Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Yoda en Gollum vallen in de prijzen

Yoda werd gelauwerd voor zijn gevechtscène in "Star Wars Episode II: Attack Of The Clones". Zijn virtuele collega Gollum uit de trilogie "The Lord Of The Rings" werd uitgeroepen tot beste virtuele vertolking. Vooral de bedanking door acteur Andy Serkis die Gollum tot leven brengt, viel in de smaak. Midden in de videoboodschap verscheen Gollum in beeld, greep het beeldje, en verdween ermee met de woorden "You're a liar and a thief. It's mine!" En dat is geheel terecht. "The Lord Of The Rings: The Two Towers" kaapte ook de award in de wacht van beste film, team en actiescène. Daarmee laat hij de films "The Ring", "Spider-Man" en "8 Mile" ver achter zich. Eminem nam twee prijzen mee naar huis voor "8 Mile". Eentje voor beste mannelijke doorbraak en eentje voor beste mannelijke vertolking. Actrice Kirsten Dunst won voor beste vrouwelijke vertolking en beste kus. Beiden voor "Spider-Man". Daveigh Chase won in de categorie beste slechterik voor haar rol in "The Ring". De mooie Jennifer Garner is beste vrouwelijke nieuwkomer ("Darvedevil"). De mannelijke winnaar niet-Amerikaans is Colin Farrell ("Phone Booth). En de meiden van t.A.T.u zorgden voor wat opschudding. Tijdens hun optreden 'verloren' hun achtergronddansers enkele kledingstukken. Dat hadden ze dus ook moeten doen tijdens het Eurovisiesongfestival. De hele show wordt deze week nog (een paar keer) uitzonden op MTV.

Nieuws generiek
urgent.fm

DVD 'In The Heat Of The Night'

En er is ook een periode geweest dat het vrij ongewoon was om een zwarte acteur naast een blanke te plaatsen. De zwarte acteur luistert deze keer naar de naam van Sidney Poitier en de blanke heet Rod Steiger. De film die de twee heren samenbrengt is “In The Heat Of The Night”. In 1967 ging die met 5 Oscars lopen, waaronder die van beste film en acteur voor Steiger. En dat is toch een extra reden om “In The Heat Of The Night” in je DVD-speler te stoppen. Virgil Tibbs (Sidney Poitier) heeft het niet gemakkelijk om zijn job naar behoren uit te oefenen. Niet dat hij onbekwaam is, integendeel, maar wel omdat hij als zwarte op weinig krediet, geloofwaardigheid en respect kan rekenen. Dat ondervindt hij aan de levende lijve als hij in het zuiden van de VS op zijn trein zit te wachten. Prompt wordt Tibbs gearresteerd op verdenking van moord. Hij belandt op het bureau van de kauwgomliefhebbende sheriff Bill Gillespie (Rod Steiger). Die denkt dat de zaak is opgelost, maar dan ontdekt hij dat zijn gevangene zelf tot de arm der wet behoort. Tibbs krijgt de opdracht van zijn overste om ter plaatse te blijven en zijn collega’s te helpen met de zaak. En dat tot groot ongenoegen van de sheriff en de bewoners die niet erg happig zijn op een zwarte die grasduint in hun doen en laten. Tegenwoordig is het meer regel dan een uitzondering dat een duo bestaat uit een blanke en een zwarte medemens. Maar zelden slagen de makers ook in hun opzet. We kunnen onmiddellijk slechts twee voorbeelden voor de geest halen waar het wel werkt. Mel Gibson en Danny Glover in de “Lethal Weapon”-reeks en deze “In The Heat Of The Night”. Het samenspel tussen Poitier en Steiger is van een hoog niveau. Je voelt zo de spanning tussen de twee. Steiger toont ondanks zijn vooroordelen en reserves toch een zeker respect voor zijn collega, en Poitier wil kost wat kost bewijzen wat hij waard is. Poitier is zelfs zo overtuigend dat hij zijn rol nog eens mag overdoen in het toepasselijke “They Call Me Mister Tibbs” (1970) en “The Organization” (1971). De film is tussen 1988 en 1994 ook omgetoverd in een televisieserie met Carroll O’ Connor en Howard E. Rollings Jr. in de hoofdrollen. Maar echt tippen aan het origineel kan de reeks nooit. DVD-informatie:

Nieuws generiek
urgent.fm

DVD 'Simone'

Dankzij de film ontstond er zelfs een liefdesrelatie tussen hoofdrolspelers Uma Thurman en Ethan Hawke. Voor wie het interesseert, de twee zijn nog steeds samen. Waarom schrijven we dit nu allemaal? Wel, omdat er ook een soort van liefdesrelatie ontstaat tussen de centrale figuren in Niccols “Simone”. Victor Taransky (Al Pacino op automatische piloot) is regisseur in Hollywood. Zoals bij iedereen wordt zijn populariteit gemeten aan de hand van het box office-resultaat van zijn laatste film. De opnames van zijn nieuwe prent “Sunrise Sunset” willen niet meteen vlotten. De schuldige is de omhooggevallen actrice Nicola Anders (Winona Ryder) die voordurend klaagt en zaagt. Nadat Taransky zijn hoofdrolspeelster vaarwel zegt, wordt hij door de studiobaas en ex-vrouw (Catherine Keener “Being John Malkovich”) zelf buiten gebonjourd. Het toeval wil dat Taransky dezelfde avond Hank ontmoet. Hij beweert de oplossing te hebben (uit)gevonden voor zijn probleem: Simone. Zij is een computersimulatie. Ze doet en zegt alles wat haar wordt gevraagd. Taransky kan met haar dus de films maken waarvan hij altijd heeft gedroomd. De hype en de sensatie die ontstaat rond de figuur van Simone lijkt misschien vergezocht. Maar het staat allemaal veel dichter bij de realiteit dan dat we soms willen toegeven. Het is eigen aan de media dat ze op alles wat nieuw is springen. Ze willen alle kleinste details achterhalen en gebruiken alle beschikbare middelen. Ook het publiek loopt veelal rond als een kip zonder kop. De kunst bestaat erin voldoende materiaal te geven, en toch nog genoeg geheimzinnigheid te bewaren. Andrew Niccol mag nog zoveel goede bedoelingen en intenties hebben, veel verder dan dat komt hij niet. De vertolkingen zijn pover, vooral Al Pacino stelt dik teleur. De wanhoop was niet alleen bij hem nabij. Het nadeel van een zwakkere film is natuurlijk dat je ook met de nodige reserves de extra’s doorneemt. Maar liefst 19 deleted of alternate scenes hebben we bekeken, zonder dat daar echt iets opvallend bij zit. In twee korte features kom je nog wat achtergrondinformatie te weten, maar het blijft allemaal wat oppervlakkig. Het eindresultaat is een zwakke film, en een matige DVD-release. DVD-informatie:

Nieuws generiek
urgent.fm

VRT evalueert verkiezingen

Dat is de belangrijkste conclusie die de VRT heeft getrokken uit haar evaluatie van de jongste verkiezingen. De journalisten mogen niet afstandelijk zijn tegenover het publiek, maar wel tegenover de politici. Er moet een kritische journalistieke aanpak gehanteerd worden. Bij de evaluatie is rekening gehouden met interne inhoudelijke opmerkingen, publieksanalyse en opmerkingen vanuit verschillende groepen. Een van die opmerkingen was de manier waarop de VRT het Vlaams Blok aan het woord heeft gegeven. Maar de VRT moet nu eenmaal aandacht hebben voor de verhoudigen van de politieke partijen in het parlement. Een grote partij als het Vlaams Blok kan dan moeilijk genegeerd worden. Wel wordt er in de toekomst meer toezicht gehouden op de spreiding. Zo kwam het Vlaams Blok op een dinsdag in mei zowat in alle radio-en TV-stations aan bod. En zoiets mag niet meer voorvallen.

Nieuws generiek
urgent.fm

Sean Penn geeft tekst en uitleg

Penn is een van de hevigste tegenstanders geweest van de oorlog tegen Irak. In een grote pagina heeft hij uitleg gegeven waarom hij zich tegen de oorlog verzette. Hij maakte van de gelegenheid ook nog eens van gebruik om de politiek van president Bush aan te klagen. Zo zegt de acteur dat er geen enkel hard bewijs was voor de oorlog. Minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell heeft het Amerikaanse volk voorgelogen omtrent de massavernietigingswapens. De Amerikaanse vlag zou enkel gebruikt zijn om een regimewissel door te voeren. Een wissel die vooral de Amerikaanse industrie ten goede zal komen. Sean Penn riep zijn landgenoten eveneens op om hun burgerplicht te doen. Hij hoopt dat ze bij de volgende verkiezingen daadwerkelijk ook gaan kiezen. Bij de jongste verkiezingen is amper 40 procent komen opdagen.

Nieuws generiek
urgent.fm

Geen babes meer op RAI?

De Britse auteur Tobias Jones schreef ooit dat "Italië het land is dat door het feminisme vergeten werd". Hij woonde ettelijke jaren in Panama, en stoorde zich enorm aan alle, vooral blonden en rondborstige, meiden die de televisieshows moesten opvrolijken. Lucia Annunziata, de voorzitter van het directiecomité, heeft nu aangekondigd dat de zender het aantal programma's die "de waardigheid van de vrouw" aantasten zou verminderen. "Onze programma's zouden rolmodellen moeten aanbieden die respect tonen voor het imago van de vrouw en die hun rol in de samenleving loven. Beelden, gesprekken en onderwerpen die hun waardigheid aantasten, moeten worden vermeden." In 1961 verscheen de tweeling Alice en Ellen Kessler als eersten op de televisie met naakte benen. In de jaren '80 lanceerde de cocurrentiële zender Mediaset, het 'humoristische' programma "Drive In" waarin dames verschenen met bijzonder weinig stof om het lichaam. Maar nu komt er dus waarschijnlijk een einde aan de lange traditie.

Nieuws generiek
urgent.fm

DVD 'A Bridge To Far'

Een film die daarbij aansluit is “A Bridge Too Far” (1977) van Richard Attenborough. Het vertelt het verhaal van 17.000 soldaten, dat zijn er meer dan op D-Day, die onnodig sneuvelden omdat twee legerofficieren zo nodig de geschiedenisboeken wouden halen. Na de landing in Normandië benaderde Generaal Patton Duitsland langs het zuiden, terwijl Generaal Montgomery dat deed vanuit het noorden. Daar is vanuit strategisch standpunt niets mis mee. Alleen was de motivatie van de heren niet de bevrijding van de onderdrukten, maar wel als eerste Duitsland bereiken. Egotripperij dus. Montgomery had een groot plan bedacht. Op 17 september 1944 zouden de troepen gedropt worden in Nederland en daar zeven strategische bruggen bezetten. Zo kon het grote geschut nog voor kerstmis Duitsland bereiken en was de oorlog definitief gedaan. Het had na D-Day de tweede grote overwinning moeten worden op de Duitse bezetter. Maar Operatie Market Garden draaide uit op een fiasco. Op het sterfbed van auteur Cornelius Ryan beloofde producent Joseph E. Levine (“Zulu”) plechtig dat hij zijn boek zou verfilmen. Levine stond niet alleen borg voor het volledige budget, hij moest alles en iedereen ook nog eens vooraf betalen. Kwestie van de druk niet te hoog te leggen. Met Richard Attenborough als regisseur maakte hij een berekende gok. Attenborough (Opa John Hammond uit “Jurassic Parc”) had immers tot dan slechts twee films op zijn actief staan waaronder “Oh What A Lovely War”. Bovendien wou hij het verhaal zo getrouw mogelijk brengen. Daarvoor deed hij beroep op scenarist William Goldman (“The Princess Bride”). Een andere pijler die Levine gebruikte om de massa naar de bioscoop te lokken was de cast. Als je het lijstje overloopt dan is het wel indrukwekkend: Sean Connery, Michael Caine, Gene Hackman, Anthony Hopkins, Robert Redford, James Caan, Laurence Olivier, Elliot Gould, Edward Fox, Dirk Bogarde en Maximilian Schell. Vooral de jonge Robert Redford moest het publiek naar de zalen lokken. Het was zelfs zo erg dat zijn rol speciaal werd opgewaardeerd. Wel moeten we even geduld hebben voor de man eindelijk is te zien. Maar ondanks de indrukkwekende cast overstijgt de prent niet de gemiddelde oorlogsfilm. Daarvoor is de film net iets teveel in kleine stukken opgedeeld. Nooit krijg je echt de kans om meer vertrouwd te geraken met de personages. Zo loopt Gene Hackman compleet verloren. Het siert de makers dat ze de echtheid van bijna alles wilden bewaren, maar het gaat ten koste van de spanning. De extra’s op de DVD zijn rijkelijk aanwezig. Richard Attenborough haalt 18 minuten lang nog eens tal van herinneringen boven. Er is een lange documentaire van oud-soldaten die deelgenomen hebben aan de bewuste operatie. Vele onder hen sprongen uit een vliegmachine om 50 dollar extra te zien. En in een featurette nemen we een kijkje in het ontstaan en de productie van de film. DVD-informatie:

Nieuws generiek
urgent.fm

DVD 'Bowling For Columbine'

Moore won het prestigieuze beeldje voor zijn documentaire “Bowling For Columbine”. Daarin toont hij de minder fraaie kant van Amerika. Het land waar dromen uitkomen, gaat immers gebukt onder een grote last: vuurwapens. Veel Amerikanen schieten eerst, schieten dan nog eens, en gaan dan pas kijken wie er op de deur heeft geklopt. Een vuurwapen of twee, drie, vier, vijf... zien ze als een grondwettelijk recht om zichzelf en hun gezin te verdedigen. Maar ergens onderweg vergeten ze dat er aan rechten en vrijheden ook verplichtingen en gevolgen zijn gekoppeld. Elke Amerikaan kan zich herinneren wanneer hij zijn eerste moord heeft gezien, aldus Michael Moore. Een beklijvend portret. De documentaire begint met een typische Amerikaanse dag in 1999. De burgers worden wakker, vertrekken naar hun werk, de president bombardeert een land waarvan hij de naam niet weet, laat staan kan uitspreken, en twee Rambo-tieners bestormen hun school. Daar schieten ze enkele medeleerlingen omver. Verontwaardiging is er alom. Er wordt met een beschuldigende vinger gewezen naar de zwarte medeburger, de filmindustrie, de media en muzikanten zoals Marilyn Manson. Maar de persoon die zonder zonde is, mag de eerste steen werpen. Het openen van een bankrekening is het enige wat Michael Moore in de staat Michigan moet doen om een geweer te bemachtigen. De bank in kwestie heeft zelfs 500 vuurwapens in een kluis waaruit je gewoon mag kiezen! En er is nog meer. De kogels kan je gewoon kopen in elke supermarkt. Begrijpe wie begrijpe kan. Voor heel veel mensen met enig gezond verstand is Michael Moore hun nieuwe held geworden. Zoals onze Vlaamse cineast Julien Vrebos (“Le Bal Masqué”) vertelt, is dat doordat Moore de dingen brengt op zijn eigen, vaak naïeve, manier. De beste beelden en reacties zijn gefilmd zonder dat ze zo bedoeld waren. Een gelukkig toeval dat Moore toeschrijft aan het feit dat hij nooit zijn universitaire studies heeft afgemaakt. Zo heeft hij nooit leren denken in duidelijk afgebakende structuren, waardoor hij ruimte laat voor het onverwachte. Een grote verrassing voor hem was dan ook de 15 minuten durende staande ovatie die hij kreeg na de vertoning op het Filmfestival van Cannes in 2002. We zijn er rotsvast van overtuigd dat er alvast één acteur in Hollywood minder opgetogen was toen Moore die Oscar kreeg. We kennen die acteur beter als de verpersoonlijking van El Cid, Ben Hur of Moses uit de film “The Ten Commandments”. We hebben het over Charlton Heston voor alle duidelijkheid. Hij bewijst in “Bowling For Columbine” dat hij maar een acteur is, want in werkelijkheid staat hij mijlenver af van deze personages. Heston is het boegbeeld van de NRA (National Rifle Association) en dat maakt van hem een grote voorstander van het wapenbezit. In deze documentaire gaat hij compleet af. De man kiest letterlijk het hazenpad. In een interview wordt Michael Moore een sluipschutter genoemd die zijn doelwit overtuigend raakt. Bij Heston heeft hij zelf niet eens de trekker moeten overhalen. De stompzinnige antwoorden uit Hestons mond waren voldoende. Moore is er in geslaagd om de pijnlijke gemeenschappelijke geestesziekte van een deel van de Amerikaanse bevolking bloot te leggen. Sterke cinema! DVD-informatie:

968 969 970 971 972
973
974 975 976 977 978
luister nu:
Onder Constructie
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×