop vragen. Vragen waarop Eddie het antwoord niet weet. Het lijkt alsof de agenten de verkeerde man hebben opgelosten. De zaak verandert wanneer Eddie een totaal andere misdaad opbiecht. De vraag die Eddie aan de agenten stelt, is of hij nu de waarheid spreekt of niet. De katten hebben de muis gevangen maar het is de muis die op de tafel danst in het bijzijn van die katten. Met The Interview levert regisseur Craig Monahan een claustrofobische film af. Alles gebeurt immers bijna in een kleine kamer. Je voelt de spanning stijgen tussen de personages en je wordt meegezongen in het al dan niet fictieve relaas van dit verhaal. Deze film is dus zeker een aanrader voor wie houdt van psychologische spelletjes die jou op het puntje van je stoel houden. De extra’s: - Trailer

874 875 876 877 878
879
880 881 882 883 884
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×