Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Madonna goes literair

Dat heeft John Makinson, directeur van de Penguin-uitgeverij, bekend gemaakt. Het eerste boek is getiteld "The English Roses" en moet tegen september 2003 in de winkel liggen. De universele uitstraling van de zangeres is een belangrijke troef om kinderen van verschillende culturele achtergronden aan te trekken.

Nieuws generiek
urgent.fm

DVD 'Splash'

De twee hebben een totaal verschillend karakter, om van hun uiterlijk nog maar te zwijgen. Freddie is door het dolle heen als zijn brief verschijnt in Penthouse, het magazine dat iedereen koopt voor de diepgaande interviews. Hij is ook het soort kerel dat deals sluit tijdens een avondje poker. Allen is de stille kracht die hopeloos zoekt naar de ware liefde. Een jeugdherinnering dat hem steeds is bijgebleven is het beeld van een blond meisje, die hij onder water ontmoette toen hij van een boot sprong! Na een nieuw wateravontuur ziet hij ook een blonde schoonheid. Is het gewoon toeval of lotsbestemming? Het gebeurt wel vaker dat in Hollywood verschillende filmmakers met een zelfde idee rondlopen. In het geval van “Splash” was dat niet anders. Toen producent Brian Grazer en regisseur Ron Howard (het duo achter “A Beautiful Mind”) een film wouden draaien over een zeemeermin, kregen ze van alle studiobazen een njet. Er stond immers een gelijkaardig project op stapel met in de hoofdrol Warren Beatty. Grazer voelde zich een beetje zoals David die het moest opnemen tegen Goliath. De enige belofte die hij kon maken was dat zijn film beter en goedkoper zou zijn. Uiteindelijk hadden Grazer en Howard meer geluk bij de Disney-studio. Alleen had die studio zich nog niet echt bewezen met dit soort van films. Naast de succesvolle animatiefilms had Disney slechts andere producties afgeleverd zoals “Herbie” en “Gus”. Een film waarin de blote bips van een jonge vrouw te zien is, kan je ook moeilijk als een Disney-film verkopen. De oplossing was gewoon de oprichting van een nieuw label, waaronder de film in roulatie werd gebracht. Touchstone Pictures én “Splash” waren geboren. Een andere uitdaging was het vinden van de juiste cast. Op aanraden van enkele medewerkers vroeg Ron Howard aan de relatief onbekende acteur Tom Hanks om een screentest te komen doen. Hanks had voordien in een paar afleveringen meegespeeld van “Happy Days”, als de kerel die Fonzie steeds in elkaar wou rammen. Iedereen was het er over eens dat Hanks een komisch talent is. Maar op de eerste draaidag benadrukte Howard dat Hanks die humor niet mag forceren. Zijn belangrijkste taak was oprecht verliefd zijn op het meisje. Zonder die verliefdheid was er geen film. De komieken Eugene Levy (de begrijpende vader uit “American Pie”) en wijlen John Candy zouden wel voor de komische noot zorgen. Het meisje waarop Hanks verliefd moet zijn is Daryl Hannah. En dat is toch mooi meegenomen. Haar verschijning in “Blade Runner” had een indruk gemaakt op Grazer, maar de studiobaas wou er niet van weten. Grazer gaf haar toch de job, toen de studiobaas op reis was in het buitenland. Je moet maar durven. De grootste troef van Hannah was dat ze haar adem een volle minuut kon inhouden. En dat is heel belangrijk als je veel onderwaterscènes hebt. Haar grootste uitdagingen waren het opeten van een kreeft, want de actrice was toen al 11 jaar vegetarisch, en het aandoen van de staartvin, wat zo’n 5 tot 8 uur duurde! “Splash” werd een overdonderd succes. Waarom? Wel, dat je kan voortaan zelf bekijken op DVD. Naast de bijdrage over het maken van de film, kan je ook kijken naar de auditietapes van Tom Hanks en Daryl Hannah. En wie zich nu afvraagt wat de titel is van die andere zeemeermin-film, doe geen moeite. Die film werd nooit gemaakt, vertelt Grazer ons met een duivelse glimlach op het gezicht.

Nieuws generiek
urgent.fm

DVD 'Frailty'

De lokale politie en de FBI kunnen de moordenaar maar niet vatten. Op een avond krijgt FBI-agent Wesley Doyle (Powers Booth) het bezoek van Fenton Meiks (Matthew McCounaughey). De man beweert meer informatie te hebben over de moordenaar. Meer zelfs, hij zegt dat de moordenaar zijn broer Adam is. Wat Fenton vervolgens vertelt tart alle verbeelding. Jaren geleden, in 1979 om precies te zijn, zegt Fentons vader dat hij een visioen heeft gekregen van God. Het einde van de wereld is nabij. Satan heeft op aarde zijn volgelingen losgelaten met alles behalve menslievende bedoelingen. Vader zijn missie is de demonen, die menselijke gedaantes aannemen, vernietigen. Een engel geeft hem daarvoor drie werkmiddelen: een hakbijl, handsschoenen en een ijzeren staaf. De handschoenen zijn belangrijk, omdat hij zonder ze aan te hebben de ware identiteit en de daden van de demonen zal zien. Verdere uitleg over wat hij met de hakbijl en de staaf moet doen, lijkt ons overbodig. Wie hij moet vernietigen, wordt kenbaar gemaakt door een heilige lijst. Vaders missie ligt aan de basis van de breuk binnen het gezin. Niet iedereen is overtuigd van de goddelijke verschijning. Het idee alleen al dat een vader het land afreist om anderen te vermoorden, is luguber genoeg. Het maakt voor ons als kijker geen verschil uit dat hij geen mensen vermoord maar demonen, en dat hij het ziet als vernietigen en niet als vermoorden. Dat hij zijn twee zonen betrekt in zijn opdracht maakt het des te griezeliger. Zoiets heeft gewoon een impact op hun verdere bestaan. Wat ze in hun jeugdjaren hebben gezien en beleefd, maakt van hen een medeplichtige. De jonge Fenton, een prima vertolking van Matt O’Leary, wil zijn vader tegenhouden, maar weet niet hoe hij dat kan doen, zonder dat hij zichzelf en de andere gezinsleden in gevaar brengt. Scenarist Brent Hanley haalde inspiratie uit het laatste deel van de Bijbel, het boek Openbaringen waarin het einde van de wereld wordt omschreven. Het religieus fanatisme is zonder twijfel aanwezig, zonder dat er expliciet naar een bepaalde religie wordt verwezen. Het minste wat je kan zeggen is dat acteur Bill Paxton het zichzelf niet makkelijk heeft gemaakt. Er zijn leukere onderwerpen waarover je een debuutfilm als regisseur kunt van maken. En er bestaan gezelligere familieonderonsjes dan die van het gezin Meiks. Hanley en Paxton hebben er ook een vleugje Stephen King meets Alfred Hitchcock aantoegevoegd. En dat was voor vele medewerkers net het interessante aan Bill Paxton. Hij is zoals een Zwitsers zakmes waar je veertien verschillende dingen mee kunt doen. De kracht van deze film schuilt, zoals vaker het geval is, in het suggestieve. De moorden worden nooit expliciet getoond, maar door de zwaai van de hakbijl of een hulpkreet maken ze een sterke en blijvende indruk. De twist naar het einde toe, is geen echte eye-opener zoals in pakweg “The Usual Suspects”. En we waren ook liever een beetje meer in het ongewisse gelaten over wie nu gelijk had, de vader of de zoon. Het zou extra stof zijn geweest tot nadenken, want dit is toch een film waar je niet lichtjes overheen gaat. De extra’s omvatten vier weggelaten scènes die op zich niet veel toevoegen aan het verhaal. Meer interessant is de 'making of' waaruit nog maar eens duidelijk wordt dat “Frailty” gaat om geloof, familie en het verlies van onschuld. Ook de analyse van de autoscène is rijk aan informatie voor filmliefhebbers.

Nieuws generiek
urgent.fm

DVD 'Ally McBeal' (5de seizoen)

Het is wel even schrikken als je seizoen 5 in je DVD-speler stopt. De serie heeft een facelift gekregen. Actrice Lisa Nicole die Renee vertolkt, werd wegens onhandelbaar gedrag aan de deur gezet. Ook andere vertrouwde gezichten zoals dat van Ling en John worden naar de achtergrond verwezen, om uiteindelijk helemaal te verdwijnen. De leegloop wordt gelukkig opgevangen door vers bloed in de gedaante van Julianne Nicholson, James Marsden (Cyclops uit “X-Men”), Josh Hopkins en Regina Hall die als Coretta sinds het vierde seizoen een sport hoger staat op de advocatenladder. Een opvallende en zeer geslaagde transformatie is die van John Michael Higgins. Hij is voortaan de nieuwe excentrieke therapeut van ons lijdend voorwerp. De verhaallijnen van deze reeks zijn al even absurd als vroeger, en misschien zelfs iets te overdreven. De onbevlekte ontvangenis van Ally is op zijn minst vergezocht. In tijden van writersblock wordt veelal beroep gedaan op een hele resem van bekende gezichten. Hier is dat niet anders. Tot het selecte clubje behoren onder meer Tom Berenger, zanger Josh Groban, Dame Edna, Matthew Perry, Christina Ricci en Jon Bon Jovi! Het Amerikaanse publiek zag hoofdrolspeelster Calista Flockhart samen met haar liefdesperikelen, letterlijk en figuurlijk, niet langer staan, waardoor de geldkraan definitief werd dichtgedraaid. Wat meteen ook een streep is door de rekening van zangeres Vonda Shepard. Je kan dus nog eventjes genieten van “Ally McBeal” op Kanaal 2, of je koopt gewoon de DVD’s.

Nieuws generiek
urgent.fm

Affleck stevig in het zadel

De prent haalde het met 18,9 miljoen dollar net van "Old School", die strandde op 17,5 miljoen dollar. Opmerkelijk is wel dat de inkomsten van "Daredevil" in vergelijking met vorige week met 53 procent daalden! De andere drie nieuwe films zijn "The Life Of David Gale" met Kevin Spacey als ter dood veroordeelde, "Gods And Generals" met Jeff Daniels en Robert Duvall en de politiefilm "Dark Blue" met in de hoofdrol Kurt Russell.

Nieuws generiek
urgent.fm

And the BAFTA goes to...

Tijdens de uitreiking werd meermaals met scherp geschoten op de Amerikaanse president. De kritiek op de huidige Irak-crisis was duidelijk merkbaar in sommige speeches. Producent Saul Zaentz beklemtoonde dat de huidige Amerikaanse president slechts tijdelijk aan de macht is en dat zijn mening, en die van zijn partij, niet die is van alle Amerikanen. "We shall overcome", besluitte de winnaar van de speciale BAFTA fellowship. Gelukkig was Stephen Fry net zoals de afgelopen twee jaar een uitstekende gastheer. Hij zorgde moeiteloos voor de nodige humor. Al schreef Meryl Streep de grap van de avond op haar naam. De BAFTA voor aangepast scenario ging naar Charlie en Donald Kaufman. Meryl Streep nam in hun plaats de prijs in ontvangst. Charlie Kaufman had speciaal een speech geschreven, die Streep niet snel zal vergeten. Het bedankingswoord begon ze met de woorden: "I would like to spank... Spike Jonze" in plaats van hem gewoon te bedanken. De Britse Academy eerde Roman Polanski. De regisseur kreeg de David Lean Award voor het regiewerk van "The Pianist". De film zelf werd bovendien uitgeroepen tot beste film van het afgelopen jaar. De hoofdrolspeler uit "The Pianist" Adrian Brody haalde het in zijn categorie net niet. Daniel Day-Lewis mocht wel het podium op voor zijn sublieme vertolking in "Gangs Of New York". Bij de actrices viel Nicole Kidman, of Noseman en Kidnose zoals gastheer Stephen Fry haar noemde, in de prijzen. "The Hours" kreeg nog een award voor de muziek van Philip Glass. Christopher Walken haalde het in de categorie mannelijke bijrol voor "Catch Me If You Can". De vrouwelijke versie ging naar de zwangere Catherine Zeta-Jones ("Chicago"). Zij was duidelijk in de wolken met haar onderscheiding, en schreef haar enthousiasme vooral toe aan de hormonen. Conrad L. Hall werd postuum bedankt met een BAFTA voor zijn cinematografie in "Road To Perdition". Pedro Almodóvar mocht twee keer zijn dankwoord uiten. Eén keer voor beste origineel scenario en één keer voor niet-Engelstalige film, "Hable Con Ella". Beste nieuwkomer werd Asif Kapadia voor "The Warrior". Eerder op de avond kreeg hij ook de prijs van beste Britse film. Het tweede deel van "The Lord Of The Rings" ging lopen met de prijs van beste visuele effecten, kostuum én de publieksprijs. Andere winnaars waren "Frida" (make-up), "Road To Perdition" (design), "Chicago" (geluid) en "City Of God" (montage).

Nieuws generiek
urgent.fm

DVD 'Bullets Over Broadway'

Het liefst met de hulp van zijn nieuw toneelstuk. Maar dat is buiten de geldschieters gerekend. De plaatselijke maffiosi willen investeren in zijn stuk op voorwaarde dat Olive (Jennifer Tilly), de vriendin van de baas, een rolletje krijgt. Nadat David de jongedame in kwestie heeft ontmoet, zou hij spontaan Van Gogh achterna gaan en zijn oren afsnijden. Maar hij is genoodzaakt om haar een rol te geven, en Olive’s persoonlijke lijfwacht Cheech (Chazz Palminteri) ziet erop toe dat al haar grillen worden ingewilligd. Ook de rest van de cast brengt problemen mee naar de repetities. Wie denkt dat het makkelijk is om een toneelstuk te schrijven en het op de planken te brengen, zal vlug van mening veranderen na het zien van deze film. Het feit dat meneer Woody Allen zelf geen rol heeft in deze film, is een heel verstandige keuze geweest. Niet dat we ons doodergeren aan hem, maar uiteindelijk zou hij opnieuw zichzelf spelen, en dat hebben we al eerder gezien. Maar vrees niet. De volledige cast lijkt wel een reïncarnatie te zijn van Woody Allen. Elk personage heeft wel iets dat ons aan hem doet denken. En over de cast gesproken: dit is één van de beste samenstellingen ooit. Jennifer Tilly’s vlijmscherpe stem en eindeloos gekwetter past perfect bij haar rol als het domme wicht, die zelf niet eens de dialogen begrijpt die ze aframmelt. Een al even schitterende vertolking is er van Dianne Wiest als de ‘has been’-actrice Helen Sinclair. Haar woorden “don’t speak, don’t speak, no no, don’t speak” bevatten iets onsterfelijk, zoals de zin “I’m ready for my close-up Mr. Demille” dat was voor Glora Swanson in “Sunset Boulevard”. Heel theatraal, en fashionably late, vertelt ze dat elk optreden een geboorte is en elk keer als het doek valt, is het een beetje sterven. Ook de wijze waarop ze zonder probleem David rond haar vinger windt en hem ophemelt, zonder dat ze het echt meent, is heerlijk om te zien. En dan hebben we het nog niet gehad over John Cusack, Chazz Palminteri en Jim Broadbent. De eerste twee kunnen aanvankelijk elkaar niet uitstaan omdat Cheech zich met alles moeit. Ze worden vervolgens de beste maatjes wanneer Cheech een groter schrijverstalent is dan David, en vervolgens vliegen ze elkaar weer in de haren als ze beiden het auteurschap van het stuk opeisen. En wat is het verhaal van Jim Broadbent? Wel, de Oscarwinnaar uit “Iris” heeft een lekker niemendalletje-van-een-rol. Hij mag zich naar hartelust volproppen met eten, en dan bedoelen we niet het soort eten dat je kan lezen in de boeken van Koen Crucke. Woody Allen brengt perfect het leven zoals het is. Iedereen denkt dat hij of zij het beter weet dan de regisseur, zelf de bodyguard, en iedereen laat maar al te graag hun mening horen. Het schouwtoneel is hilarisch van de eerste minuut tot de allerlaatste. “Bullets Over Broadway” is zo’n een film vol kleine nuances en excentrieke personages die van het kijken een plezier maken. De veelbesproken x-factor is hier aanwezig! De DVD bevat geen extra’s, dat is jammer, maar we zijn al tevreden met de film.

Nieuws generiek
urgent.fm

'Unforgiven' op DVD

Een klant laat zich iets teveel gaan bij een meisje van plezier, en laat haar verminkt achter. Er wacht een grote beloning op de persoon die de dader een lesje leert. Ex-premiejager William Munny (Clint Eastwood) wordt overtuigd om zijn riffle van onder het stof te halen. Het gaat hem niet in de eerste plaats om de beloning, maar wel om het gebrek aan respect en waardigheid waarvan de jonge vrouw het slachtoffer is geworden. Ned Logan (Morgan Freeman), een al even geheimzinnige verschijning, sluit zich aan bij Munny. Zij zullen het uiteindelijk moeten opnemen tegen Little Bill Dagnet (Gene Hackman), een man die leeft volgens de regels van de wet, als het hem uitkomt. Voor zijn 15de langspeelfilm als regisseur en 36ste als acteur koos Clint Eastwood voor de verfilming van “The William Munny Killings”. Het scenario van dit waargebeurde verhaal circuleerde reeds 20 jaar in de filmwereld. Niemand hapte toe omwille van het rauwe geweld dat in geuren en kleuren op papier is neergeschreven. Het in beeld brengen ervan was een drempel waarover niemand wou stappen. Tot meneer Eastwood himself er zich mee moeide. En met succes, want “Unforgiven” werd in 1992 bekroond met 4 Oscars, waaronder die van Beste Film en Regisseur. “Unforgiven” is geen film die geweld aanmoedigt of veroordeelt. Wie kan immers zeggen wie goed of slecht is? Je moet het bekijken van verschillende perspectieven, en dan is het nog altijd moeilijk om personen in vakjes te duwen. Het geweld wordt zonder veel franjes getoond, want dat is de realiteit. Iemand neerschieten heeft een impact op het bestaan van alle betrokkenen. “Violence corrupts the soul, just by pulling the trigger,” vertelt Morgan Freeman. Waarin ligt immers het plezier om iemand omver te schieten? In “Unforgiven” sterft niet de zoveelste onbenullige figurant door een overvloed aan kogelinslagen, maar sterft een persoon met een verleden en diens dood heeft invloed op het verdere leven van de personages. En net dat geeft deze film dat tikkeltje extra. De 2-disc special edition DVD is opgebouwd rond vier documentaires. Obligatoire is de documentaire, die meer vertelt over de productie van deze film. Zo blijkt dat elke medewerker gedurende de 52 productiedagen met een paard naar de filmset kwamen, kwestie van zich één te voelen met de film. Eastwood is ook een regisseur die zich graag laat omringen door vertrouwde gezichten. Sommigen noemen hem een pelotonleider, die zegt welke richting ze moeten uitgaan. De meest in het oogspringende van die vier documentaires is “Eastwood On Eastwood” waar filmcriticus en biograaf Richard Schickel 65 minuten lang de carrière van deze spaghetti-western-held bestudeert en analyseert. Eastwood is iemand die niet terugschrikt om eens een andere film te draaien. Zijn Dirty Harry ligt mijlenver af van zijn personage uit pakweg “Honky Tonky”. Hier en daar vallen de documentaires in herhaling, maar daar liggen we niet wakker van. Een leuke uitsmijter is een episode van de televisieserie “Maverick” waarin een jonge Clint Eastwood zijn opwachting maakt. Hij had toen al die dodelijke blik in zijn ogen.

978 979 980 981 982
983
984 985 986 987 988
luister nu:
De La Chaud
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×