Hij rust even uit op een bankje en wordt vervolgens in elkaar geslagen door drie overvallers. In het ziekenhuis verklaart de dokter hem klinisch dood. Maar nog geen vijf seconden later zit de man springlevend rechtop in zijn bed. Voor hij uit het ziekenhuis wandelt, zet hij zijn gebroken neus weer recht. Wat zijn naam is of waar hij vandaag komt, is een groot vraagteken. Hij belandt in een groep van arme mensen die overleven in containers.
De man moet zijn hele leven vanaf nul heropbouwen. Heel simpel is dat niet, want zonder naam heeft hij geen recht op een uitkering. En zijn welverdiend geld kan hij niet op een bankrekening zetten, want die kan hij niet openen. Toch laat hij de moed niet zakken. Hij ontmoet Irma (Kati Outinen), een medewerkster bij het Leger Des Heils, waarmee hij een relatie begint. Voor haar is hij de eerste man waarop ze verliefd is geworden. De gevoelens zijn wederzijds. Daarnaast geniet de man vol overgave van goede rock ’n’ roll muziek die uit zijn jukebox weerklinkt. De man heeft terug zin in het leven, en kijkt vol verwachtingen naar de toekomst. Maar zijn verleden laat hem niet meteen los.
Eenvoud in alle betekenissen van het woord is de beste omschrijving van “The Man Without A Past”. Het verhaal is echt. De acteurs zijn echt. Het zijn gezichten die je in je eigen straat kunt tegenkomen. Ze mogen er doorgaans bedrukt bijlopen en hun leven stelt weinig voor, maar ongelukkig kun je ze nooit noemen. Met het weinige dat ze hebben leren ze leven en helpen ze elkaar overleven. Zo teelt onze onbekende man 8 aardappelen. Een deel zal hij opeten en een ander deel gaat hij opnieuw planten. Ondanks het weinig aantal aardappelen, geeft hij toch nog iets aan zijn hongerige buur. Als dat geen naastenliefde is. Aki Kaurismaki (“Drifting Clouds”) brengt cinema zoals Ken Loach dat doet, puur en onversneden. Het belangrijke verschil is dat Kaurismaki steeds het positieve uit alles laat bovendrijven, terwijl Loach het van een meer depressieve kant bekijkt.
“The Man Without A Past” is geen dijenkletser, maar de humor is tussen de lijnen in allerlei vormen aanwezig. Het absurde bankbezoek is daarvan het voorbeeld bij uitstek. Of het voorstel van iemand om te vechten voor een vrouw is zo absurd dat het grappig wordt. Het leverde Kaurismaki als eerst Fin een Oscar-nominatie op voor beste buitenlandse film. Een nominatie waarvan hij zich distantieerde uit onvrede met de aanval op Irak. Kaurismaki is dus een filmmaker die niet zwicht voor de eeuwige roem. En dat kun je alleen maar bewonderen.
dvd-informatie:
- Beeld: widescreen
- Geluid: Dolby 2.0
- Ondertiteling: Nederlands, Frans
- Speelduur: 97 minuten
extra’s:*
- Filmografieën
- Introductie