Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Where The Truth Lies

Lanny Morris (Kevin Bacon) en Vince Collins (Colin Firth) zijn in de jaren vijftig dé entertainers van dienst. Het publiek eet moeiteloos uit hun hand. Niets staat hun succes in de weg. Plots is de band tussen de mannen verdwenen en zijn ze nooit meer hetzelfde. Wat er precies is gebeurd dat weten enkel zij. Karen (Alison Lohman) journaliste in spe wil achterhalen wat de ware toedracht is en graaft in het verleden. In haar zoektocht botst ze op samenzweringen, afgunst en jaloezie, en de vaststelling dat je niet ongemoeid en ongestraft iemands leven overhoop kunt halen. Met “Where The Truth Lies” levert Atom Egoyan (“The Sweet Hereafter”) een twijfelachtige film af. Enerzijds brengt hij heel mooi de kleurrijke sfeer van de jaren vijftig tot leven. Je kijkt naar een film noir uit de gloriedagen van dit genre. Bij sommige scènes zou zelfs dat zwart-wit beeld zeker niet misstaan hebben. Zoals komiek Bert Kruismans en Peter Perceval het doen in Vlaanderen, zo gooit Egoyan het boekje open over onze hoofdrolspelers. De hypocriete kant van het showbizzleven wordt zonder pardon getoond want dat is immers de echte realiteit. Al was een orgiescène voor de Amerikaanse censuur wel iets teveel van het goede en kreeg de film het label niet geschikt voor kijkers onder de 17 jaar. Anderzijds schort er toch het een en ander aan deze film. Colin Firth stapt met de rol van Vince eindelijk af van zijn eerdere vertolkingen zoals die uit “Bridget Jones” die van hem de meest begeerde vrijgezel maakt (waarom blijft mij nog steeds een compleet raadsel). Maar echt overtuigen in deze nieuwe rol doet hij niet. Net zoals Kevin Bacon. Beide mannen hebben niet de noodzakelijke sexappeal voor hun respectievelijke rollen. Alison Lohman heeft dat wel, maar zij doet het even goed als Scarlett Johansson in “The Black Dahlia” en dat is geen compliment. Als beginnend journaliste overtreedt ze al te makkelijk de regels. Ook de periode waarin de film zich afspeelt (van 1957 tot 1972) zorgt ervoor dat het verhaal met teveel gaten zit. Gaten die je zelf mag invullen.

Nieuws generiek
urgent.fm

Hard Candy

“Hard Candy” is geen film dat je bekijkt als je een plotse griepaanval krijgt. Het is mij overkomen, en geloof mij dat wens je niemand toe, zeker niet als die aanval gebeurt tijdens één van de meest intense momenten in de film. Ik dacht meteen terug aan de les biologie van in de middelbare school waarin een konijn werd gedissecteerd. Ik werd toen lijkbleek en voelde elke druppel bloed uit mijn hele lichaam verdwijnen. Dat dit opnieuw gebeurde bij deze film is dus een ongelukkig toeval maar het effect zindert nog steeds na.Fotograaf Jeff chat al drie weken met de 14-jarige Hayley. Het klikt tussen hen en ze zetten uiteindelijk de stap naar een ontmoeting in real life. Die ontmoeting in de koffieshop valt reuzegoed mee. Jeff beoordeelt makkelijk het karakter van iemand anders. Voor hem is Hayley een lief en onschuldig meisje die ouder lijkt en handelt dan dat ze eruit ziet. 4 van haar 5 dokters noemen haar toch nog krankzinnig grapt ze. Ze leeft volgens haar eigen motto ‘carpe omnius’ en heeft zich voorgenomen dat ze enkel met de juiste mensen zal slapen. Dat laatste zegt ze heel suggestief. Niet veel later rijden de twee naar het huis van Jeff waar het speelkwartier voorbij is. Het is tijd voor de harde realiteit. Regisseur David Slade omschrijft “Hard Candy” als de film die niemand wilt maken maar het is wel één die hij wil zien. Met een beperkt budget, de noodzakelijke voorbereiding en repetities en een filmschema van 18 dagen is het resultaat verbluffend. Met veel close-ups en indringend camerawerk voel je de toenemende spanning in de woonruimte. De kleuren bestaan hoofdzakelijk uit rood en grijs en geven de emoties van Hayley weer. Jean-Clement Soret versterkt die kleuren via een digitaal procédé zoals hij dat eerder heeft gedaan in “28 Days Later” en andere films van Danny Boyle. Verder versterkt het losse camerawerk de intensiteit bij de actiemomenten, en de slowmotion van de wagen die voorbij de bocht verdwijnt laat je denken dat dit voor Hayley niet meer goedkomt en dat ze without a trace zal verdwijnen. Het minimum aan muziek (zowat 9 minuten in totaal) geeft vrij spel aan alles wat je als natuurlijk ervaart zoals de ademhaling van onze hoofdrolspelers Het klinkt cynisch en macaber als je scenarist Brian Wilson hoort vertellen hoe makkelijk en met hoeveel plezier hij dit verhaal heeft geschreven. Een verhaal over een (vermeende) pedofiel en zijn potentieel volgend slachtoffer is immers geen lachertje. Brian Wilson schrijft een solide plot dat bloedserieus is en zoals Hayley zegt helemaal geen tienergrap is. Het is een psychologisch spelletje waarbij een man onder de invloed is van een 14-jarig meisje. Patrick Wilson (“The Phantom Of The Opera”) en Ellen Page (“X-Men: The Last Stand”) brengen met bravoure de personages tot leven. Het filmen van sommige scènes zijn voor de acteurs even pijnlijk geweest als ze eruit zien. Zo is Wilson bij één van hen zelfs even flauwgevallen. Ellen Page is een ware revelatie. Haar blik spreekt net zoals de sterke dialogen boekdelen. In de marketingcampagne zoals de filmposter wordt ze afgebeeld als Roodkapje maar de vragen waarop je een antwoord wilt is: wie is er nu hier het slachtoffer en wie de dader, en voor wie moet je sympathie opbrengen. Eens je een tiener in je huis uitnodigt dan is alles wat je hebt, inclusief jezelf, niet meer veilig, zoveel is duidelijk. De extra’s:- Making Of (51 min.)- Verwijderde scènes (11 min.)- Schokkende snoepjes (9,20 min.)- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Grey's Anatomy seizoen 2

Los van de hype, de idiote koosnaampjes zoals ‘McDreamy’ en de roddels (hoofdrolspelers Patrick Dempsey en T.R. Knight ruzieën over Knight’s geaardheid) merk je al snel dat “Grey’s Anatomy” verslavend is. Recent werd de reeks bekroond met de Golden Globe van beste dramareeks waarmee het nagelbijtende “24” en het spoorloze “Lost” versloeg. En dat is een goed teken. Het tweede seizoen biedt zelfs meer dan het voorgaande. Hieronder wordt alvast een tipje van de sluier opgelicht, de rest kan je zelf bekijken met de dvd waarop je 27 afleveringen vindt. De dokters en de verpleegsters van het Seattle Grace Hospital krijgen bezoek van een patient wiens lichaam wordt gebruikt als transportmiddel voor drugs. Iemand anders wil zichzelf en de rest van het personeel opblazen. En door een treinongeval komt dat personeel nog eens handen en medicijnen tekort als ze iedereen zo snel mogelijk willen helpen. Met dat alles zou je denken dat niemand nog tijd heeft voor een persoonlijk leven, maar toch.Meredith Grey (Ellen Pompeo) moet voor haar zieke moeder zorgen. Die lijdt namelijk aan de ziekte van Alzheimer. Daarnaast moet ze ook haar breuk met Derek Shepherd (Patrick Dempsey) verwerken. Grey’s huisgenoot Izzi (Katherine Heigl) verliest haar hart aan een man die zelf een harttransplantie moet ondergaan. De arme George (T.R. Knight) is zowat voor iedereen het luisterend oor en dat vindt hij zelf net teveel van het goede. Tot overmaat van ramp zit hij samen met Alex en een patient in kritieke toestand vast in een lift. En verder valt er bijna recht op hem een man die van het dak van het gebouw is gesukkeld. Jawel, ook in dit tweede seizoen valt er heel wat te beleven op en rond het ziekenbed en de operatietafel.

Nieuws generiek
urgent.fm

4 filmklassiekers

Voor wie zin heeft in een aantal filmklassiekers op dvd hebben we de volgende aanraders even op een rijtje gezet. George Pollock haalt voor zijn film “10 Little Indians” (1965) de inspiratie uit Agatha Christie’s “And then there were non”. De dame geeft leven aan Hercule Poirot, en ontneemt met evenveel gemak het leven van haar hoofdpersonages in dat verhaal. Die tien zitten samen in een huis op een eiland, compleet afgesloten van de rest van de wereld. Waarom ze er precies zitten dat weet enkel hun gastheer die zich nooit laat zien. Wat ze wel weten is dat ze zo snel mogelijk het eiland moeten verlaten, want een voor een worden ze vermoord. De plot is dat ondertussen al meerdere keren gebruikt in tal van andere films maar deze versie mag er nog steeds zijn. In een van de rollen herken je Shirley Eaton die het jaar voordien legendarisch werd als het letterlijk gouden Bondmeisje in “Goldfinger”.Regisseur Andrew Sinclair brengt Richard Burton, Peter O’Toole en Elizabeth Taylor samen in “Under Milk Wood” (1973). De wat vreemde naam Llareggub geeft heel wat geheimen prijs over het leven in het vissersdorp als je die naam achterstevoren leest, want staat er “bugger all” en dat typeert de hele film. “Under Milk Wood” is gebaseerd op het poëtisch stuk "Play for Voices" van Dylan Thomas. Wat je ziet zijn woorden die omgezet worden in beeld. Voor het woord zorgt O’Toole, voor de beelden Burton en Taylor. Zij toont als Rosie een mix van kwetsbaarheid, breekbaarheid en duivelse sexualiteit zoals ze dat doet in “Who’s Afraid Of Virginia Woolf”. Op de dvd-hoes lees je ‘special collector’s edition’, allemaal goed en wel maar dan moet je ook de extra’s overnemen van de Amerikaanse dvd en niet enkel het onderschrift. Iets compleet anders is “The Wages Of Fear” (1953). Hierin rijden vier mannen met twee vrachtwagens doorheen de Zuid-Amerikaanse jungle naar een olieveld. De vier zijn concurrenten en rijden elkaar bijna van de baan. Slim is dat niet, want beide wagens zijn gevuld met nitroglicerine, een uiterst explosief goedje. Dat regisseur Henri-Georges Clouzot 50 miljoen in oud Frans geld over het budget ging en het aantal opnamedagen veel hoger lag dan gepland is een peulschil, want in ruil won hij zowel de Gouden Beer van Berlijn als de Palm d’Or van Cannes. En die prijzen win je niet zomaar. Twee jaar later is Clouzot terug met het intense “Diabolique”. Simone Signoret en Vera Clouzot (vrouw van) verdrinken de directeur van een school in de badkuip. Ze dumpen het lichaam in het plaatselijk zwembad. Als al het water uit dat zwembad is verdwenen is er ook van het lijk geen spoor. De zoektocht kan beginnen. In 1996 deden Sharon Stone, Isabelle Adjani en Chazz Palminteri het allemaal nog eens zwakjes over. Best hou je het dus bij deze originele vertelling wat een kolfje naar het hand is van Alfred Hitchcock, ware het niet dat Clouzot hem te snel af was bij het kopen van de rechten. Als troost of als vervanging schreven Pierre Boileau en Thomas Narcejac “D’entre les Morts”, wat de grootmeester verfilmde onder de titel “Vertigo”.

Nieuws generiek
urgent.fm

Lady In The Water

Wat kan een regisseur zoals M. Night Shyamalan nog uit zijn hoed toveren? Dat is de vraag, zeker na films zoals het bovennatuurlijke “The Sixth Sense”, het superheldenepos “Unbreakable”, het buitenaardse “Signs” en het pakkend liefdesverhaal dat verscholen zit in “The Village”. Zijn antwoord heet “Lady In The Water”. Hij omschrijft het zelf als een ongewoon bedtime story. Ongewoon dat is de film zeker. Tot mijn grote spijt heeft dat woord ongewoon echter vooral een negatieve bijklank. Cleveland is de stotterende klusjesman in het appartementsblok “The Cove”. Hij verwelkomt nieuwe bewoners, herstelt lampen en toiletten, en zorgt ervoor dat het zwembad proper blijft. Op een avond ziet hij iemand in dat zwembad. Kort daarop zit die persoon, een meisje genaamd Story, in zijn woonkamer. Story is een narf die leeft onder het zwembad. Ze zoekt haar vessel, dat is de persoon die het begin inluidt van een grote verandering bij de mens. Wie dat is weet ze niet, maar ze moet hem of haar zo snel mogelijk vinden. Haar zoektocht wordt bemoeilijkt door een scrunt, een soort wolf die leeft in het gras en haar wil verscheuren. De inspiratie voor dit verhaal haalt Shyamalan bij zichzelf. De film is namelijk gebaseerd op het verhaal dat hij aan zijn eigen kinderen vertelt voor het slapen gaan. Elke avond wilden ze meer horen van de personages en de sprookjeswereld. Daardoor werd het een groot poëtisch epos. Shyamalan vertelt in de extra’s dat het vooral zoeken was naar een evenwicht tussen woorden en beelden. Alleen jammer dat hij na dertien scriptversies dat evenwicht niet heeft gevonden. Hij vertelt veel te veel en laat daardoor te weinig over aan onze eigen verbeelding. Ook aan de vertolkingen schort er het een en ander. Paul Giamatti en Bryce Dallas Howard zijn beiden uitstekende acteurs maar dit is niet hun beste werk. Het ontbreekt Giamatti aan ingetogenheid en kinderlijke verbazing. In plaats van dat hij alles beleeft zoals een kind dat doet als die het verhaal hoort, is hij teveel de katalysator van de actie. De centrale rol van Howard is dan weer herleid tot een kleinzielige figurantenrol waardoor je nauwelijks meeleeft met wat haar overkomt. Componist James Newton Howard voldoet gelukkig wel aan de verwachtingen. Hij schrijft een geheimzinnige score waarbij hetzelfde thema doorheen de verschillende nummers wordt herhaald en volledig losbarst in het krachtige en eposante “The Great Eatlon”. (Dat hij zelfs eventjes zijn sterke score voor "King Kong" recycleert is hem vergeven)Het is een makkelijke kritiek, maar je kan niet ontkennen dat Shyamalan een veel te grote en belangrijke rol voor zichzelf heeft gehouden. In zijn voorgaande films was het leuk als je hem heel even kon herkennen als figurant of in een miniscule bijrol. Maar hier leidt hij duidelijk aan grootheidswaazin als de man die met zijn boek de wereld zal veranderen. Het leidt gewoonweg tot apathie. Hitchcock heeft ook wel eens een mindere film gemaakt maar die zijn beter in vergelijking met “Lady In The Water”. Alles waarmee Shyamalan voor zichzelf naam en faam heeft gemaakt als regisseur en scenarist is verdwenen. Ik wens Shyamalan alvast de nodig dosis bescheidenheid toe voor zijn volgend filmproject, want ik blijf een fan maar dan van zijn andere films. De extra’s:- Lady In The Water: a bedtime story- Weerspiegelingen van Lady In The Water- Audities- Bloopers- Weggelaten scènes- Teaser- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Volver

Een film van Pedro Almodóvar is altijd iets om naar uit te kijken. De titel van zijn jongste film is “Volver”, wat zoveel betekent als terugkeren. Met “Volver” voegt Almodóvar de daad bij het woord. Hij toont opnieuw dat hij drama moeiteloos kan vermengen met humor, en hij laat bovendien al zijn leading ladies schitteren, met een wondermooie Penelope Cruz als blikvanger. De actrices werden als ensemble gelauwerd op het filmfestival van Cannes. De dominate kleur doorheen dit verhaal is rood, de kleur van de liefde, de passie, het bloed en van Pedro. Penelope Cruz speelt de rol van Raimunda. Ze is moeder van een flinke tienerdochter. De twee krijgen het niet makkelijk. Haar vriend verliest zijn werk en kan bovendien zijn handen niet kan thuishouden van hun dochter, met alle gevolgen van dien. Moeder en dochter steunen elkaar en beloven dat wat er is gebeurd tussen hen zal blijven. Ondertussen horen ze ook dat Raimunda’s moeder is gestorven. Op die momenten denkt iedereen aan alles wat is fout gelopen en waarom ze het nooit hebben goedgemaakt. Die kans krijgt Raimunda misschien want haar moeder komt terug als een geest. Alleen verschijnt ze enkel voor haar zus Sole (Lola Duenas), en die verklaren ze sneller voor gek dan haar geloven. Raimunda moet financieel ook het hoofd boven water houden. Daarom neemt ze voor een tijdje het plaatselijk restaurant over. Alle leugentjes om bestwil vragen veel kracht en energie van Raimunda, maar ze houdt vol. Als het haar eventjes teveel wordt dan vindt ze soelaas in zang en muziek. De uitstap van Penelope Cruz naar Hollywood heeft niet de gehoopte doorbraak geforceerd. Ze hield er een aantal films aan over zoals “Vanilla Sky”, “Gothika” en “Sahara”. Die films waren inhoudelijk wisselend en de kassa deden ze ook niet meteen rinkelen. Haar liefdes met onder andere Tom Cruise en Matthew McCounaghy zijn ondertussen over en uit zodat de actrice zich terug kan toespitsen op haar job. En afgaande op haar vertolking in “Volver” is ze terug op de goede weg. Het feit dat ze weliswaar het gelijknamig titelnummer zelf niet zingt is haar vergeven, want niemand anders kan tippen aan de stem van Estrella Morente. Naar het einde toe duurt de film een tikkeltje te lang maar elke minuut die je bij deze Penelope kan spenderen is geen minuut teveel.

Nieuws generiek
urgent.fm

Beyond The Sea

Wie Kevin Spacey wil zien swingen en horen zingen die moet beslist “Beyond The Sea” bekijken. De acteur kruipt in deze biografische film in de huid van Bobby Darin. Hij schrijft een oneindig aantal befaamde nummers en al even befaamde zangers brengen ze tot leven, dat gaat van Frank Sinatra tot Dean Martin en zelfs Robbie Williams. Die laatste zingt het gelijknamige titelnummer van deze film in voor de animatiefilm “Finding Nemo”. Maar in “Beyond The Sea” staat geen vis centraal wel de songwriter. Als jongeman leert Boddy zingen en dansen onder leiding en goedkeurend oor en oog van zijn moeder. "Splish Splash" is zijn ticket naar de hitlijsten en de eeuwige roem. Net zoals Elvis Presley wil hij vooral een entertainer zijn. Hij laat zich daarbij niet beperken tot één ding. Al vlug maakt hij films en daardoor ontmoet hij zijn toekomstige vrouw Sandra Dee. Net zoals bij alles wat daaraan voorafgaat, moet Bobby evenwicht zoeken in alles wat de toekomst hem nog brengt. De man is gedreven door ambitie en perfectie. Hij geniet van elk moment dat hij krijgt, vooral de momenten die hij op het podium doorbrengt. Maar zoals bij zijn voorgangers en opvolgers moet er een prijs betaald worden voor al dat succes. Bruce Willis, Tom Cruise, Johnny Depp en zelfs Leonardo Dicaprio maakten ooit kans op de hoofdrol van Bobby. De ouderdom van Spacey zorgde voor de nodige twijfel of hij wel de juiste man was voor de job. Niet elke 40-jarige acteur kan een twintiger spelen zoals Johnny Depp. Het deert Spacey merkbaar niet, want hij voelt zich duidelijk heel goed in zijn vel, zeker als hij zelf de nummers zingt, al is hij geen Sinatra. Toegegeven hij is hierin wel veel beter dan wanneer hij Lex Luther speelt in “Superman Returns”. In “Beyond The Sea” kan en mag hij deze keer wel het hart veroveren van actrice Kate Bosworth die in de jongste Superman-film de rol van Lois Lane speelt. Aan “Ray” de prent over Ray Charles kan deze film qua verhaal en muziek niet tippen, maar een verdienstelijke film is het wel geworden.

Nieuws generiek
urgent.fm

Poseidon

Het kan dat de titel van deze film jou enigzins bekend in de oren klinkt. “Poseidon is immers een remake van “The Poseidon Adventure” uit 1972 met Gene Hackman in de hoofdrol. In 1979 was er bovendien ook “Beyond The Poseidon Adventure” (die ook uit is op dvd) met onder andere Michael Caine en Sally Field. Wolfgang Peterson, de regisseur van die andere rampenfilm op zee “The Perfect Storm” acht de tijd rijp voor een nieuwe interpretatie van het gekende verhaal. “Poseidon” is dus de naam van een heel groot schip. Dat schip bevindt zich in het midden van de oceaan tijdens oudejaarsavond. Alle passagiers beleven er de tijd van hun leven onder andere op de muziek van Fergie, de voormalige zangeres bij de groep Black Eyes Peas. De feestvierders tellen af naar het nieuwe jaar, een jaar vol nieuwe kansen en uitdagingen. Maar voor vele van hen zal het een heel kort jaar worden. Het schip gaat namelijk kopje onder door een grote golf. De enkele overlevenden moeten zichzelf en elkaar helpen willen ze de weg vinden die hen uit deze situatie zal bevrijden.In de hoofdrollen herken je Kurt Russel, Josh Lucas (“Stealth”), Emmy Rossum (The Phantom Of The Opera”) en oude getrouwe Richard Dreyfuss. Schrijven dat “Poseidon” zelf een rampenfilm is geworden, is makkelijk scoren. Feit is wel dat Wolfgang Peterson al lang niet meer het niveau haalt van pakweg “Das Boot”. “The Perfect Storm was verre van perfect, en ook zijn vorige film “Troy” was niet super. Met “Poseidon” is het nog erger gesteld. Het verhaal stelt weinig of gewoonweg niets voor, want het enige wat de personages willen is ontsnappen. Wat ze vooral doen is danig op de zenuwen werken. Wie het wel of niet haalt dat laat ik in het midden zodat je toch iets hebt om naar uit te kijken. En als dat dan nog eens tegenvalt dan kan je gelukkig nog wat troost vinden in de armen van Fergie en haar zangkwaliteiten. De extra’s:- Poseidon: a ship on a soundstage

884 885 886 887 888
889
890 891 892 893 894
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×