Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Thumbsucker

Net zoals alle andere tieners zoekt Justin Cobb (Lou Pucci) zijn weg in het leven. En net zoals alle anderen is Justin apart. Hij noemt zijn ouders bijvoorbeeld niet mama of papa, omdat die zich dan te oud voelen maar gewoon bij hun voornaam. Verder houdt hij zich op de achtergrond tijdens de les, en is hij stiekem verliefd op zijn klasgenoot Rebecca (Kelli Garner). Maar Justin worstelt met een grote probleem, hij zuigt nog steeds aan zijn duim. Zijn orthodonist Perry Lyman, gespeeld door Keanu Reeves, wil hem helpen via hypnose. Telkens Justin de drang voelt om te zuigen, moet hij denken aan zijn totemdier. In zijn geval is dat een hert. Als hij dan toch op zijn duim zuigt dan zal die compleet anders smaken dan voordien. Dat moet het probleem oplossen, maar na die hypnose beginnen de problemen van Justin pas echt.“Thumbsucker” begint met een idyllisch muziekje dat de toon zet voor de rest van de film. Het is zo een film waarin het hoofdpersonage zichzelf en de wereld om zich heen leert ontdekken. In die grote wereld moet hij zijn plaats vinden. Op dat vlak doet deze prent denken aan films zoals “Garden State”, “Happiness” en “Me And You And Everyone We Know”. Justin moet zijn duim, als surrogaat voor de moederborst, leren loslaten, maar daarvoor is meer nodig dan louter het opschrift MFC, de initialen van zijn vader en niet motherfucker zoals Justin vertelt aan Rebecca. Tijdens dat leren loslaten zien we hoe Justin echter verslaafd geraakt aan totaal andere dingen, waarbij het duimzuigen stukken braver overkomt dan de rest. Net zoals we Justin leren kennen, leren we ook de mensen om hem heen beter kennen. Zo droomt zijn moeder Audrey (Tilda Swinton) van een afspraak met haar favorite acteur Matt Schramm (Benjamin Bratt), al moet ze dan eerst haar meest uitgesproken kenmerk achterhalen. Zijn vader Mike (Vincent D’Onofrio) wil eindelijk eens als eerste over de streep geraken in plaats van Perry Lyman, en Rebecca vindt Greenpeace als organisatie het einde. Ze draagt dan ook met veel plezier een T-shirt met het opschrift: “club sandwiches not seals”. Oorspronkelijk zou Scarlett Johansson de rol van Rebecca spelen, als ze dat had gedaan dan deze film er nog een grote publiektrekker bovenop. Maar zonder Scarlett is deze “Thumbsucker” ook meer dan de moeite waard. De extra’s:- Featurette- Gesprek regisseur Mike Mills en Walter Kirn

Nieuws generiek
urgent.fm

Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest

Laat ik maar meteen eerlijk zijn: ik vond de eerste "Pirates of the Caribbean (The Curse of the Black Pearl)" niet zo'n beste film. Johnny Depp als Captain Jack Sparrow mag dan wel een van de leukste en meest memorabele personages in lange tijd zijn, de film die zowat volledig rond dat personage gebouwd was, rammelde flink. Voor een avonturenprent waren de avonturen wat ondermaats, de plot een beetje te dun en ik zie gewoon niet graag een doorwinterde acteur als Geoffrey Rush overacten alsof zijn jaarloon ervan afhangt.Dat gezegd, kan ik evenwel niet anders dan toegeven dat de eerste "Pirates" wel "Citizen Kane" lijkt in vergelijking met de sequel.Dat vervolg begint nochtans veelbelovend. Een regenachtig tracking shot over een kerkhof, met Keira Knightley (in de rol van Elisabeth Swann) die unheimlich naar de einder staart. Luttele minuten later echter zit de kijker verstrikt in een nodeloos complexe film, waar geen touw aan vast te knopen is. Denk aan recente miskleunen als "Van Helsing" en "The League of Extraordinary Gentlemen" en je hebt een redelijk idee waaraan je je mag verwachten.Het verhaal (als daarvan al sprake kan zijn) gaat naadloos verder op het eind van de eerste film. Elisabeth gaat trouwen met Will Turner (Orlando Bloom), maar het koppel raakt in de problemen door hun betrokkenheid bij de ontsnapping van piraat Jack Sparrow, die alweer diep in de miserie zit. Jack heeft ooit zijn ziel verpatst aan Davy Jones, kapitein van het spookschip "De Vliegende Hollander" en nu komt Jones de rekening vereffenen. Hij heeft daartoe niet enkel zijn bovennatuurlijke schip met een ondode bemanning ter beschikking, maar ook "the Kraken", een mythologisch monster uit de diepzee.We tuimelen samen met de personages in een opeenvolging van scènes die, gespeend van elke logica, weinig meer zijn dan een reeks langdradige zwaardgevechten, oeverloos gezanik over allerlei onaardse gruwelen en actiescenes die zelden het niveau overstijgen van een gemiddelde deurenkomedie van een amateurtoneelgezelschap. Er wordt heen en weer gevaren zonder duidelijk doel en robbertjes gevochten zonder enig nut.Het grootste affront voor de kijker is dat er bitter weinig Jack Sparrow te zien is. Het meest succesrijke aspect van de eerste film wordt hier totaal verwaarloosd. En als hij er in zit, dan is het meestal zelfs niet grappig. Met het grootste respect voor Johnny Depp, maar hij moet de hele tijd "bange lafaard" spelen of in idiote, ongeloofwaardige slapstick situaties verzeild geraken. Er zitten ongeveer drie grappen in de hele film, waarvan er al twee in de trailer zaten.De rest van de cast weet evenmin van welk hout pijlen maken. Keira Knightley heeft waarschijnlijk nog de beste rol en het meeste plezier. Orlando Bloom speelt weer dezelfde zeurderige melkmuil uit àl zijn films (op het sublieme "Kingdom of Heaven" na). Ook de getalenteerde ouwe rotten, Stellan Skarsgard (Bootstrap Bill), Jonathan Pryce (Governor Swann) en Bill Nighy (Davy Jones) krijgen niets om mee te werken. Pryce en Skarsgard debiteren hun tekst als was het een boodschappenlijstje en het anders nochtans briljante acteerwerk van Nighy verdwijnt volledig achter een computergegenereerde inktvissensmoel.De speciale effecten zijn trouwens lachwekkend slecht (vooral de van vissenkoppen en -lijven voorziene bemanning van Davy Jones). Ze verknoeien veel van wat au fond een grandioze spektakelfilm had moeten zijn. Ook het gebrek aan een echte dreiging is nefast voor het kijkplezier. Alle slechteriken stellen zwaar teleur, vooral de saaie Lord Cutler (Tom Hollander) en de monsterlijke Kraak, waar je amper wat tentakels van te zien krijgt.Wat overblijft is een ronduit vervelende prent van een dikke tweeënhalf uur die gerust een uur minder lang had mogen duren. Ze is opgebouwd uit los zand en verwaterde clichés. En dan zijn er natuurlijk ook wat obligate Bruckheimer explosies die proberen te verhullen dat het domme verhaaltje vol met plotgaten zit, groot genoeg om meer dan één galjoen door te jagen.De kijker wordt zelfs geen deftig einde gegund, want omdat deze film tegelijkertijd met het laatste deel van de trilogie is opgenomen (à la The Matrix 2 en 3), stopt "Dead Man's Chest" op een geheel onbevredigende cliffhanger.Met dit tweede deel is de "Piratessaga" diep de kabeljouwkelder ingegaan. Hopelijk kan het derde deel een en ander goedmaken...

Nieuws generiek
urgent.fm

Grey’s Anatomy

De tv-reeks “E.R.” beheerst al jaar en dag het televisielandschap als dé reeks over het wel en wee van dokters en verpleegsters. Sinds kort moet die reeks plaatsruimen voor nieuwkomer “Grey’s Anatomy”. Meer van hetzelfde, hoor ik je al denken. Daar is zeker iets van aan, want deze reeks speelt zich ook af in en rond een ziekenhuis. We volgen 5 nieuwkomers in deze medische wereld waarin ze met de meest uiteenlopende gevallen worden geconfronteerd. De “Grey” waarnaar de titel verwijst is Meredith Grey (Ellen Pompeo). Zij werkt als eerstejaars arts-assistent chirurgie in het Seattle Grace Hospital. Samen met de andere nieuwkomers ondervindt ze de lange dagen en het moeilijke werk dat ze de komende jaren zal moeten doen. Maar bij alles wat je graag doet en wilt doen, hoort een beetje afzien. Grey moet niet alleen levens redden maar ook zelf overleden, want de strijd met haar collega’s is vaak hard. Allemaal moeten ze tegen een aantal vooroordelen vechten zoals de student die nooit volwassen zal worden of het model dat meer kan dan enkel over de catwalk lopen. De titel verwijst ook naar Henry Gray, de man die het bekende boek "Gray's Anatomy of the Human Body" heeft geschreven. Wat uiteindelijk een veel betere titel oplevert voor een reeks dan het oorspronkelijk geplande “Complications”. De vraag is nu of deze reeks nog nodig is gezien de status van “E.R.”. Het antwoord is duidelijk ja. “Grey’s Anatomy” is immers een kijkcijferkanon. De verhaallijnen zijn misschien niet altijd even plausibel maar dat deert mijn ene werkcollega niet. Dit is ondertussen ‘haar’ reeks geworden. Zij ligt er niet wakker van dat acteur T.R. Knight recent nog uit de kast kwam, naar verluid na een ruzie tussen hem en collega Patrick Dempsey. Voor deze laatste is deze serie een geschenk uit de hemel want zijn carrière geraakte maar niet meer van de grond. Zelf blijf je nog even op deze aarde en met beiden voeten op de grond dankzij de professionele hulp van deze dokters. De extra’s:- Onder het mes: achter de schermen bij “Grey’s Anatomy”- Anatomie van een pilootaflvering- Grey’s Anatomy ontleed: unieke scènes- Alternatieve titel

Nieuws generiek
urgent.fm

Hoodwinked

Het verhaal van Roodkapje kennen we allemaal. Dit braaf meisje wandelt doorheen het bos met een mand vol lekkere dingen voor haar grootmoeder. Eens bij haar aangekomen ziet die grootmoeder er een beetje anders uit want plots heeft ze grote oren, handen en tanden. Het is niet grootmoeder die in bed ligt maar de boze wolf die Roodkapje wil opeten. Tot zover volgt de film “Hoodwinked” het gekende verhaal. Wat volgt is een heus politieonderzoek. Alle recepten van het sprookjesland zijn immers gestolen. Alle verdachten worden ondervraagd, van Roodkapje, een houthakker, tot de boze wolf en jawel onze grootmoeder. Over de grond rollen van het lachen ga je nu niet meteen doen door deze “Hoodwinked”. De makers willen vooral de andere kant van het bekende verhaal vertellen. Of die kant nu slaat op enige waarheid zal hen en ons worst wezen. Daardoor doet de film qua inhoud vooral denken aan “Shrek” met dat verschil dat “Shrek” wel stukken grappiger is dan deze prent. Maar laat dat vooral jouw plezier niet bederven. Grappig is vooral de eekhoorn (met de stem van regisseur Cory Edwards) die als partner van de wolf Roodkapje (Anne Hathaway “The Devil wears Prada”) achtervolgt. Het dier lijdt duidelijk aan ADHD en zo een beest moet je dan vooral geen kopje koffie serveren. Belangrijk is wel dat wij als kijker op vlak van animatie zodanig zijn verwend door Pixar, de studio achter “The Incredibles”, dat het twijfelachtig is of jong en oud deze animatiefilm wel zullen smaken. De uitwerking ziet er alvast stukken anders uit, om niet zeggen lelijk. Al zullen de tieners daar weinig erg in hebben. Oma’s aan de top zingen de meisjes van K3, hier is dat niet anders. Alleen vindt iedereen het niet zo evident als oma veel meer in haar mars heeft dan koekjes bakken. Het beeld dat Roodkapje van haar grootmoeder heeft strookt dus al lang niet meer met de werkelijkheid. De gouden raad doorheen het verhaal luidt: vertrouw nooit een konijn!

Nieuws generiek
urgent.fm

Eén, twee, drie... baby!

Chicklits, ik heb er de perfecte leeftijd voor - tussen 20 en 30 - dus bezondig ik mij er af en toe aan. Zo’n typisch meidenboek waarin iedereen nog lang en gelukkig leeft, heeft wel iets op een regenachtige herfstdag. Freya North is op zijn minst één van de koninginnen van dit genre te noemen. Na ‘Pip’, ‘Fen’, ‘Cat’ en nog een resem heldinnen buigt ze zich in ‘Zussen’ over de relatie tussen de eerste drie. Nadat hun moeder er met een cowboy uit Denver vandoor ging, nam hun excentrieke oom Django de drie meisjes onder zijn vleugels. Nu, alle drie begin de dertig, hebben ze hun zaakjes mooi op een rijtje. Pip is stiefmoeder van Tom, Fen heeft een dochtertje van bijna een jaar en Cat staat te popelen om haar eigen gezinnetje te starten. Al die moedergevoelens roepen vragen op over hun eigen moeder die hen zo harteloos verliet nog voor Pip, de oudste, goed en wel vier was. Op de 75ste verjaardag van hun oom Django worden dan enkele familiegeheimen onthuld: het startsein voor een grote zoektocht van Pip, Fen en Cat naar hun ‘ik’. Wat een chicklit zo leuk maakt om te lezen, is de zekerheid dat alles wel goed zal eindigen. Freya North houdt zich aan deze richtlijn, maar laat haar zussen eerst de nodige ellende ervaren. Om de beurt krijg je één van de zussen, hun oom, moeder of partners aan het woord zodat je zeker weet wie wat denkt en waarom. Wat daarin enorm stoort is de neiging van North om commentaar te geven bij de ideeën en daden van haar personages. Als lezer krijg je plotseling vragen voorgeschoteld over hun gedrag. Totaal overbodig. Bovendien had het boek 100 bladzijden korter mogen zijn. ‘Zussen’ van Freya North is ontspannende tussendoor-lectuur, meer niet.‘Zussen’Freya NorthUitgeverij De Boekerij379 blz.

Nieuws generiek
urgent.fm

Voer voor penisvrienden

Na ‘Het vaginaboek’ kriebelde het zo erg bij Goedele Liekens dat ze ‘Haar Penisboek’ uit haar mouw schudde: een boek over ’s mans beste vriend, voor haar. Aangezien de penis zowat het verlengde van de mannelijkheid is, leek het Goedele interessant om ons vrouwen meer inzicht te geven in zijn fascinerende wereld. En fascinerend is ie wel. Ooit al gehoord van de man met twee penissen? Geen aanrader, want zeer groot impotentiegevaar. Of van ithyphallophobia, veruit het mooiste woord in ‘Haar Penisboek’? Die angst voor een penis in erectie kan je meteen testen aan de hand van de wel zeer imposante stijve piemel op dezelfde bladzijde. Net wanneer je begint te wennen aan al die piemelverhalen krijg je een heuse penisparade op je bord: groot, klein, besneden, onbesneden, gepiercet, harig, kaal, recht, scheef, dik, dun, ... En zo kan ik nog wel even doorgaan. Je komt te weten dat een lange neus niets zegt over de lengte van zijn penis. De lengte van zijn vingers daarentegen kan wel een hint zijn over wat zijn broek verbergt. Honderden weetjes passeren de revue samen met historische feiten en zéér interessante tips. Net zoals in ‘Het Vaginaboek’ is er bijvoorbeeld het hoofdstuk Maximaal ooo-raal. Om zelf mee aan de slag te gaan. ‘Haar penisboek’ trekt qua vormgeving de lijn door van ‘Het Vaginaboek’. Veel foto’s, ondeugende plaatjes en subtiele verwijzingen naar het mannelijk geslacht. Iemand twee glanzende kersen? De kleuren zijn minder rozig, wat niet vreemd is, want het blijft een boek over piemels.Mag ik dan nog even voor alle duidelijkheid zeggen dat ik zeer enthousiast ben over ‘Haar penisboek’? En ik ben niet alleen. Overal waar ik kom met dit fijne blauwe boekje in de hand, krijg ik zeer geïnteresseerde vrouwen én mannen rondom mij. Een boekje om op de koffietafel te laten rondslingeren...‘Haar penisboek’Goedele LiekensStandaard uitgeverij252 blz.

Nieuws generiek
urgent.fm

Essential Cinema

Op tijd en stond komen filmmaatschappijen en dvd-verdelers met iets nieuws op de markt, wel ongeveer toch. Films die eerder al eens op dvd verschenen worden in een nieuwe hoes gestopt en uitbracht onder een gemeenschappelijke titel. Dat is dan vooral goed nieuws voor mensen die op die manier hun dvd-collectie willen uitbreiden, en bijvoorbeeld niet meedoen aan spaaracties in diverse kranten. Tot een van die collecties behoort ook “Essential Cinema”. Je herkent de 10-delige reeks aan de witte hoes.In deze verzameling ontmoeten oude en nieuwe films elkaar. Stuk voor stuk zijn het films die op hun eigen manier behoren tot de filmgeschiedenis. “And God Created Woman” verschijnt via deze reeks voor het eerst op dvd. “Et Dieu Créa... La Femme”, de meer sensuele vertaling van de titel, zorgde in 1958 voor een storm aan protest in Amerika. Wie zich altijd heeft afgevraagd waaraan Brigitte Bardot haar faam en status van sekssymbool dankt, wel die kan het nu achterhalen in deze film waarin ze onder het nauwlettend oog van haar toemalige echtgenoot Roger Vadim een nymfomane speelt. De plot van “Brief Encounter” zal recente bioscoopbezoekers en dvd-kijkers dan weer doen denken aan “Derailed”. In “Brief Encounter” brengt regisseur David Lean (van klassiekers zoals “Oliver Twist”, “The Bridge on the River Kwai”, “Lawrence of Arabia”, “Doctor Zhivago”) immers Celia Johnson en Trevor Howard samen. De twee zijn elk apart gelukkig getrouwd maar ontmoeten elkaar toevallig op het treinstation. Het klikt tussen de twee en de verliefdheid groeit, wat het voor beiden niet makkelijk maakt. Makkelijker verteerbaar is zeker “A Love Song For Bobby Long”. Hierin straalt Scarlett Johansson als Pursly wiens moeder is overleden. Ze vertrekt naar New Orleans voor de begrafenis. Daar is weinig of niets veranderd. De grootste verandering is dat 2 mannen, Bobby Long (John Travolta) en Lawson, in het huis van haar moeder wonen. Geen van de drie wil er weg dus moeten ze leren leven met elkaar. In de periode die volgt komen de geheimen van de drie naar boven drijven. Liefde en seks zijn de centrale thema’s in “The Other Side Of The Bed”. In deze romantische komedie zoekt Javier een nieuwe vriendin voor zijn vriend Pedro nadat Paula hem heeft gedumd. Klein detail is dat Paula hem heeft gedumpt voor Javier, wat de recente vrijgezeld nog niet weet. De Aziatische wereld is ook vertegenwoordigd dankzij “Balzac and the Little Chinese Seamstress” en “Hero”. In die eerste zitten een vioolspeler en een tandarts in een hervormingskamp. Ze denken aan een ding: ontsnappen. Maar zoals steeds het geval is worden ze afgeleid door de komst van een vrouw. Zij leren haar schrijven met de hulp van het boek “Cousin Bette” van de Franse auteur Balzac. De vrouw leert hen wat liefde is. Voor deze film werd de Chinees Dai Sije in 2003 nog genomineerd voor de Golden Globe van beste buitenlandse film. “Hero” is dan weer de meer bekendere Aziatische film van de twee. Jet Li , Maggie Cheung, Tony Leung en Ziyi Zhang laten in navolging van “Crouching Tiger, Hidden Dragon” een ongezien kleurenspektakel op je los. Liefde, bedrog en moord heeft er nog nooit zo grandioos uit gezien als in “Hero”. Cinematograaf Christopher Doyle verlengt grenzen zoals de broers Wachowski dat hebben gedaan met de actiescènes in “The Matrix”. Je komt ogen te kort, maar gelukkig kan je de film dankzij de dvd gewoon ontelbare keren opnieuw bekijken. Liza Minelli zingt als Sally Bowles opnieuw “Cabaret” in de gelijknamige film. Deze musical van Bob Fosse (“All That Jazz”) werd overdonderd met tal van nominaties en prijzen (waaronder 8 Oscars) maar evenzeer bekritiseerd. Het verhaal speelt zich af in een Duitse nachtclub ten tijde dat het Nazisme een opmars maakt. Sally laat zich gewillig verleiden en dat is niet zonder gevolgen. Het opmerkelijke is dat het nummer “Cabaret” gaat over het plegen van abortus, iets wat de kijker doorheen de jaren uit het oog is verloren. Gelukkig vergeet je de vertolking van Liza nooit. Vergelijkbaar met het levensverhaal van Sally, is dat van Mimma (Deborah Caprioglio) in “Paprika”, al is Mimma stukken wilder en geeft zij zich zoveel keer makkelijker bloot. Dit onschuldig ogend meisje ontpopt zich als de rondborstige en wellustige Paprika. Haar lichaam is haar wapen. Geen enkele man kan er aan weerstaan. Ondanks al die wilde uitspattingen behoort het hart van Paprika toe aan Franco, de eerste man die ze heeft ontmoet. Maar die ware liefde staat haar ongeremde ontdekkingstocht niet in de weg. De innerlijke strijd van het hoofdpersonage zie je in de twee laatste films die tot deze reeks behoren. Charlize Theron speelt ze de rol van haar leven als Aileen Wuornos in “Monster”. Deze vrouw vermoordde tal van mannen. De ene keer uit zelfverdediging, de andere keer buiten haar wil om. Zelfs haar relatie met Selby, al even meesterlijk vertolkt door Christina Ricci, kan het tij niet doen keren. De echte Aileen werd in 2002 ter dood veroordeeld voor haar daden. Tot slot toont Ralph Fiennes zich van zijn beste kant dankzij regisseur David Cronenberg en zijn film “Spider”. Dat is een vrij donkere film over Dennis, een man met een geheim. Hij is net ontslagen uit een psychiatrische instelling, en vindt onderdak bij Mrs. Wilenson (Lynn Redgrave). Beetje bij beetje wordt duidelijk wat er tijdens zijn jeugdjaren is gebeurd. “Spider” is op en top Cronenberg, wat de film niet voor iedereen even toegankelijk maakt zoals pakweg “History Of Violence”. Wie zijn dvd-collectie met een aantal aparte films wil doen toenemen, die weet dus wat gedaan.

Nieuws generiek
urgent.fm

Tristan & Isolde

“Tristan & Isolde” kennen we vooral van de gelijknamige opera die Richard Wager componeerde. Het verhaal wordt omschreven als de (zoveelste) onmogelijke liefde tussen twee jonge tortelduiven. Deze romance wordt ook wel voorgesteld als hét liefdesverhaal nog voor dat Romeo zijn hart verloor aan zijn Juliet en omgekeerd. Sommigen verwijzen in navolging van dit verhaal naar de driehoeksverhouding tussen Koning Arthur, Guinevere en Lancelot. Een koppel wiens verhaal duidelijk verteld moet worden, en toch hebben we zo lang moeten wachten op de filmversie ervan. Je wordt meegenomen naar het Groot-Brittannië uit een ver verleden. Het is een land in chaos na het vertrek van de Romeinen. Allerlei groeperingen eisen de macht op. Van eensgezinsheid is geen sprake. Zo kunnen de Ieren makkelijker hun invloed laten gelden. Uiteindelijk wordt beroep gedaan op Lord Marke of Cornwall (Rufus Sewell). Hij moet de Britten samenbrengen. Opdat hij dit tot een goede einde zou brengen, vertrouwt hij volledig op Tristan (James Franco). Tijdens een missie sterft Tristan echter. De jongen krijgt een waardige begrafenis. Hij wordt geheel volgens de traditie op een vlot gelegd en de zee ingeduwd, alleen is hij helemaal niet dood. Isolde (Sophia Myles), de dochter van de Ierse koning Donnchadh (David Patrick O'Hara), vindt hem. Ze verzorgt Tristan tot die weer op zijn benen kan staan. In die periode slaat de vonk tussen de twee over, maar de strijd tussen de Ieren en de Britten woedt nog steeds. Kan hun liefde in dat alles overwinnen?Oorspronkelijk wilde Ridley Scott in de jaren 1970 zich aan een verfilming wagen. Na al die jaren in de diepvries heeft Kevin Reynolds zijn schouders onder het project gezet. Reynolds heeft in het verleden onderhoudende avonturenfilms afgeleverd zoals “Robin Hood Prince Of Thieves” en in iets mindere mate “Waterwold”. De man weet wat van hem wordt verwacht. Noodgedwongen koos hij voor een minimalistische aanpak, wegens een beperkt budget. De klemtoon ligt in deze film eerder op de tweestrijd tussen liefde en eer, dan op het uitvechten van een conflict met wapens en de bijhorende massascènes. Dat is zeker geen slecht iets, maar met meer middelen, een beter scenario en betere uitwerking had dit zeker een onvergetelijk filmavontuur kunnen worden. Nu is het een eenvoudige film die aan veel mensen voorbij gaat. Nochtans is deze film niet onaardig. James Franco (de goede vriend van Peter Parker in “Spider-Man”) doet wat hij moet doen, maar lijdt weliswaar een beetje aan dezelfde ziekte als Orlando Bloom. De twee jongemannen zien er mooi uit, en zijn dan ook de ideale posterboy, maar geen van de twee heeft zich al echt kunnen bewijzen als acteur. Toegegeven Franco doet het in “Tristan & Isolde” beter dan Bloom in “Kingdom Of Heaven”. Franco moet nu enkel nog een aantal sterkere filmprojecten kiezen. Maar geen nood, als het hem voor de camera niet wil lukken dan maar achter de camera, denkt Franco. Dat doet hij dan ook met zijn film “Good Time Max” over twee broers die een totaal ander leven leiden, een film die hij tevens regisseert. Franco’s tegenspeelster in “Tristan & Isolde” is Sophia Myles. Ze speelt een heel breekbare Isolde. Ze is beter dan de Helen van Diane Kruger in “Troy”, maar mist net dat tikkeltje wat Mirando Otto wel heeft als Eowyn in de twee “The Lord Of The Rings”-films. Al bij al verdient deze “Tristan & Isolde” een kans, en op termijn hopelijk ook nog eens in een nieuwe filmversie.

886 887 888 889 890
891
892 893 894 895 896
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×